บทที่ 89

ดันเต้ คาสเตลลี

ผมตื่นขึ้นมาเพราะสัมผัสแผ่วเบาบนใบหน้า

ชั่วขณะหนึ่ง ผมนึกว่าตัวเองกำลังฝันไป

ผมค่อยๆ ลืมตาขึ้นและพบว่ากระต่ายน้อยของผมกำลังจ้องมองผมอยู่เงียบๆ ริมฝีปากของเขามีรอยยิ้มเล็กๆ ประดับอยู่

เรือนผมยุ่งเหยิงของเขาปรกใบหน้า และแสงนวลตาที่ลอดผ่านหน้าต่างบานแคบของห้องขังส่องกระทบผิวของเขา ร...