บทที่ 65

แมกนัส เฮล

ผมจูบลงบนเรือนผมของเขาเป็นครั้งสุดท้าย สัมผัสได้ถึงกลิ่นกายของเขาที่ผสมปนเปไปกับกลิ่นของผม

"กลับห้องขังกันเถอะ... ที่รัก" ผมเอ่ยขึ้น และรู้สึกได้ว่าเขากอดรัดผมแน่นขึ้นกว่าเดิม ราวกับว่าคำคำนั้นคือสิ่งที่ล้ำค่าที่สุดที่เขาเฝ้ารอจะได้ยินมาตลอด

เขาผละออกอย่างช้าๆ ดวงตายังคงมีประกายวิบวับค...