บทที่ 17

แม็กนัส เฮล

ฉันเดินออกจากห้องน้ำในสภาพที่มั่นคง ผ่อนคลาย และจิตใจปลอดโปร่ง ฉันทิ้งความเหนื่อยล้าและความสกปรกไว้เบื้องหลัง

และฉันก็คิดถึงเขา

ถึงนางฟ้าตัวน้อยของฉัน

รอยยิ้มผุดขึ้น เปี่ยมสุขจนแทบเจ็บปวด

ฉันเดินไปตามโถงทางเดินอันเงียบสงัด แต่ละย่างก้าวที่เหยียบย่ำลงไปยิ่งเพิ่มพูนความคาดหวัง

ฉันมาถึงห้อง...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ