บทที่ 63 ใครอยากเป็นหมา?

“บ้าจริง...”

ชาลินีพึมพำกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะพยายามตั้งสมาธิกับงานตรงหน้า

หรือว่าเธอจะโบ๊ะแตกแล้ว?

แต่ดูจากที่ณอนพูดเมื่อกี้...เขาน่าจะเข้าใจอะไรผิดไปหรือเปล่านะ

ช่างเถอะๆ ยังไงณอนก็เป็นอีกคนที่ไว้ใจได้ เขาคงไม่เอาเรื่องนี้ไปพูดกับใครหรอกนะ…ใช่ไหม?

[ฟรานโก้ : แก้มผมยังเจ็บอยู่เลยครับ]

ชาลินีเบิกตาก...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ