บทที่ 92 เผลอไป

รพีลงมาชงกาแฟแล้วถือไปดื่มข้างบ้านเพื่อรับลมเย็นๆ ในช่วงสาย ตอนนี้ทุกคนยังไม่มีใครตื่นขึ้นมา ยกเว้นเปรมนีย์กับมะปรางที่เข้ามาทำอาหารเช้าง่ายๆ ในครัวแล้วรับประทานจนเสร็จเรียบร้อย รพีมองเด็กหญิงที่วิ่งไปวิ่งมาที่สนามหญ้าอย่างเอ็นดู

“มะปรางโตขึ้นเยอะเลยนะ” รพีเปรยขึ้น เปรมนีย์หันมายิ้ม

“ใช่ค่ะ โตขึ้น...