บทที่ 2 เหยื่อที่เดินเข้ากับดัก
“เป็นยังไงบ้างริดา”
คำถามนั้นทำให้หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองเขาอีกครั้ง
“คะ?”
“พี่ถามว่าสบายดีไหม”
“สบายดีค่ะ”
เธอตอบเร็วเกินไปจนต้องหลบสายตา
ปราณยุตมองคนตรงหน้าเงียบ ๆ สิบสองปีเปลี่ยนเด็กสาวตัวเล็กที่เคยวิ่งตามเขาไปทั่วให้กลายเป็นหญิงสาวรูปร่างบอบบาง ใบหน้ายังคงละม้ายคล้ายคนในความทรงจำ แต่แววตาคู่นั้นกลับเปลี่ยนไปมาก
ริดาในอดีตไม่เคยหลบตาเขา เด็กคนนั้นช่างพูดจนบางครั้งเขาต้องแกล้งเอามือปิดปาก และทุกครั้งเธอก็จะหัวเราะพลางพยายามแกะมือเขาออก
แต่ผู้หญิงตรงหน้ากลับยืนก้มหน้า ราวกับกลัวว่าหากเผลอพูดอะไรผิดไป เขาจะโกรธขึ้นมาอีก
“แล้วทำงานอะไรอยู่”
“ก็...งานทั่วไปค่ะ”
“งานทั่วไป?”
ริดาเงยหน้าขึ้น เมื่อเห็นคิ้วที่เลิกขึ้นเล็กน้อยของเขาก็เผลอยิ้ม
“ริดาหมายถึงงานที่ทำอยู่ก็ราบรื่นดีค่ะ”
“พี่นึกว่าเธอรับจ้างทำทุกอย่างเสียอีก”
คำหยอกล้อที่ไม่คาดคิดทำให้หญิงสาวชะงัก
ปราณยุตยิ้มบาง ๆ
“พี่พูดเล่น”
หัวใจของริดาเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล นานเท่าไรแล้วที่เขาไม่ได้พูดกับเธอแบบนี้
“อ้าว ปราณ!”
เสียงทักทายจากด้านหลังทำให้ทั้งคู่หันไปมอง ชายหนุ่มร่างท้วมในชุดสูทเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มกว้าง
“ได้ข่าวว่ากลับมาแล้ว ไม่คิดว่าจะเจอกันคืนนี้”
“กลับมาเมื่อวาน”
“แล้วนี่จะอยู่ยาวเลยหรือเปล่า”
“อืม คงไม่กลับไปแล้ว”
ชายคนนั้นตบไหล่ปราณยุตอย่างสนิทสนม ก่อนหันมาทางริดา
“เอ๊ะ นี่วาหรือเปล่า”
รอยยิ้มของหญิงสาวค้างอยู่บนใบหน้า
“ริดาค่ะ”
“อ้อ! ขอโทษที พี่จำผิด”
อีกฝ่ายหัวเราะเก้อ ๆ ก่อนสีหน้าจะเปลี่ยนไปเมื่อเหมือนเพิ่งนึกอะไรขึ้นได้
“พี่ลืมไปเลยว่า...”
เขาหยุดพูด แต่สายตาที่มองทำให้ริดารู้ดีว่าประโยคที่เหลือคืออะไร
“ไม่เป็นไรค่ะ”
เธอฝืนยิ้ม
“โห นี่ถ้าวายังอยู่ก็คงสวยทั้งคู่เลยนะ”
ริดาก้มหน้าลงเล็กน้อย เธอได้ยินประโยคทำนองนี้มาไม่รู้กี่ครั้ง
ถ้าวายังอยู่...
ผู้คนมักพูดมันด้วยความเสียดาย โดยไม่รู้ว่าคนฟังต้องพยายามประคองรอยยิ้มเพียงใด
“แล้วตกลงตอนนั้นมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ พี่ได้ยินว่า...”
“พี่ต้นครับ”
ปราณยุตเรียกขัดขึ้นด้วยน้ำเสียงสุภาพ
“ผมว่าปล่อยเรื่องเก่าไปเถอะ”
ชายร่างท้วมหยุดชะงัก
“เออ จริงด้วย พี่ขอโทษนะริดา”
“ไม่เป็นไรค่ะ”
“พี่ไม่ได้ตั้งใจ”
“ทราบค่ะ”
เมื่ออีกฝ่ายขอตัวไปทักทายคนรู้จัก ริดาจึงค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจออกมา
“ขอบคุณนะคะ”
ปราณยุตหันมามอง
“เรื่องอะไร”
“ที่ช่วยพูดเมื่อกี้”
“พี่แค่ไม่อยากให้เสียบรรยากาศงาน”
คำตอบนั้นทำให้รอยยิ้มของเธอจางลง นั่นสินะ เขาคงไม่ได้ทำเพื่อเธอหรอก
ริดาพยักหน้ารับ ก่อนขอตัวไปห้องน้ำ
เธอเดินผ่านกลุ่มคนที่กำลังพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน พยายามรักษาท่าทีให้เป็นปกติ กระทั่งพ้นประตูห้องจัดเลี้ยงจึงหยุดยืนพิงผนัง
หญิงสาวยกมือกดตรงกลางหน้าอก หัวใจยังเต้นไม่เป็นจังหวะ ไม่ใช่เพราะคำพูดของรุ่นพี่คนนั้นเพียงอย่างเดียว
แต่เพราะปราณยุต เขาเป็นคนสุดท้ายที่เธอคาดว่าจะยื่นมือเข้ามาช่วยในสถานการณ์เช่นนี้
เมื่อสิบสองปีก่อน เขาเป็นคนกล่าวโทษเธอรุนแรงกว่าใคร แต่วันนี้กลับเป็นคนห้ามไม่ให้ผู้อื่นพูดถึงเรื่องนั้น หรือเวลาอาจเปลี่ยนเขาไปแล้วจริง ๆ
ริดารีบส่ายหน้าให้ความคิดของตัวเอง
อย่าเพิ่งหวังอะไรเลย
แค่เขายอมพูดด้วยก็ดีมากแล้ว
เกือบสามทุ่ม ริดาจึงตัดสินใจกลับ
เธอบอกลาเพื่อน ๆ ก่อนเดินออกมาจากห้องจัดเลี้ยง แต่เพียงก้าวถึงโถงทางเข้าโรงแรมก็ต้องหยุดชะงัก
ฝนกำลังตกหนัก สายฝนสาดกระหน่ำจนแทบมองไม่เห็นถนนด้านนอก รถยนต์หลายคันจอดต่อแถวรอรับผู้โดยสารอยู่ใต้ชายคา
ริดาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเรียกรถผ่านแอปพลิเคชัน รออยู่หลายนาทีก็ยังไม่มีคนขับรับงาน
เธอลองอีกครั้ง ผลลัพธ์ไม่ต่างจากเดิม
“วันนี้จะได้กลับบ้านไหมเนี่ย”
หญิงสาวบ่นพึมพำ ก่อนเหลือบมองรองเท้าส้นสูงของตัวเอง
หากเดินออกไปเรียกรถริมถนนสภาพนี้ มีหวังเปียกทั้งตัวแน่
“ยังไม่กลับอีกเหรอ”
เสียงคุ้นเคยดังขึ้น
ริดาหันขวับ
ปราณยุตยืนอยู่ตรงนั้นพร้อมกุญแจรถในมือ
“กำลังจะกลับค่ะ”
เขามองสายฝนด้านนอกแล้วหันกลับมาทางเธอ
“รถล่ะ”
“ริดาเรียกรถอยู่ค่ะ แต่ยังไม่มีใครรับ”
“แล้วมายังไง”
“รถไฟฟ้าค่ะ”
“พี่ไปส่ง”
ริดาเบิกตากว้าง
“ไม่เป็นไรค่ะ รออีกหน่อยก็ได้”
“ฝนตกขนาดนี้ ไม่รู้จะได้รถเมื่อไหร่”
“แต่ริดาเกรงใจ”
“เมื่อก่อนเคยเกรงใจพี่ด้วยเหรอ”
คำถามนั้นทำให้เธอเงียบไป
ปราณยุตมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหัวเราะเบา ๆ
“พี่หมายถึงตอนเด็ก ๆ เธอชอบให้พี่พาไปซื้อไอศกรีมจนพี่แทบหมดค่าขนม”
ริดาเผลอหัวเราะออกมา
“ก็พี่ปราณชอบแกล้งบอกว่าจะเลี้ยงเอง”
“แล้วพี่เคยไม่เลี้ยงหรือเปล่า”
“ไม่เคยค่ะ”
เธอตอบโดยไม่ต้องคิด รอยยิ้มที่เพิ่งปรากฏค่อย ๆ อ่อนลงเมื่อรู้ตัวว่ากำลังพูดถึงอดีตอย่างสนิทสนม
ปราณยุตกลับไม่แสดงท่าทีผิดปกติ
“งั้นวันนี้ให้พี่ไปส่งสักครั้ง คงไม่เป็นไรหรอกมั้ง”
“แต่...”
“หรือกลัวพี่พาไปทิ้งกลางทาง”
ริดารีบส่ายหน้า
“เปล่านะคะ!”
“พี่ล้อเล่น”
เขายิ้มอีกครั้ง ก่อนพยักหน้าไปทางประตู
“รออยู่ตรงนี้ เดี๋ยวพี่ไปเอารถ”
หญิงสาวมองตามแผ่นหลังกว้างที่เดินจากไป ความรู้สึกบางอย่างค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นในอก
ปราณยุตในวันนี้แตกต่างจากคนที่เธอจดจำไว้มาก ไม่ใช่เพียงรูปร่างหน้าตาที่เปลี่ยนไปตามวัย แต่เป็นน้ำเสียง ท่าทาง และรอยยิ้มที่เธอคิดว่าจะไม่มีโอกาสได้รับจากเขาอีกแล้ว
ไม่นานนัก รถยนต์สีดำคันหนึ่งก็เคลื่อนมาจอดตรงหน้า
ปราณยุตลดกระจกลง
“ขึ้นมาสิ”
ริดาลังเลเพียงครู่เดียว ก่อนเปิดประตูเข้าไปนั่ง
ภายในรถมีกลิ่นหอมสะอาดจาง ๆ เสียงฝนกระทบกระจกดังสม่ำเสมอ
“คาดเข็มขัดด้วย”
“ค่ะ”
เธอรีบดึงเข็มขัดนิรภัยมาคาด เมื่อบอกที่อยู่เรียบร้อย ปราณยุตจึงขับรถออกจากโรงแรม
ทั้งคู่เงียบกันไปพักใหญ่
ริดามองแสงไฟตามถนนที่พร่าเลือนผ่านม่านฝน ขณะที่มือทั้งสองข้างวางประสานกันอยู่บนตัก
“ยังกลัวพี่อยู่เหรอ”
คำถามที่ดังขึ้นกะทันหันทำให้เธอหันไปมอง
“คะ?”
“ตั้งแต่เจอกัน เธอแทบไม่กล้ามองหน้าพี่เลย”
ริดาเม้มริมฝีปาก
“ริดาไม่ได้กลัวค่ะ”
“แล้วเป็นอะไร”
หญิงสาวนิ่งไปนาน
“ริดาแค่...ไม่รู้ว่าพี่ปราณยังโกรธอยู่หรือเปล่า”
ปราณยุตไม่ได้ตอบทันที เขามองถนนเบื้องหน้า มือที่จับพวงมาลัยกระชับขึ้นเล็กน้อย
“ผ่านมาแล้วตั้งสิบสองปี”
ริดาก้มหน้าลง
“ริดารู้ค่ะ”
“แล้วจะเอาเรื่องเก่ามาทำให้ตัวเองลำบากใจอีกทำไม”
หัวใจเธอกระตุกวูบ
“หมายความว่า...”
“เราโตกันแล้วนะ ริดา”
น้ำเสียงของเขาอ่อนลง
“ไม่จำเป็นต้องทำเหมือนเป็นคนแปลกหน้ากันก็ได้”
หญิงสาวหันมองเสี้ยวหน้าของเขา ริมฝีปากขยับเหมือนอยากถามอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายกลับไม่มีเสียงหลุดออกมา
ปราณยุตเหลือบมองเธอ ก่อนถามต่อ
“หรือเธอไม่อยากคุยกับพี่แล้ว”
“อยากค่ะ!”
คำตอบรวดเร็วจนเขาหลุดหัวเราะ
ริดาหน้าแดง รีบหันกลับไปมองนอกหน้าต่าง
“ริดาหมายถึง...ก็เราเคยสนิทกัน”
“อืม”
“แล้วริดาก็ไม่ได้เกลียดพี่ปราณ”
“พี่รู้”
คำตอบสั้น ๆ ทำให้เธอหันกลับมามองเขาอีกครั้ง
ปราณยุตเพียงยิ้มบาง ๆ แล้วขับรถต่อไป
ส่วนริดากลับนั่งนิ่งด้วยหัวใจที่เต้นแรงกว่าเดิม
สิบสองปีที่ผ่านมา เธอเคยคิดว่าหากได้พบเขาอีกครั้ง ขอเพียงเขายอมพูดกับเธอสักประโยคก็เพียงพอแล้ว
แต่คืนนี้เขากลับทำมากกว่านั้น
เขายิ้มให้
พูดคุยกับเธอเหมือนเมื่อก่อน
และยังบอกว่าไม่จำเป็นต้องเป็นคนแปลกหน้ากันอีก
หญิงสาวก้มมองมือตัวเอง ก่อนค่อย ๆ คลายปลายนิ้วที่กำกันแน่นมาตลอดทาง
บางที...เวลาสิบสองปีอาจช่วยเยียวยาความเจ็บปวดของเขาได้จริง ๆ
“ริดา”
“คะ?”
“เอาโทรศัพท์มาสิ”
เธอหันไปมองอย่างงุนงง
“ทำไมคะ”
“จะให้เบอร์พี่ไว้”
ปราณยุตหันมายิ้มให้เพียงแวบเดียว
“คราวหน้ามีอะไรจะได้โทรหา ไม่ต้องเกรงใจเหมือนวันนี้”
ริดามองเขานิ่งไปชั่วขณะ ก่อนหยิบโทรศัพท์ออกจากกระเป๋า
ขณะบันทึกหมายเลขใหม่ลงในรายชื่อผู้ติดต่อ เธอพิมพ์ชื่อที่ไม่ได้มีโอกาสเรียกอย่างสนิทสนมมานานถึงสิบสองปี
พี่ปราณ
หญิงสาวมองชื่อนั้น แล้วรอยยิ้มเล็ก ๆ ก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าโดยไม่รู้ตัว
