บทที่ 2 บทที่2 เธอยังเป็นฝ่ายเริ่มก่อน

สีหน้าตกใจทำทุกคนชะงัก เขาหยิบกระดาษรายงานตัวของโนราห์วางทับไว้กับกองเอกสารปึกใหญ่

"ตอนนี้หมดเวลารับนักศึกษาแล้ว ปกติแกไม่ได้เป็นคนละเมิดกฎเกณฑ์อะไร" คำถามของเพื่อนเริ่มสงสัย

"ไม่ได้ยินหรือไง..ก็เด็กนี่บอกว่าหลงทาง โรงเรียนของเรากว้างใหญ่จะตายไป"

"น่าแปลกใจที่ผู้ชายบ้างานอย่างแกจะยินยอมเรื่องนี้ยังไม่สะทกสะท้าน มีอะไรที่ฉันไม่รู้หรือเปล่า"

"แกเป็นเพื่อนฉันนะไม่ใช่แม่ ซักถามอย่างกับฉันเป็นลูกศิษย์ของแกอย่างนั้นแหละ!"

เบสไหวไหล่อย่างน่าหมั่นไส้ เพื่อนสนิทที่เขาคุยด้วยก็คือ บอย นอกจากเป็นอาจารย์สอนยังเป็นหุ้นส่วน

โรงเรียนนี้ ไม่ได้ขึ้นตรงในสารระบบรัฐบาล เป็นเพียงสถาบันสอนภาษาหลากหลาย รับเฉพาะผู้มีอายุตั้งแต่ 18 ปีบริบูรณ์ขึ้นไป แบ่งแยกเรียนเป็น 4 ปีคล้ายกับมหาวิทยาลัย

เมื่อเรียนจบนักศึกษาจะถูกส่งไปฝึกงาน และ ทำงานที่ต่างประเทศ ทำให้สถาบันสอนภาษานี้กลายเป็นสถานที่แข่งขันของหลายบุคคลที่อยากเรียนรู้ทางด้านภาษาเพื่อต่อยอดอาชีพพัฒนาความเจริญทางหน้าที่การงานต่อไป

"พี่ชื่อ บอย เป็นอาจารย์ที่ปรึกษา ปี1ห้อง 3" หน้าตาดีแถมพูดจาสุภาพส่งยิ้มหวาน "ปกติแล้ว ผอ. ที่นี่มันเคร่งกฎมากแต่ไม่รู้ว่าวันนี้เป็นห่าอะไร ฮ่าๆ"

"ผอ. ผู้อำนวยการของที่นี่หรือคะ?"

"ใช่ เบส ไอ้ผู้ชายท่าทางหยิ่งผยองเมื่อกี้นั่นแหละเป็นผู้อำนวยการสร้างของสถาบันที่นี่"

"ฉิบหาย.."

"ว่าอะไรนะ"

"อ๋อออ เปล่าค่ะแค่บอกว่าหิวข้าวจังเลย"

เพียงก้าวเข้ามาสถาบันศึกษาแห่งนี้ก็ไม่รู้ต้องถอนหายใจกี่เฮือก โนราห์ไม่สามารถย้ายโรงเรียนหรือไปมหาวิทยาลัยอื่นได้เนื่องจากพ่อแม่บังคับให้เธอเรียนภาษาเพื่อต่อยอดธุรกิจในวันข้างหน้า

"เฮ้ยยย ชักช้ากูรองานอยู่เนี่ย" เสียงเรียกพร้อมถือแฟ้มงาม "มึงมัวทำอะไรอยู่วะไอ้บอย"

"กูก็กำลังรับนักศึกษาเข้าเรียนใหม่ มาช้ากว่าเวลาไปมากแต่ไอ้เบสดันสั่งให้รับเอาไว้"

"สวย น่ารัก น่าสนใจ"

"ตอนนี้มึงเป็นอาจารย์สอนแล้วหัดเก็บอารมณ์หื่นกระหายเอาไว้บ้างนะไอ้ ค็อป"

"กูก็แค่หยอกเล่น ฮ่าๆ ไปเถอะเข้าประชุม"

หลังจากทุกคนเดินเข้าไปในอาคาร โนราห์รีบหลับตาลงเธอกรีดร้องในใจดังมาก

ผู้ชายคนแรกที่เธอยอมมอบความบริสุทธิ์ให้เนื่องจากมึนเมา กลายเป็น ผอ.ของสถาบันศึกษา ที่เธอต้องเข้าเรียน

'ซวย!!'

โนราห์สบถออกมา สักพักก็เดินเข้าไปยังห้องนักศึกษาใหม่ปี1 ภายในห้องโถงกว้างขวางบรรจุนักศึกษาได้หลายพันคน แต่ละปีจะมีหลากหลายห้อง เช่นตัวเธอได้อยู่ ปี1/3 ซึ่งแต่ละห้องจะมีอาจารย์ที่ปรึกษา ทุกคนต่างจ่ายค่าเล่าเรียนในราคาแพงเทียบเท่ามหาวิทยาลัยนานาชาติ

"มุมกระดาษสีแดง นักศึกษาโควตา" เสียงใครบางคนที่นั่งด้านข้างพูดพลางจิกตา "แย่จังทำไมห้องเราต้องมีพวกนักเรียนทุนด้วยนะ จนแต่ไม่เจียม"

"หมายถึงใคร.." นิสัยอาจหาญทำให้โนราห์ต้องเอ่ยถามอย่างสงสัย

"ก็หมายถึงเธอนั่นแหละ! ไม่มีเงินแล้วจะมาเรียนทำไม ที่นี่โรงเรียนสองภาษาเขาคัดเกรดมีแต่พวกลูกผู้ดีแต่มันน่าเบื่อที่มีพวกจนๆ มาร่วมแจม"

"ถ้าเธอมีเงินมากขนาดนั้น ซื้อหนังสือมารยาทแล้วต้มกินสักสิบวัน จะได้รู้ว่า..ถ้าไม่สนิทอย่าเสือก"

"!!!!"

"อีกอย่างนะ คนรวยอย่างเธอเรียนเก่งเท่าฉันหรือเปล่า? ถ้าไม่ ก็คงต้องใช้เงินพ่อแม่แก้ปัญหาไปจนตาย น่าเวทนา"

อีกฝ่ายอึ้งกิมกี่แม้อยากจะโต้เถียงแต่ก็นึกคำไม่ออกใบหน้าสวยเฉียบพูดจาอย่างเรียบเฉยแต่เย้ยหยันภายในใจ รอบข้างต่างหัวเราะกับบทสนทนา สุดท้ายหลังจากรายงานตัวก็เป็นเวลา พักเที่ยง

"โนราห์"

เสียงเรียกทำให้ตัวเล็กหยุดชะงักเมื่อเธอหันหลังกลับไปปรากฏว่าเป็นเขา..ผู้อำนวยการ

"คืนนั้นเธอไม่ยอมบอกชื่อ แต่ตอนนี้ฉันรู้แล้ว แถมยังรู้ประวัติเธอแทบทุกอย่าง เรียนดีแต่ความประพฤติค่อนข้าง.."

"ค่อนข้างอะไรคะ?"

"ดื้อ ทะเลาะวิวาท ตีกับนักเรียน แถมยังมีปัญหากับอาจารย์ผู้สอนมาก่อน"

"แต่หนูไม่ได้เป็นฝ่ายเริ่มก่อนนะ"

"ฉันไม่เชื่อหรอก"

"ทำไมถึงไม่เชื่อ"

"ขนาดครั้งแรกของเธอ..เธอยังเป็นฝ่ายเริ่มก่อนเลย"

ไม่จริงหรอก แม้จะพยายามปฏิเสธแต่บางภาพก็แสดงให้เห็นบทบาท ไม่เคยผ่านชายใดมาก่อนแต่แอลกอฮอล์เร่าร้อนอาจจะทำให้จิตใต้สำนึกของเธอปลดปล่อยความรู้สึกมากมายออกมา

"อย่าหายใจแรงสิ" เบสกระซิบ "นมเธอมันกระเพื่อมสั่น ตัวนิดเดียวแต่เต็มไม้เต็มมือชะมัด ไว้เรา..มารำลึกความหลังด้วยกันอีกนะ หึ"