ยินดีต้อนรับสู่นรก

เอไลจาห์ วอห์น

อากาศยามค่ำคืนสดชื่นเย็นสบายตอนที่ผมเลิกงาน มันเป็นเวลาห้าทุ่มแล้ว และความเหนื่อยล้าก็ถ่วงร่างของผมเอาไว้หนักอึ้ง การพยายามเรียนมหาวิทยาลัยไปพร้อมกับทำงานไปด้วยมันเหมือนการต่อสู้กับความอ่อนเพลียที่ไม่จบสิ้น แต่ในวินาทีนั้น สิ่งเดียวที่ผมต้องการคือกลับบ้าน อาบน้ำอุ่นๆ หาอะไรกิน แล้วก็นอนเสียที

วันนี้ผมยังไม่มีเวลาคุยกับแฟนเลย อันที่จริง ซาบริน่าทำตัวแปลกๆ มาได้สักพักแล้ว เราคบกันมาสองปี ตั้งแต่เจอกันที่ห้องสมุดของเมือง สถานที่หลบภัยอันเงียบสงบที่ผมใช้เวลาว่างส่วนใหญ่ไปกับการอ่านหนังสือ

แต่พักหลังมานี้เธอกลับตีตัวออกห่าง ตอบสั้นๆ และมีสีหน้าที่ผมอ่านไม่ออก ผมพยายามจะไม่ใส่ใจ โดยหวังว่ามันจะเป็นแค่ช่วงเวลาหนึ่งเท่านั้น

เดวิด พี่ชายของผม ก็เป็นอีกคนที่อยู่ในความคิด ผมไม่เคยเข้าใจเลยว่าทำไมเขาถึงได้ดูแคลนผมขนาดนั้น ตั้งแต่เด็ก ผมทำทุกอย่างเท่าที่จะทำได้เพื่อเป็นน้องชายที่ดี แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคือคำดูถูกและความเย็นชา

พ่อเคยบอกว่าการทะเลาะกันระหว่างพี่น้องเป็นเรื่องปกติ แต่สำหรับเดวิด มันไม่เคยเป็นแค่การแข่งขันประชันดีแบบเด็กๆ เลย มันเป็นอะไรที่ลึกซึ้งกว่านั้น...เป็นความขุ่นเคืองบางอย่างที่ผมไม่เคยเข้าใจ

ขณะที่ผมเดินไปตามถนนของเมืองเทเนเบร ผมก็ซึมซับบรรยากาศของเมืองรอบตัว ชื่อของมันซึ่งหมายถึง 'ความมืดมิด' ดึงดูดนักท่องเที่ยวที่ตามหาสถานที่อันน่ากลัวและเสื่อมโทรม แต่พวกเขาคิดผิด เทเนเบรนั้นงดงามน่าทึ่ง เต็มไปด้วยสถาปัตยกรรมโอ่อ่าและทิวทัศน์ที่น่าทึ่ง

แต่คนที่อาศัยอยู่ที่นี่รู้ความจริงดีว่าภายใต้ความงดงามทั้งหมดนั้นคือสถานที่ไร้กฎหมาย ที่ซึ่งอาชญากรรมเกิดขึ้นรายวันโดยไม่มีใครต้องรับผล การลักขโมย การฆาตกรรม ความรุนแรง...ทั้งหมดเป็นเรื่องปกติ

นั่นคือเหตุผลที่ผมกำลังเก็บเงิน ผมต้องออกไปให้ได้ ผมมองไม่เห็นอนาคตในเทเนเบร สิ่งที่ดีที่สุดที่ผมทำได้คือจากไป

ผมเลี้ยวตรงหัวมุมถนนและเห็นบ้านของตัวเอง—และสัมผัสได้ทันทีว่ามีบางอย่างผิดปกติ รถตำรวจคันหนึ่งจอดอยู่ข้างหน้า และหัวใจของผมก็เริ่มเต้นระรัว

มีอะไรเกิดขึ้นกับพ่อหรือแม่หรือเปล่า

เดวิด?

ผมเร่งฝีเท้า ความตึงเครียดถาโถมเข้าสู่ร่างกาย

ทันทีที่ก้าวเข้าไปข้างใน ภาพที่เห็นก็กระแทกเข้าใส่ผมราวกับหมัด ซาบริน่ากำลังร้องไห้ อยู่ในอ้อมแขนของเดวิด พ่อกับแม่นั่งอยู่ใกล้ๆ น้ำตาไหลอาบใบหน้า ขณะที่ตำรวจสองนายมองมาที่ผมด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

"เกิดอะไรขึ้นครับ" เสียงของผมออกมาหนักแน่น ทั้งที่ความกลัวเริ่มแผ่ซ่านอยู่ข้างในแล้ว

ก่อนที่จะได้คำตอบ ผมก็ถูกผลักอย่างแรงจนล้มลงกับพื้น ใบหน้าของผมกระแทกกับพื้นเย็นเฉียบ และมือหนักๆ ก็กดลงบนหลังขณะที่กุญแจมือล็อกข้อมือของผมไว้

"ผมไม่ได้ทำอะไรนะ!" ผมตะโกน พลางดิ้นรน "นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันวะเนี่ย?!"

ตำรวจนายหนึ่งดึงผมขึ้น ดวงตาเย็นชาของเขาจับจ้องมาที่ผม

"คุณถูกจับกุมในข้อหาล่วงละเมิดทางเพศแฟนสาวของคุณ"

สมองของผมหยุดทำงาน

หัวใจหยุดเต้นไปชั่ววินาที ก่อนจะกลับมาเต้นรัวราวกับกลองศึก

"อะไรนะครับ?!" เสียงของผมสั่นด้วยความตกใจ "ซาบริน่า!"

ผมมองหน้าเธออย่างสิ้นหวัง รอให้เธอปฏิเสธ เธอยิ่งสะอื้นหนักขึ้น เกาะเดวิดแน่น ขาของผมอ่อนแรง ผมรู้จักเธอ ตลอดสองปี ผมไม่เคยแม้แต่จะขึ้นเสียงใส่เธอเลยด้วยซ้ำ เธอจะมากล่าวหาผมด้วยเรื่องแบบนี้ได้ยังไง

"ผมไม่ได้ทำ! บอกความจริงกับพวกเขาสิ!" ผมอ้อนวอน

เธอหดตัวเข้าไปหาเดวิด ราวกับกำลังมองหาที่พึ่ง

ดวงตาของพี่ชายผมลุกโชนด้วยความรังเกียจ

"แกมันปีศาจ เอไลจาห์! แกทำกับเธอแบบนี้ได้ยังไงวะ?! ไอ้สารเลว!"

ผมหันไปมองหาพ่อกับแม่ พวกเขาต้องเชื่อผมสิ พวกเขาต้องเชื่อ

"แม่ครับ! พ่อครับ! พ่อกับแม่ก็รู้ว่าผมไม่มีวันทำแบบนั้น! พ่อกับแม่รู้จักผมดี!"

แม่เบือนหน้าหนี สะอึกสะอื้น พ่อไม่แม้แต่จะสบตาผมด้วยซ้ำ และในวินาทีนั้นเอง ความจริงอันโหดร้ายที่บดขยี้หัวใจก็ถาโถมเข้าใส่

พวกเขาเชื่อเรื่องนั้น

สำหรับพวกเขา ผมคือปีศาจ

ท้องไส้ผมปั่นป่วน และความว่างเปล่าอันเย็นเยียบก็ฉีกกระชากผ่านอก

ตำรวจลากผมออกจากบ้าน ผมขัดขืน แต่ก็ไร้ประโยชน์

"ปล่อยผมนะ! พวกคุณเข้าใจผิดแล้ว! ผมไม่ได้ทำ!" เสียงของผมร้อนรนขึ้นเรื่อยๆ

หมัดหนักๆ กระแทกเข้าที่ท้องของผมอย่างจัง อากาศพุ่งออกจากปอด และร่างของผมก็งอลงด้วยความเจ็บปวด เข่าของผมกระแทกพื้น

"หุบปาก!" ตำรวจตวาด

พวกเขาโยนผมเข้าไปในเบาะหลังของรถราวกับเป็นขยะชิ้นหนึ่ง ประตูปิดดังปัง! ผ่านหน้าต่าง สิ่งสุดท้ายที่ผมเห็นคือแม่ที่กำลังร้องไห้ พี่เดวิดที่แสยะยิ้มอย่างพอใจ และซาบริน่าที่ซบหน้าลงกับอกของเขา

สมองของผมหมุนคว้าง ไม่สามารถประมวลผลสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นได้ ทุกอย่างพังทลายลงเร็วเหลือเกิน แต่มีสิ่งหนึ่งที่แน่นอน

ชีวิตของผมจบสิ้นแล้ว