บทนำ
สิบกว่าปีที่เธอจมอยู่กับความรู้สึกผิดและสายตาเกลียดชังจากเพื่อนสนิทข้างบ้านผู้เป็นรักแรก
เมื่อโชคชะตาพาเขากลับมาพร้อมรอยยิ้มและแสนอบอุ่น หลอกให้เธอเชื่อว่าเขา 'ให้อภัย'
เธอจึงยอมเปิดหัวใจที่เคยปิดตาย วาดฝันถึงอนาคตเคียงข้างเขาอีกครั้ง...
โดยไม่รู้เลยว่า ทุกคำว่ารักและความนุ่มนวลที่ได้รับ เป็นเพียง 'แผนการแก้แค้น' ที่เค้าตั้งใจจะทอดทิ้งเธอให้แตกสลายอย่างเจ็บปวดที่สุด
บท 1
“วา!”
เสียงกรีดร้องของริดาถูกกลืนหายไปพร้อมกับน้ำที่ทะลักเข้าปาก เธอตะเกียกตะกายสุดแรง พยายามยกศีรษะให้พ้นผิวน้ำ แต่กระแสน้ำกลับดึงร่างเล็กให้จมลงไปอีกครั้ง
“ช่วยด้วย! ช่วยพี่วาด้วย!”
เด็กสาววัยสิบห้าปีร้องสุดเสียง น้ำตาไหลปนกับหยดน้ำที่กระเซ็นใส่ใบหน้า ห่างออกไปไม่กี่เมตร ภาวิดากำลังดิ้นรนอยู่กลางสายน้ำ มือทั้งสองข้างไขว่คว้าหาสิ่งยึดเหนี่ยว
“ริดา! วา!”
เสียงคุ้นเคยดังมาจากเรือ
ปราณยุตกระโจนลงน้ำโดยไม่ลังเล เด็กหนุ่มวัยสิบเจ็ดปีว่ายตรงเข้ามาหาเธอ เพราะริดาอยู่ใกล้กว่า เขาจึงคว้าข้อมือเธอไว้ได้ก่อน
“จับพี่ไว้!”
“พี่ปราณ! ช่วยพี่วาก่อน!”
ริดาพยายามผลักตัวออกจากเขา เธอมองข้ามไหล่เด็กหนุ่มไปยังพี่สาวที่อยู่ห่างออกไป
“พี่วาอยู่ตรงนั้น พี่ปราณไปช่วยพี่วา!”
“อย่าดิ้น ริดา!”
เขารั้งเธอเข้าหาตัว ขณะที่เสียงผู้ใหญ่บนเรือตะโกนบอกให้ทั้งคู่จับห่วงชูชีพที่โยนลงมา
“วา!”
ปราณยุตหันไปตะโกนเรียกเด็กสาวอีกคน แต่เสียงของเขาไม่อาจฝ่ากระแสน้ำไปถึงเธอได้
ริดาเห็นพี่สาวโผล่ขึ้นมาอีกครั้ง ใบหน้านั้นเหมือนเธอราวส่องกระจกซีดเผือด ดวงตามองตรงมาทางเธอ ริมฝีปากขยับราวกับกำลังเรียกชื่อใครสักคน
ก่อนที่มือทั้งสองข้างจะค่อย ๆ จมหายไป
“พี่วา!”
ริดาดิ้นสุดแรง ปราณยุตกอดรั้งเธอไว้แน่น
เมื่อมีคนช่วยดึงริดาขึ้นจากน้ำ ปราณยุตก็พยายามว่ายกลับไปทางที่ภาวิดาหายไป แต่ผู้ใหญ่คนหนึ่งรั้งตัวเขาไว้
“ปล่อย! วายังอยู่ในน้ำ! ผมจะไปช่วยวา!”
“ปราณ! กลับขึ้นเรือก่อน!”
เสียงเรียกหาของเขาดังซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทว่าสายน้ำเบื้องหน้ากลับว่างเปล่า
ไม่มีภาวิดาอีกแล้ว
ดวงตาของปราณยุตแดงก่ำ
“ทำไม...”
ริมฝีปากของเขาสั่นระริก
“ทำไมคนที่รอดต้องเป็นเธอ”
ริดาส่ายหน้า น้ำตาไหลอาบแก้ม
“ริดาขอโทษ...”
“ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ วาก็คงไม่ตาย!”
“พี่ปราณ...”
“ฉันไม่อยากเห็นหน้าเธออีก!”
“พี่ปราณ!”
ริดาสะดุ้งสุดตัว ผุดลุกขึ้นนั่งบนเตียง หอบหายใจจนหน้าอกกระเพื่อม เหงื่อเย็นชื้นเต็มแผ่นหลัง ทั้งที่เครื่องปรับอากาศยังทำงานตามปกติ
ฝันอีกแล้ว...สิบสองปีผ่านไป เธอยังคงฝันถึงวันนั้น
นาฬิกาดิจิทัลบอกเวลาตีห้าสี่สิบสามนาที คงนอนต่อไม่หลับแล้ว เธอเปิดไฟหัวเตียง แสงสีเหลืองนวลส่องไปยังกรอบรูปบนโต๊ะ เด็กสาวสองคนในภาพกำลังโอบไหล่กัน คนหนึ่งยิ้มหวานเรียบร้อย ส่วนอีกคนอ้าปากหัวเราะจนตาหยี
ภาวิดากับภริดา ภาพถ่ายตอนอายุสิบสี่ปี ก่อนอุบัติเหตุเพียงไม่กี่เดือน
ริดาลุกจากเตียง เดินไปหยุดหน้ากรอบรูป
“เมื่อคืนริดาฝันถึงพี่อีกแล้ว”
ปลายนิ้วแตะขอบไม้เบา ๆ
“คราวนี้ริดาเกือบจับมือพี่ได้ด้วยนะ”
เธอพยายามยิ้ม แต่ริมฝีปากกลับเม้มเข้าหากัน ครู่หนึ่ง หญิงสาวจึงวางกรอบรูปลง แล้วเดินเข้าห้องน้ำ
ชีวิตยังต้องดำเนินต่อไป แม้บางคืน เธอยังคงติดอยู่กลางสายน้ำนั้นก็ตาม
เสียงดนตรีเบา ๆ ลอยคลออยู่ภายในห้องจัดเลี้ยงของโรงแรมหรูใจกลางกรุงเทพฯ
ริดายืนอยู่ท่ามกลางบรรดาศิษย์เก่าที่กลับมารวมตัวกันในงานคืนสู่เหย้าของโรงเรียน
“ริดา! ทางนี้!”
หญิงสาวหันไปตามเสียงเรียก ก่อนยิ้มให้เพื่อนร่วมชั้นสมัยมัธยมที่กำลังกวักมือเรียก
“นึกว่าจะไม่มาแล้วเสียอีก”
“เกือบไม่มาเหมือนกัน”
“ทำไมล่ะ”
“ขี้เกียจฟังคนถามว่าทำไมยังไม่มีแฟน”
เพื่อนสาวหัวเราะ
“แหม ยังปากดีเหมือนเดิมนะ”
ริดายิ้ม ก่อนถูกอีกฝ่ายดึงเข้าไปร่วมวง
บรรยากาศในงานคึกคัก มีทั้งรุ่นพี่รุ่นน้องที่ไม่ได้พบกันนาน หลายคนแต่งงาน มีลูก บางคนเปลี่ยนไปจนแทบจำไม่ได้
“จำได้ไหม ตอน ม.สอง ใครเป็นคนชวนพวกเราโดดซ้อมเชียร์”
“จำไม่ได้แล้ว”
“โกหก! แกนั่นแหละตัวดี”
“ก็ไหนว่าไม่มีใครอยากซ้อม”
“แล้วใครเป็นคนพาไปแอบกินไอศกรีม”
“เรื่องมันผ่านมาตั้งสิบกว่าปีแล้ว ยังจะมาทวงความผิดกันอีกเหรอ”
เสียงหัวเราะดังขึ้นพร้อมกัน
ริดาหัวเราะตามอย่างอดไม่ได้ นานแล้วที่เธอไม่ได้หัวเราะกับเรื่องราวในวัยเด็กโดยไม่ต้องคอยระวังว่าจะมีใครเอ่ยถึงเหตุการณ์วันนั้น
เสียงทักทายดังขึ้นจากกลุ่มคนบริเวณประตูทำให้เธอหันไปมอง แล้วรอยยิ้มบนใบหน้าก็ค่อย ๆ เลือนหาย
ชายหนุ่มร่างสูงในชุดสูทสีเข้มกำลังเดินเข้ามาภายในห้องจัดเลี้ยง เขาดูต่างไปจากเด็กหนุ่มอายุสิบเจ็ดปีในความทรงจำมาก
ไหล่กว้างขึ้น ใบหน้าคมคายขึ้น ท่วงท่าสุขุมมั่นคงตามวัย เส้นผมดำสนิทจัดทรงเรียบร้อย
ริดาจำเขาได้ทันที
ปราณยุต
พี่ปราณ...
ผู้ชายที่เธอไม่ได้พบหน้ามาสิบสองปี
หญิงสาวยืนนิ่ง แก้วน้ำในมือเย็นจัดจนปลายนิ้วเริ่มชา
เธอได้ยินจากผู้ใหญ่ว่าหลังเกิดอุบัติเหตุ ครอบครัวส่งเขาไปเรียนต่อต่างประเทศ ช่วงแรกเธอพยายามติดต่อเขา ส่งข้อความไปขอโทษหลายครั้ง แต่ไม่เคยได้รับคำตอบ
ท้ายที่สุดจึงเลิกพยายาม เธอไม่เคยคิดว่าจะได้พบเขาอีกครั้งในสถานที่แห่งนี้
“ริดา เป็นอะไร”
เสียงเพื่อนข้างตัวทำให้เธอสะดุ้งเล็กน้อย
“เปล่า”
“หน้าซีดเชียว ไม่สบายหรือเปล่า”
“สงสัยแอร์เย็นไปหน่อย”
เธอฝืนยิ้ม ก่อนวางแก้วน้ำลงบนโต๊ะ
“ขอไปห้องน้ำก่อนนะ”
ริดาหมุนตัว ตั้งใจเดินออกจากบริเวณนั้น แต่ยังไม่ทันก้าวพ้นโต๊ะ เสียงทุ้มคุ้นหูก็ดังขึ้นจากด้านหลัง
“ริดา”
หัวใจเธอกระตุกวูบ สิบสองปีแล้วที่ไม่ได้ยินเขาเรียกชื่อ เธอค่อย ๆ หันกลับไป
ปราณยุตยืนอยู่ห่างเพียงไม่กี่ก้าว ใบหน้าของเขาเรียบเฉย ดวงตาคมเข้มมองตรงมาที่เธอ
ไม่มีรอยยิ้ม
ไม่มีแววดีใจที่ได้พบ
แต่ก็ไม่มีความโกรธเกรี้ยวอย่างที่เธอหวาดกลัว
“พี่ปราณ...”
เสียงของเธอเบาจนแทบไม่ได้ยิน
เขามองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้าเล็กน้อย
“ไม่ได้เจอกันนานนะ”
“ค่ะ”
ริดาก้มหน้าลงโดยไม่รู้ตัว
“พี่...สบายดีไหมคะ”
“ก็ดี”
คำตอบสั้น ๆ ทำให้เธอไม่รู้จะพูดอะไรต่อ
หญิงสาวพยายามรวบรวมความกล้าเงยหน้ามองเขาอีกครั้ง
“พี่กลับมาเมื่อไหร่คะ”
“เมื่อวาน”
“แล้ว...” เธอลังเล “จะอยู่นานไหมคะ”
ปราณยุตมองใบหน้าที่คุ้นเคยนั้นนิ่ง ๆ ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
“คราวนี้พี่กลับมาอยู่ถาวร”
ริดาเผลอกลั้นหายใจ
เขากลับมาแล้ว
ผู้ชายที่เธอเคยรอคอยมาตลอดวัยเด็ก กลับมายืนอยู่ตรงหน้าอีกครั้ง แต่สายตาของเขาทำให้เธอไม่กล้าถามคำถามที่ติดค้างอยู่ในใจมาสิบสองปี
พี่ปราณยังเกลียดริดาอยู่หรือเปล่า
“ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะคะ”
เธอพูดได้เพียงเท่านั้น
ปราณยุตไม่ได้ตอบรับทันที สายตาของเขาหยุดอยู่บนใบหน้าเธออีกครู่หนึ่ง ก่อนมุมปากจะขยับเป็นรอยยิ้มบาง ๆ ที่ไปไม่ถึงดวงตา
“ขอบใจ”
ริดาฝืนยิ้มตอบ
เธอเคยจินตนาการถึงวันที่ได้พบเขาอีกครั้งนับไม่ถ้วน เคยคิดว่าจะขอโทษ จะถามสารทุกข์สุกดิบ หรือแม้แต่เล่าให้ฟังว่าตลอดหลายปีที่ผ่านมาเธอใช้ชีวิตอย่างไร
แต่พอถึงเวลาจริง กลับไม่มีคำพูดใดหลุดออกมา
ปราณยุตยังคงยืนอยู่ตรงนั้น
และเพียงได้สบตาเขา ริดาก็รู้ว่าระยะเวลาสิบสองปีอาจไม่ได้เปลี่ยนอะไรเลย
เพราะสายตาคู่นี้...ยังทำให้เธอนึกถึงวันที่ภาวิดาจมหายไปในน้ำได้ชัดเจนเหลือเกิน
บทล่าสุด
#30 บทที่ 30 เค้กก้อนที่มีชื่อเธอคนเดียว
อัปเดตล่าสุด: 11/17/2026#29 บทที่ 29 วันเกิดที่เธอต้องแบ่งให้ความเศร้า
อัปเดตล่าสุด: 11/16/2026#28 บทที่ 28 แผนแก้แค้นที่เขาขอยกเลิก
อัปเดตล่าสุด: 11/15/2026#27 บทที่ 27 เขารักเธอจริง ๆ
อัปเดตล่าสุด: 11/15/2026#26 บทที่ 26 ถ้าคนที่หายไปเป็นริดา
อัปเดตล่าสุด: 11/14/2026#25 บทที่ 25 เรื่องแรกที่เขาอยากบอกเธอ
อัปเดตล่าสุด: 11/14/2026#24 บทที่ 24 คนที่หายไปแล้วไม่บอก
อัปเดตล่าสุด: 11/14/2026#23 บทที่ 23 ความฝันที่วาไม่ได้เล่าให้เขาฟัง
อัปเดตล่าสุด: 11/13/2026#22 บทที่ 22 เพื่อนเก่าที่ไม่ต้องขออนุญาต
อัปเดตล่าสุด: 11/13/2026#21 บทที่ 21 คืนที่อดีตไม่ยอมปล่อย
อัปเดตล่าสุด: 11/12/2026
คุณอาจชอบ 😍
โซ่สวาทร้อนรัก
“มันเรื่องของฉัน ตัวฉันของฉันนมก็นมของฉัน คุณไม่มีสิทธิ์มายุ่ง”
“ก็สิทธ์ของความเป็นผัวคนแรกของคุณไง นมคุณน่ะเป็นของผม ทั้งตัวคุณก็เป็นของผม...เข้าใจไหม? ”
คาเรน เซนโดริก อายุ 32 ปี
หนุ่มลูกครึ่งอเมริกา-อาหรับ ที่มีบุคลิกสุขุมเยือกเย็น เจ้าเล่ห์แสนกล และยังเป็นCEO บริษัทไอทีอินเตอร์เนชั่นกรุ๊ปชื่อดังในอเมริกาที่มีสาขาอยู่ทั่วโลก ในแต่ละวันจะมีสาวๆมาคอยปนเปรอสวาทให้เขาในทุกค่ำคืน และในที่สุดเขาก็จัดการเหยื่อสาวผิดคน เพราะคิดว่าเธอคือคนที่ลูกน้องหามา จึงใช้เงินปิดปากเธอให้จบเรื่อง แต่ใครจะคิดว่าเขาต้องมาเจอกับเธออีกครั้ง
ทับทิม รินลดา ชลวัตร อายุ 25 ปี
สาวแว่นช่างเพ้อ ที่มีความสามารถรอบด้าน พ่วงด้วยวาจาอันจัดจ้านไม่ยอมใคร จนถูกคัดเลือกให้ไปดูงานที่ดูไบ ต้องมาเปลี่ยนตัวเองให้กลายเป็นสาวสวยสุดมั่นสำหรับงานครั้งนี้ แต่พอไปถึงเธอกลับถูกซาตาน พรากพรหมจรรย์ไปตั้งแต่วันแรกที่ไปถึง และซาตานคนนั้นก็ดันเป็นเจ้าของบริษัทที่เธอทำงานอยู่ แล้วเธอจะทำอย่างไรต่อไปเมื่อต้องเจอกับเขาอีกครั้ง
หยุดเสือ
จนต้องมาเจอกับผู้หญิงที่ไม่สนใจเขาอย่างเธอ ความอยากเอาชนะจึงเริ่มต้นขึ้น ทำให้เขาและเธอต้องเข้าไปพัวพันกันในเกมส์หยุดเสือนี้
So Bad เพื่อนสนิทร้ายซ่อนรัก
และยังแบล็คเมล์เพื่อให้เธอเป็นแค่คู่นอน!
Raam’ Crazy เธอคือของตาย
LUV My Sweet Heart รักหมดใจยัยสวีทฮาร์ต
ล้วงรักมาเฟีย
โทษทัณฑ์ที่เธอจะได้รับจากการหักหลังคนอย่างเขา มันต้องสาสม..จนลืมไม่ลงไปชั่วชีวิต
ลุ้นรัก เจ้าสาวใบสั่ง
รักซึมร้าย NC 25++
ห้องที่หญิงสาวกำลังขึ้นไปนี้มีลักษณะเป็นห้องชุดรอยัลสวีท สุดหรู มีสองห้องนอน ห้องนอนใหญ่เป็นห้องส่วนตัวของเจ้านายใหญ่ยามที่ต้องมาค้างที่นี่ อีกห้องเป็นห้องนอนขนาดเล็กกว่าหน่อย เอาไว้สำหรับพาสาวๆ มาหาความสำราญ ด้านนอกมีห้องนั่งเล่นที่มีโซฟาชุดใหญ่วางอยู่ เมื่อไปถึงเจ้าตัวก็ยกมือขึ้นเคาะประตูสองครั้งก่อนจะผลักเข้าไปทันทีโดยไม่ต้องรอให้เจ้าของห้องอนุญาต
มลทินรักภรรยาไร้ค่า
เธอถูกส่งมาแทนที่พี่สาวในคืนแต่งงานพร้อมคำดูถูกว่าเป็นเพียง ภรรยาไร้ค่า
เขาแต่งงานเพื่อรักษาหน้าไม่เคยคิดจะรัก ไม่เคยคิดจะผูกพัน แต่เด็กในท้องของเธอ…
กลับกลายเป็นสายใยที่เขาตัดไม่ขาด
จากผู้ชายที่เย็นชาไร้หัวใจสู่พ่อที่กลัวแม้แต่จับลูกแรงเกินไปจากผู้หญิงที่ไม่เคยมีสิทธิ์เลือก
สู่คนที่ทั้งบ้านยอมรับว่าขาดไม่ได้
รักโคตรร้าย ผู้ชายพันธุ์ดิบ
ปรเมศ จิรกุล หมอหนุ่มเนื้อหอม รองผู้อำนวยการโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง เขาขึ้นชื่อเรื่องความฮอตฉ่า เป็นสุภาพบุรุษ อ่อนโยน เทคแคร์ดีเยี่ยม และให้เกียรติผู้หญิงทุกคน ยกเว้นกับธารธารา อัศวนนท์
ปรเมศตั้งแง่รังเกียจธารธาราตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอหน้า เพียงเพราะเธอแต่งตัวเหมือนผู้ชาย เขาเลยประณามว่าเธอเป็นพวกผิดเพศน่ารังเกียจ แต่ใครเลยจะรู้ว่าหมอสาวมาดทอมหัวใจหญิงนั้นจะเฝ้ารักและแอบมองเขาอยู่ห่างๆ เพราะเจียมตัวดีว่าอีกฝ่ายแสนจะรังเกียจ และดูเหมือนคำกล่าวที่ว่าเกลียดอะไรมักจะได้อย่างนั้นจะใช้ไม่ได้ผลสำหรับคนทั้งคู่
กระทั่งดวลเหล้ากันจนเมาแบบขาดสติสุดกู่ เขาจึงเผลอปล้ำแม่สาวทอมที่เขาประกาศว่าเกลียดเข้าไส้ หนำซ้ำยังโยนความผิดว่า ‘ความสัมพันธ์บัดซบ’ ที่เกิดขึ้นเป็นเพราะยัยทอมตัวแสบยั่วเขา เมากับเมาเอากันแล้วไง น้ำแตกก็แยกทาง ทว่าพออีกฝ่ายหลบหน้าเขากลับร้อนรนกระวนกระวาย ครั้นทนไม่ไหวหมอหนุ่มจอมยโสก็ต้องคอยราวี และตามหึงหวงเมื่อมีใครคิดจะจีบ ‘เมียทอม’ ของเขา แต่กว่าจะรู้ตัวว่าขาดเธอไม่ได้ เธอก็หายไปจากชีวิตเขาเสียแล้ว
คุณหมอ❤️ที่รัก NC18++
"อาหมอกฤษฎิ์"
หนุ่มใหญ่วัย 34 ปี มาเฟียในคราบคุณหมอสูตินรีเวชแห่งโรงพยาบาลเอกชนชั้นนำของประเทศ โหด เหี้ยม รักใครไม่เป็น เปลี่ยนคู่นอนเป็นว่าเล่น สำหรับเขารักแท้ไม่เคยมีรักดีๆ ก็มีให้ใครไม่ได้ แต่สุดท้ายดันมาตกหลุมรักแม่ของลูกอย่างถอนตัวไม่ขึ้น❤️
"เฟียร์สตีนอยู่ดีๆรู้ตัวอีกทีก็มีลูกสาววัย4ขวบแล้วอ่ะครับ แถมแม่ของลูกทำเอาใจเต้นแรงไม่หยุดเลยนี่เรียกว่าตกหลุมรักใช่ไหมครับ"
นลินนิภา อารีย์รักษ์
"ที่รัก"
สาวน้อยวัยแรกแย้มบริสุทธิ์ผุดผ่อง ฐานะยากจนสู้ชีวิต เพราะความจำเป็นทำให้เธอต้องตกเป็นของเขา คนนั้นด้วยความเต็มใจ จนทำให้เธอต้องกลายมาเป็นคุณแม่ยังสาวด้วยวัยเพียง 18 ปี แต่แล้ววันหนึ่งโชคชะตาก็เล่นตลกเหวี่ยงให้เธอกลับมาพบกับเขาคนนั้นอีกครั้ง พ่อของลูกคนที่เธอถวิลหาไม่เคยลืม ❤️
"ตกหลุมรักตั้งแต่ครั้งแรก ห่างกันไกลแค่ไหนใจยังคงคิดถึงเธอเสมอ ❤️พ่อของลูก"
หนูน้อยแก้มใส
กมลชนก อารีย์รักษ์
สาวน้อยวัย 4 ขวบ สดใสร่าเริง ฉลาดมาก ซนมาก แสบมาก เซี้ยวมาก เฟียสมาก ใครเห็นเป็นต้องหลงรักในความช่างพูดและขี้อ้อนของน้อง
"ลุงหมอเป็นพ่อขาของแก้มใสเหรอคะ"
หนูเป็นลูกของคุณพ่อกฤษฎิ์กับคุณแม่ที่รักค่ะ
หนูจะเป็นกามเทพตัวจิ๋วที่จะมาแผลงศรให้คุณพ่อกับคุณแม่รักกัน❤️มาเอาใจช่วยหนูกันด้วยนะคะ
เกลียดรัก
อารญากับธีรเดชก็เช่นกัน
แต่เกลียดกันไปเกลียดกันมาดันท้องเฉยเลย













