บทที่ 78

แม็กนัส เฮล

เขารับขวดเปล่าที่ผมเพิ่งใช้ไป เข้ามาใกล้แล้วประคองท่อนเนื้อของผมไว้อย่างระมัดระวัง ไร้ซึ่งร่องรอยของความใคร่ เพียงแค่ต้องการช่วยผมเท่านั้น ถึงอย่างนั้น ความอับอายก็ยังกัดกินใจผมอยู่ดี

ผมหลับตาแน่น ปล่อยให้มันเกิดขึ้น เสียงของเหลวกระทบก้นขวดทำลายความเงียบภายในห้องขัง เสียงนั้นช่างน่าอัป...