บทที่ 19

แม็กนัส เฮล

เนื้อผ้าขาดวิ่นเป็นริ้วๆ เผยให้เห็นผิวของผม ความหนาวเย็นของห้องขังจู่โจมเข้ามาในทันใด และความรู้สึกเปราะบางไร้ทางสู้ก็พุ่งเข้าใส่ผมราวกับคมมีด

“ไอ้เหี้ยเอ๊ย!” ผมกรีดร้องอย่างเดือดดาล พยายามใช้แขนปิดบังร่างกาย แต่ก็เปล่าประโยชน์ “ปล่อยกู! หยุดเรื่องบ้าๆ นี่ซะ!”

เสียงของผมสั่นเครือ แต่ผ...