บทที่ 7 พร้อมหรือยัง
หลังจากฝ่ายทรัพยากรบุคคลแนะนำแผนกต่าง ๆ และพาเดินชมพื้นที่ทำงานเสร็จ ก็พาเธอมาหยุดอยู่หน้าห้องกระจกบานใหญ่ที่มีป้ายสีเงินติดไว้
ประธานบริษัท
“จากนี้คุณชาลินีจะประจำอยู่ตรงนี้นะคะ”
หญิงสาวพยักหน้ารับ ก่อนมองโต๊ะทำงานของตัวเองที่ตั้งอยู่หน้าห้องประธาน สะอาด เป็นระเบียบ แทบไม่มีของวางเลย
“อรุณสวัสดิ์ครับ” เสียงทุ้มคุ้นหูดังขึ้นจากด้านหลัง
พนักงานที่เดินผ่านต่างหยุดแล้วกล่าวพร้อมกัน “สวัสดีครับท่านประธาน”
ฟรานโก้เพียงพยักหน้ารับ ก่อนเดินตรงมาหยุดตรงหน้าเธอ ดวงตาสีน้ำตาลเข้มมองหญิงสาวเพียงครู่เดียว
“วันแรก พร้อมหรือยัง”
“พร้อมค่ะ”
“ดี”
สิ้นสุดเพียงเท่านั้น เขาเดินผ่านเธอเข้าไปในห้องทำงานทันที ประตูปิดลงอย่างเงียบเชียบ
ชาลินีกะพริบตาปริบ ๆ ‘พูดแค่นี้เองเหรอ’ เธอพึมพำในใจ ก่อนจะหัวเราะกับตัวเองเบา ๆ “ไม่เป็นไร...อย่างน้อยวันนี้ก็ยิ้มให้...มั้ง” ยังไม่ทันได้นั่งลง ชายวัยประมาณสี่สิบต้นๆ ที่เธอเคยเห็นในวันสัมภาษณ์ก็เดินเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสารกองโต
ตุบ!
แฟ้มเล่มแรกวางลงบนโต๊ะ
ตามด้วยเล่มที่สอง
เล่มที่สาม
เล่มที่สี่...
ชาลินีมองแฟ้มที่ถูกวางเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ อย่างเงียบ ๆ จนในที่สุด...กองเอกสารก็สูงเกือบระดับสายตา
“....” หญิงสาวกลืนน้ำลายโดยไม่รู้ตัว
ณอน เลขาอาวุโสยิ้มบาง ๆ
“ตกใจหรือครับ”
“นิดหน่อยค่ะ”
“นี่เป็นงานที่เลขาคนก่อนทำไม่เสร็จ”
เขาวางแฟ้มเพิ่มอีกหนึ่งเล่ม
“ส่วนนี่...ของเลขาคนก่อนหน้านั้น”
อีกหนึ่งเล่ม
“แล้วนี่…ของเลขาคนก่อนหน้าครับ”
ชาลินีมองกองแฟ้มตรงหน้า ก่อนยิ้มแห้ง ๆ
“ทุกคน...ลาออกก่อนได้เริ่มงานแบบจริงๆ จังๆ หมดเลยครับ”
“อ๋อ”
คำตอบสั้น ๆ ของเธอทำเอาเลขาอาวุโสหัวเราะออกมาเบา ๆ
“ท่านประธานไม่ชอบงานค้าง ถ้าเอกสารยังไม่เสร็จ คนใหม่ก็ต้องรับช่วงต่อครับ สู้ ๆ นะครับคุณชาลินี ผมเป็นกำลังใจให้” ฌอนยิ้มบาง ๆ พลางมองหญิงสาวตรงหน้า หวังว่าคนนี้...จะอยู่ได้นานกว่าคนก่อน ๆ นะ ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เขาเห็นเลขานุการประธานผลัดเปลี่ยนมาหลายคน บางคนยังไม่ทันเริ่มงานจริงจัง ก็ยื่นใบลาออกเสียแล้ว แต่ไม่รู้ทำไม เขากลับรู้สึกว่าชาลินีน่าจะต่างออกไป
อย่างน้อย...เธอก็เป็นผู้สมัครคนแรกที่ท่านประธานลงมือสัมภาษณ์ด้วยตัวเอง และยังเป็นคนแรกที่เดินออกมาจากห้องสัมภาษณ์โดยไม่ร้องไห้ แม้จะเห็นใจเลขาสาวคนใหม่ แต่เขาเองก็แทบไม่มีเวลาช่วย เพราะกองแฟ้มบนโต๊ะของตัวเองก็สูงไม่ต่างกันนัก
“หากคุณชาลินีติดขัดหรือสงสัยข้อมูลส่วนไหน เข้ามาถามผมได้เลยนะครับ โต๊ะผมอยู่อีกฝั่ง”
“ได้เลยค่ะ ขอบคุณนะคะ”
ฌอนกำลังจะเดินออกไป แต่เหมือนนึกอะไรขึ้นได้ จึงหันกลับมาอีกครั้ง
“อ้อ...อีกเรื่องครับ”
“คะ?”
“แฟ้มพวกนี้ไม่จำเป็นต้องรีบทำให้เสร็จภายในวันเดียวก็ได้นะครับ”
ชาลินีชะงัก
“ไม่จำเป็นเหรอคะ”
“ครับ ค่อย ๆ ทำก็ได้ ท่านประธานไม่เคยสั่งให้ใครอยู่ทำโอทีครับ”
เขาหัวเราะเบา ๆ
“จริง ๆ แล้ว ท่านประธานจะดุเสียมากกว่า ถ้าเห็นลูกน้องอยู่ดึกโดยไม่มีเหตุผล”
ชาลินีพยักหน้าช้า ๆ ก่อนจะตอบรับ “เข้าใจแล้วค่ะ”
“เพราะฉะนั้น...อย่าฝืนตัวเองนะครับ”
เมื่ออีกฝ่ายเดินจากไป ชาลินีมองภูเขาแฟ้มตรงหน้าอีกครั้ง ก่อนถอนหายใจเบา ๆ
“วันแรก...ก็เริ่มเลยสินะ” ชาลินีมองกองแฟ้มตรงหน้า ก่อนจะนึกถึงคำถามของฟรานโก้เมื่อเช้า ‘พร้อมหรือยัง’ ที่แท้ก็ถามเพราะรู้อยู่แล้วว่าจะเอาภูเขามาถล่มฉันนี่เอง เธอกรี๊ดร้องในใจเบาๆ ก่อนยกแขนเสื้อขึ้นเล็กน้อย
“เอาวะ”
“ลุย !”
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว จากแฟ้มที่กองปะปนกันจนแทบหาหัวไม่เจอ ค่อย ๆ ถูกแยกเป็นหมวดหมู่ แฟ้มด่วน แฟ้มรอตรวจ แฟ้มรอลายเซ็น แฟ้มที่ต้องติดต่อกลับ โพสต์อิตหลากสีถูกติดเต็มสันแฟ้มอย่างเป็นระเบียบ รายการงานถูกจดลงในสมุดเล่มเล็กทีละข้อ ชาลินีแทบไม่ได้ลุกจากเก้าอี้ เธอทำงานอย่างเงียบ ๆ จนไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่า...พระอาทิตย์ลับขอบฟ้าไปนานแล้ว
หนึ่งทุ่ม
เสียงพนักงานคนสุดท้ายกล่าวลา
“กลับก่อนนะครับ”
“ค่ะ เดินทางปลอดภัยนะคะ” ชาลินีเงยหน้าขึ้นยิ้ม ก่อนก้มลงจัดเอกสารต่อ
สามทุ่ม
ไฟในหลายชั้นของอาคารเริ่มดับลง เหลือเพียงโซนผู้บริหารที่ยังเปิดอยู่
ห้าทุ่มครึ่ง
แก้วกาแฟบนโต๊ะเพิ่มเป็นใบที่สาม หญิงสาวยืดตัวคลายเมื่อย ก่อนเปิดแฟ้มเล่มต่อไป
“เหลืออีกนิดเดียว...”
เที่ยงคืน
ประตูห้องประธานเปิดออก ฟรานโก้เดินออกมาพร้อมสูทที่ถอดเนกไทออกแล้ว เขาตั้งใจจะกลับบ้าน แต่เมื่อเงยหน้าขึ้น ไฟที่โต๊ะเลขานุการยังคงสว่างอยู่ หญิงสาวกำลังนั่งก้มหน้าติดโพสต์อิตลงบนแฟ้มอย่างตั้งอกตั้งใจ
ฟรานโก้ขมวดคิ้วก่อนเอ่ยถาม “ทำไมยังไม่กลับ”
ชาลินีสะดุ้ง รีบลุกขึ้นยืนแทบจะทันที
“ข...ขอโทษค่ะ ดิฉันเห็นว่างานค้างค่อนข้างเยอะ เลยอยากเคลียร์ให้เสร็จก่อน” ฟรานโก้ไม่ได้ตอบ เขาเดินมาหยุดที่โต๊ะ สายตาไล่มองกองแฟ้ม ตอนนี้เหลือเพียงสามเล่ม เขาหยิบแฟ้มเล่มหนึ่งขึ้นมาเปิด โพสต์อิตสีเหลือง สีฟ้า และสีชมพูถูกแบ่งหมวดไว้อย่างชัดเจน หมายเหตุสั้น ๆ ถูกเขียนด้วยลายมือเป็นระเบียบ ใช้เวลาเพียงไม่กี่วินาทีเขาปิดแฟ้มลง
“...เรียบร้อย”
ชาลินีชะงัก “คะ”
“ผมหมายถึง…จัดแฟ้ม”
หญิงสาวกะพริบตาอย่างงุนงง นี่...เมื่อกี้เขาชมเธอหรือเปล่า
ฟรานโก้วางแฟ้มกลับที่เดิม ก่อนหันหลังเดินกลับไปทางออกห้องทำงาน
แต่แล้ว...เขาหยุดฝีเท้า
“ชาลินี"
“คะ”
พรุ่งนี้ กลับบ้านก่อนสามทุ่ม”
เธอพยักหน้าทันที
“ค่ะ”
“ผมไม่จ่ายโอที ให้คนที่ทำงานเกินเวลา เพราะจัดการเวลาไม่เป็น” พูดจบ เขาก็เดินจากไปทันที
ชาลินียืนอึ้งอยู่หน้ากองแฟ้ม “ให้ตายเถอะ” ตกลงเมื่อกี้ชมหรือจะดุกันแน่นะ ชาลินีทำปากยื่นใส่ประตูห้องประธานที่ปิดสนิท
“พูดเหมือนฉันอยากอยู่ดึกนักแหละ” ถ้าไม่ใช่เพราะกองแฟ้มมรดกจากเลขาคนก่อน ๆ ป่านนี้เธออาบน้ำ นอน ดูซีรีส์อยู่ที่ห้องไปแล้ว ชาลินีบ่นงึมงำ ก่อนจะมองกองแฟ้มที่เหลืออีกสามเล่ม
“แต่ก็ช่างเถอะ…คนเลือกอยู่เองก็คือฉันนี่แหละ”
