บทที่ 23 บทที่23 ไล่ออก [ความทรมาน]

ภาพที่บาดตายังไม่เจ็บเท่าความรู้สึกที่บาดลึกไปถึงก้นบึ้งของหัวใจ

โนราห์รีบวิ่งออกไปทันที ครั้งนี้เธอคงทนเข้มแข็งไม่ไหวร้องไห้สะอึกสะอื้นมือก็ปากเช็ดน้ำตา ฝีเท้าก็เร่งก้าวหนีไว

ฮื้ออออ ฮึก

แต่ใครเล่าจะได้ยินเสียงร้องไห้เมื่อฝนฟ้าเทกระจาดลงมาราวกับมีพายุลูกใหญ่ คงจะเหมือนหัวใจที่เจอความเจ็บปวดซ้ำแล...