บทที่ 13 ผืนดินที่แตกร้าว

ในความมืดสลัวของเรือนไทยอันกว้างขวาง เท้าหนักเดินย่ำเข้าไปใกล้ประตูห้องหนึ่งด้วยความระแวดระวัง มองซ้ายขวาเห็นปลอดคนแล้วก็แทรกตัวเข้าไป ภายในห้องอบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำหอมที่เขาคุ้นจมูก ร่างบางไร้อาภรณ์นอนในท่วงท่ายั่วยวนอยู่บนเตียงราวรู้ว่าเขาจะต้องมา

แน่นอน...เธอรู้! ไม่มีผู้ชายคนไหนทนนอนเป็นหินอยู่ข้...