บทนำ
รักคุดๆ ที่ไม่มีใครรู้แม้กระทั่งเพื่อนสนิทในกลุ่ม ทำให้รพีต้องชอกช้ำระกำใจ มองเห็นน้องสาวของเพื่อนไปมีความสุขกับคนอื่น
ส่วนเขาเป็นเพียงพี่ชายที่แสนดี คอยประคองยามเธอล้ม คอยรับเป็นพ่อบุญธรรมยามเธอมีลูก
คอยปลอบประโลมยามเธอท้อแท้ แต่สุดท้ายกลับเป็นได้แค่พี่ชาย!
สงสัยการเป็นคนดีมันไม่เร้าใจ รพีจึงเลือกที่จะปล่อยตัวตามสันดานดิบ ยามเจอคนที่ถูกใจก็จับปล้ำในถ้ำให้รู้แล้วรู้รอด!
เพียงขวัญ... นางพยาบาลสาวผู้เป็นเหยื่อชายโฉดอย่างรพี
จำต้องเก็บกลั้นความน้อยเนื้อต่ำใจยามที่เขาทำตัวห่ามๆ และพูดไม่ดีใส่
ยิ่งเห็นเขาปฏิบัติกับอีกคนอย่างสุภาพอ่อนโยน ยิ่งคิดว่าเขาไม่รัก
หนทางเดียวที่จะหลบความเจ็บปวดนี้ได้ คือ การหนีหายไปจากเขาให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้!
บท 1
งานวิวาห์ใหญ่อลังการภายในโรงแรมระดับห้าดาวใจกลางเมืองหลวงทำให้ชายหนุ่มเมืองเหนือต้องลอบถอนหายใจ กวาดสายตามองไปรอบๆ งานอย่างใช้ความคิด ภายในงานตกแต่งด้วยดอกไม้สดสีขาวแซมชมพู ที่พอผ่านค่ำคืนนี้ไปก็เหี่ยวเฉากลายเป็นขยะที่เจ้าของงานไม่ใคร่สนใจชื่นชมอีกต่อไป มองไปด้านหน้างานมีน้ำแข็งแกะสลักเป็นลวดลายดอกไม้ พลางคิดได้ว่าอีกไม่กี่ชั่วโมงมันก็คงละลายกลายเป็นน้ำ มองไปอีกฝั่งเห็นแขกเหรื่อในงานกำลังนั่งรับประทานอาหารแบบโต๊ะจีนอย่างเอร็ดอร่อย
แน่นอนว่าแม้จะอร่อยสักเพียงใดแต่คนเรามีขอบเขตของกระเพาะอาหาร กินได้อีกสักระยะก็คงจะอิ่มและเหลือเศษอาหารทิ้งขว้างเน่าเสียอีกตามเคย เขาเคยเห็นอาหารเหลือทิ้งจากงานเลี้ยงหลายงาน เห็นแล้วก็นึกเสียดาย พลางคิดไปถึงคนด้อยโอกาสที่ไม่เคยลิ้มรสชาติอันแสนโอชาของอาหารฝีมือพ่อครัวคนเก่ง คิดถึงคนที่ไม่เคยได้กินอิ่มท้องยังอีกฟากหนึ่งของโลก คนที่ขาดแคลนอาหารและน้ำดื่ม
นึกแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจ งานยิ่งใหญ่ขนาดนี้คงใช้เงินไม่ต่ำกว่า 1 ล้านบาท เงินมากมายขนาดนั้นเขากินใช้ไปได้อีกหลายปี สามารถนำเงินไปเที่ยวต่างประเทศได้หลายๆ ที่ แต่อย่างว่า... งานใหญ่ขนาดนี้ มีแต่คนรวย คนมีระดับ ไฮโซมาร่วมงาน คงได้ค่าซองเท่าทุน ไม่ก็มากกว่าทุนอยู่หรอก หากขาดทุนก็คงเข้าเนื้อไม่เท่าไหร่
เสียงดนตรีบรรเลงเพลงขับขานในคืนค่ำอันหวานชื่นของสองบ่าวสาวที่อยู่กินกันมาร่วมปีทำให้ชายหนุ่มต้องหยุดความคิดลงแล้วเพ่งสายตาไปบริเวณทางเดินที่ประดับประดาไปด้วยดอกไม้งาม หญิงสาวสะคราญวัย 20 กว่าๆ สวมชุดวิวาห์สีขาวสะอาดตาและฟูฟ่องประดุจดั่งเจ้าหญิง เธอเดินถือช่อดอกไม้สีขาวตรงมายังเวทีที่มีเจ้าบ่าวรอคอยอยู่ด้วยความดีใจ คงเป็นวันที่เขามีความสุขมากที่สุด เพราะที่ผ่านมาไอ้เจ้าบ่าวนี่มันเฝ้าออดอ้อนเอาใจอยากแต่งงานจดทะเบียนสมรสกับเมียใจจะขาด
เมื่อเจ้าสาวเดินไปถึงตัวเจ้าบ่าว เขาก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ คว้าแก้วเหล้าขึ้นมากระดกทีเดียวรวด ยิ่งเห็นเจ้าบ่าวจูงเจ้าสาวขึ้นเวทีแล้วเอ่ยเล่าถึงความรักอันหวานชื่นยิ่งทำให้เขาแทบจะอาเจียน
โกหกทั้งเพ!
เรื่องจริงเป็นอย่างไรนั้นเขารู้ดีที่สุด แต่ก็ช่างเถอะ ในเมื่อเค้ารักของเค้า พ่อคนเลวที่ได้หัวใจแม่สาวน้อยที่เขาหลงรักมานานแรมปี คิดแล้วก็น่าน้อยใจ ความรักคุดๆ ที่ไม่สามารถบอกให้ใครรู้ได้แม้กระทั่งเพื่อนสนิทนั้นมันเจ็บปวดไม่เบา บอกไม่ได้แม้แต่คนที่เขารัก ได้แต่แอบรักไปวันๆ ทำได้แค่ดูแลคอยประคับประคองยามที่เธอล้มลง คอยเป็นที่ปรึกษา คอยแก้ปัญหาให้ทุกเรื่อง แต่สุดท้ายเขาเป็นได้แค่พี่ชายที่แสนดี
คว้าเหล้าอีกแก้วขึ้นมาดื่มย้อมใจก่อนจะหันหลังให้เวทีอย่างเจ็บใจ เพราะผู้หญิงนั้นชอบคนเลว ยิ่งเลวเท่าไหร่ยิ่งชอบยิ่งเร้าใจสินะ หลังจากนี้ไม่เป็นมันแล้วคนดี เป็นคนเลวๆ บ้างดีกว่าเผื่อจะมีเมียกับเขาบ้าง
พ่อหนุ่มเมืองเหนือยกมือขึ้นชูนิ้วกลาง ก่อนจะพึมพำเบาๆ ว่าค-ย!
บทล่าสุด
#173 บทที่ 173 บทส่งท้าย
อัปเดตล่าสุด: 1/29/2026#172 บทที่ 172 เลี้ยงลูกไม่ง่าย
อัปเดตล่าสุด: 1/29/2026#171 บทที่ 171 ทำจนคลอด 20+
อัปเดตล่าสุด: 1/29/2026#170 บทที่ 170 งานไม่สำคัญเท่าเมีย
อัปเดตล่าสุด: 1/29/2026#169 บทที่ 169 รักเมียมากกว่าใคร
อัปเดตล่าสุด: 1/29/2026#168 บทที่ 168 ให้อภัย
อัปเดตล่าสุด: 1/29/2026#167 บทที่ 167 คิดถึงลูก
อัปเดตล่าสุด: 1/29/2026#166 บทที่ 166 ไม่หยุดรัก 20+
อัปเดตล่าสุด: 1/29/2026#165 บทที่ 165 มีอารมณ์ 20+
อัปเดตล่าสุด: 1/29/2026#164 บทที่ 164 ถึงเวลา
อัปเดตล่าสุด: 1/29/2026
คุณอาจชอบ 😍
ลุงคนนี้เป็นมาเฟีย
"ฉันบอกบอกไง"
"ก็หนูชอบลุง"
"กลับไปตั้งใจเรียนซะ"
เธอไม่ได้หันไปตอบอะไร เธอแค่คิดว่า น้ำหยดลงหินทุกวัน หินบอกโอเค"
หวงรักเมียวัยเยาว์
และทุกอย่างเป็นความลับ!!!
แอบรักรุ่นพี่ตัวร้าย
ภารกิจให้เป็นคู่เดทเป็นเวลา1อาทิตย์...
เสี่ยงรักร้ายนายเพื่อนไม่สนิท
“แล้วฉันจะได้อะไรจากนาย” พรีนต่อลองกับเขาคนหน้าขรึม
“เธอ....” สายตาคมคู่ดุจ้องมองคนตรงหน้าด้วยสีหน้าไม่พอใจ เขาเสียเวลาที่เธอต่อลองกับเขามากพอแล้ว
“เหอะ คิดว่าหล่อ เป็นไอดอลแล้วไง ใช่ว่าสาวๆ จะชอบนายจะทุกคนหรอกนะ” พรีนเอ่ยพร้อมเชิดหน้าใส่แทคิณ ไอดอลแล้วไง ถึงนายนี้จะหล่อตรงสเปกฉันมากก็เถอะ เล่น ตัวไปสิคะ ใบหน้าอันหล่อเหลาโน้มเข้าหาคนตรงหน้า พร้อมกับหลุดรอยยิ้มที่มุมปาก
“ไม่ชอบ เกลียดฉัน” เขาแสยิ้มถามคนตรงหน้า
“ก็ไม่ขนาดนั้น”
“จะช่วยไม่ช่วย” เขาเอ่ยเสียงเข้ม แต่นั้นภายในหัวของพรีนกับคิดอะไรขึ้นมา
“ฉันไม่เคยช่วยใครฟรี อะไรดีน๊า นาฬิกานั้นก็แบรนด์หรู แหวนที่นิ้วนายนั้นก็สวย” นัยน์ตาเจ้าเล่ห์ของคนใบหน้าสวยจงใจเหลือบมองที่แขนและข้อมือของเขามาอย่างตั้งใจ นาฬิกานั้นก็สวย แหวนที่ใส่ในนิ้วนั้นก็แบรนด์ดังด้วยสิ แต่น่าเสียดายที่เธอมีมันหมดแล้ว
“อะไร ดีน๊า ที่สาวๆ ทั้งประเทศอยากได้จากนายกัน” เธอเอ่ยอย่างเชิดหน้า เหอะเขาคงคิดว่าฉันอยากได้ อย่างสาวๆ คนอื่นๆ อยากได้ละสิ ในเมื่อเขาให้โอกาสแล้ว แต่เธอกับไม่เลือกมัน ได้เขานี้แหละจะยัดเยือดสิ่งนี้ให้เธอเอง
ความทรงจำในรอยใจ
เขา—วิศวกรหนุ่มรูปหล่อ ผู้มีชื่อที่แปลว่า “พระอาทิตย์”
ส่วนเธอ “เดือน”
คนที่พยายามจะลืมพระอาทิตย์ดวงนั้น…แต่ไม่เคยลืมได้เลย
ในอดีต เขาเข้าหาเธอเพียงเพราะคำพนันกับเพื่อน
แล้วครั้งนี้…จุดมุ่งหมายของเขาคืออะไรกันแน่?
“กูถามมึงจริงๆ นะซัน
ตอนที่มึงจีบน้องเดือน เพื่อเอาชนะพนันกับไอ้เมศร์
ตกลงตอนนั้น…มึงชอบน้องเดือนบ้างหรือยัง
หรือทั้งหมดมันก็แค่เพราะมึงไม่อยากให้ไอ้เมศร์จีบติดเท่านั้น?”
รักโคตรร้าย ผู้ชายพันธุ์ดิบ
ปรเมศ จิรกุล หมอหนุ่มเนื้อหอม รองผู้อำนวยการโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง เขาขึ้นชื่อเรื่องความฮอตฉ่า เป็นสุภาพบุรุษ อ่อนโยน เทคแคร์ดีเยี่ยม และให้เกียรติผู้หญิงทุกคน ยกเว้นกับธารธารา อัศวนนท์
ปรเมศตั้งแง่รังเกียจธารธาราตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอหน้า เพียงเพราะเธอแต่งตัวเหมือนผู้ชาย เขาเลยประณามว่าเธอเป็นพวกผิดเพศน่ารังเกียจ แต่ใครเลยจะรู้ว่าหมอสาวมาดทอมหัวใจหญิงนั้นจะเฝ้ารักและแอบมองเขาอยู่ห่างๆ เพราะเจียมตัวดีว่าอีกฝ่ายแสนจะรังเกียจ และดูเหมือนคำกล่าวที่ว่าเกลียดอะไรมักจะได้อย่างนั้นจะใช้ไม่ได้ผลสำหรับคนทั้งคู่
กระทั่งดวลเหล้ากันจนเมาแบบขาดสติสุดกู่ เขาจึงเผลอปล้ำแม่สาวทอมที่เขาประกาศว่าเกลียดเข้าไส้ หนำซ้ำยังโยนความผิดว่า ‘ความสัมพันธ์บัดซบ’ ที่เกิดขึ้นเป็นเพราะยัยทอมตัวแสบยั่วเขา เมากับเมาเอากันแล้วไง น้ำแตกก็แยกทาง ทว่าพออีกฝ่ายหลบหน้าเขากลับร้อนรนกระวนกระวาย ครั้นทนไม่ไหวหมอหนุ่มจอมยโสก็ต้องคอยราวี และตามหึงหวงเมื่อมีใครคิดจะจีบ ‘เมียทอม’ ของเขา แต่กว่าจะรู้ตัวว่าขาดเธอไม่ได้ เธอก็หายไปจากชีวิตเขาเสียแล้ว
I’m evil guy ปีศาจตัวร้ายพ่ายรัก
ทาสสวาทอสูรเถื่อน
“แพงไปหรือเปล่า สำหรับค่าตัวของคุณอย่างมากก็คืนละแสน” ฟรานติโน่พูดไปพร้อมกับมองร่างบางที่กำลังนั่งอยู่บนตักของเขาด้วยสายตาหื่นกระหาย เขายอมรับว่าเขาชอบผู้หญิงคนนี้ เพราะเธอสวยและที่สำคัญนมตูมชะมัดยาก
มันโดนใจเขาจริงๆ ยิ่งสเต็ปการอ่อยของผู้หญิงคนนี้เขาก็ยิ่งชอบ เพราะมันทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นกับสิ่งที่เธอกำลังทำ
“ถ้าคุณไม่สู้ก็ปล่อยฉันสิคะ ฉันจะได้ไปหาคนที่เขาใจถึงกว่าคุณ” พิชชาภาพูดจบก็เอามือยันหน้าอกของฟรานติโน่แล้วทำท่าจะลุกออกจากตักของเขา ก่อนจะถูกมือใหญ่รั้งเอวไว้ไม่ให้ลุกขึ้น
“ได้ ผมจะให้คุณคืนละล้าน แต่คุณต้องตามใจผมทุกอย่าง” ฟรานติโน่พูดไปพร้อมกับรอยยิ้มมุมปากเจ้าเล่ห์ คิดว่าคนอย่างเขาจะยอมเสียเงินหนึ่งล้านบาทง่ายๆงั้นเหรอ คอยดูเถอะเขาจะตักตวงจากเธอให้คุ้มสมราคาที่เขาต้องจ่ายไป
กับดักรักท่านประธานจอมหวง
พิษรักร้าย Toxic love
"ออกไป ถ้าไม่อยากโดนข้อหาบุกรุกห้องคนอื่นในยามวิกาล" นินิวบอกริกมาเสียดังด้วยสีหน้าโกรธจัด ที่ริกเข้าห้องเธออย่างถือวิสะ
"ไม่ไป ในเมื่อที่นี่คือห้องเมียฉัน ทำไมฉันต้องออก" ร่างสูงบอกมาด้วยเสียงแข็งด้วยความไม่พอใจ
"ห้องฉันไม่ใช่ห้องของยัยโมเน่ เมียคนปัจจุบันของพี่ ถ้าพี่ยังหลงเหลือความเป็นคนอยู่บ้างก็ออกไปจากห้องฉันคะ" แต่ริกกับไม่สนใจคำพูดนินิวเลยซักนิด ร่างสูงเดินเข้ามาหาคนตรงหน้า นินิวที่เห็นเช่นนั้นถึงกับจับที่ชายผ้าขนหนูเอาไว้แน่นขึ้น เพราะคนตรงหน้านั่นดูอันตรายสำหรับเธอ
"อย่านะพี่ริก เรื่องของเรามันจบไปแล้ว" นินิวบอกมาด้วยเสียงสั่นเพราะสายตาที่เขามองเธอมามันน่ากลัวมากจริงๆ
"ชอบฉันไม่ใช่เหรอ เอาฉันแล้วจะไปอ่อยคนอื่น อีกทำไม ฉันเห็นเต็มสองตาว่าเธอจูบกับไอ้ไทม์"
"ในเมื่อพี่เห็นเช่นนั้น พี่ก็เลิกยุ่งกับฉันเสียสิ ฉันจะอ่อยจะจูบกับใครมันก็เรื่องของฉันไหม ฉันบอกพี่ไม่กี่ร้อยครั้งแล้วว่าเราเลิกกันแล้ว เพราะพี่มันเลว ฉันเลยไม่อยากได้พี่แล้ว "
Dangerous Engineering เขตรักอันตราย นายวิศวะ
“หยุดมโนเลยอ้วน กูแค่ให้เกียร์ ไม่ได้คิดจะเอาทำเมีย” ชิ! เบรกซะฉันล้อลากเลยไอ้พี่บ้านี่
ใครจะอยากไปเป็นเมียนักเลงแบบพี่ล่ะ
“ไม่รู้ล่ะ ใจพี่อยู่ที่นิ่มแล้ว” ฉันพูดออกไป
ก็ฉันเคยได้ยินพี่ ๆ พูดว่าใจอยู่เกียร์ เพราะงั้นเขาก็ให้ฉันแล้ว สรุปแล้วหัวใจเขาอยู่ที่ฉัน
“มโนล้วน ๆ เลยนะมึง” พี่เคลิ้มเขาส่ายหัวใส่ฉัน แล้วจากนั้นเขาก็ขับรถออกจากข้างทางที่อยู่ข้างบ้านหลังใหญ่ที่เขาเดินหายเข้าไป
“เดี๋ยวนิ่มจะดูแลให้ดีเลยนะจ๊ะ” ฉันฉีกยิ้มใส่พี่เคลิ้ม
ก็ตอนนี้พี่เขาอกหัก ฉันก็แค่อยากเห็นพี่เขายิ้มก็แค่นั้น
“เรื่องของมึง เพราะกูไม่สนใจ มึงจะทิ้งก็ได้นะถ้ามันเกะกะลูกตามึง หรือจะให้กูโยนทิ้งตอนนี้ก็ได้นะ”
“อย่ามายุ่งกับของนิ่มนะ! ตอนนี้มันเป็นของนิ่มแล้ว พี่ห้ามยุ่ง”
“มโนอะไรก็มโนไป แต่อย่ามโนว่ากูเป็นผัวมึงก็พอ เพราะมันเป็นไปไม่ได้”
“ชิ! คิดว่านิ่มอยากเป็นเมียพี่หรือไง ฝันไปเถอะ นักเลงอย่างพี่เคลิ้ม นุ่มนิ่มไม่เอามาเป็นผัวหรอก ปวดหัวเรื่องผู้หญิงที่เยอะอย่างกะฝูงวัวฝูงควาย แล้วนิ่มก็ไม่มีปัญญาวิ่งหนีคู่อริพี่ด้วย นิ่มอ้วน นิ่มเหนื่อย”
“มึงมโนไปไกลแล้วนะอ้วน หยุดต่อมมโนมึงเดี๋ยวนี้”
พันธะร้ายนายวิศวะ
"_" คนรัก ความรัก แฟน มันเป็นแบบไหนกัน เพราะฉันไม่เคยมีแฟน แค่....ข้ามขั้นไปเท่านั้นเอง
"พี่... เป็นคนพูดเองนะคะ ว่าอยู่มหาลัยห้ามทำตัวสนิท ห้ามทำเป็นรู้จักกัน จำไม่ได้เหรอ" รีนลดาพูดพร้อมกับเชิดหน้าใส่เขา อย่างท้าทาย
***********************
เรียวตะมองคนตรงหน้าอย่างใกล้ชิด พร้อมกับยื่นหน้าอันเหล่อเหลาของตนเข้ามาใกล้ๆ ใบหน้าหวานของเธอรีนลดา คนโดนล็อกมือเธอเอาไว้ คนตัวเล็กรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา ทั้งสองใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ รีนลดาพยายามจะขัดขืนแต่ก็ไม่เป็นผล
"ทำไมกลัวเหรอ ที่เมื่อกี้ยังปากเก่งว่าฉันเป็นหมา ไม่เห็นจะกลัว" เรียวตะกดน้ำเสียงที่ไม่น่าฟังนัก
" ตึก ตึก " คนตัวเล็กรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เธอไม่ชอบเลยที่เขาเข้าใกล้แบบนี้
เรียวตะยังคงโน้มหน้าคม เข้ามาใกล้จนแทบจะชิดกัน คนโดนกดตัวได้แต่หลับตาพริบๆ
"_" อย่าคิดจะอะไรบ้าๆนะพี่เรียวพูดเองว่ารีนใช่สเปกพี่ อย่าทำอะไรที่มันกลืนน้ำลายตัวเองนะคะ" รีนลดากลั้นใจพูดออกไป แม้ในใจแอบจะกลัวเขาบ้างก็เถอะ เธอรู้ว่าเรียวตะนั้นเกลียดขี้หน้าเธอมากขนาดไหน แต่ครั้งนี้รีนลดากลับคิดผิด













