รักนี้...ใครออกแบบ

"บางความรักถูกออกแบบมาให้ 'รู้สึก' แต่ไม่ได้ถูกออกแบบมาให้ 'ครอบครอง'"

ท่ามกลางไอร้อนของจังหวัดเล็กๆ ในภาคกลาง ที่ซึ่งเข็มนาฬิกาดูจะหมุนช้ากว่าความเป็นจริง ร้อยโทแมน นายทหารหนุ่มผู้เงียบขรึมและมีนัยน์ตาที่อ่านไม่ออก กลับต้องมาเผชิญหน้ากับอดีตที่เขาพยายามฝังกลบไว้ในใจมาตลอดหลายปี อดีตนั้นอยู่ในรูปลักษณ์ของ ครูโบว์ ครูประถมผู้มีรอยยิ้มราบเรียบ ทว่าซ่อนความเศร้าไว้ลึกสุดหยั่ง

ทั้งคู่เคยมี 'โลกใบเล็ก' ร่วมกันในสมัยเรียน เป็นความผูกพันที่เกิดขึ้นท่ามกลางทุ่งนาและสายลมเย็น แต่วันเวลาและเหตุผลบางอย่างที่ไม่อาจเอ่ยอ้าง กลับดึงรั้งให้ทั้งสองต้องแยกทางกันไปเติบโตในเส้นทางที่ต่างกัน จนกระทั่งโชคชะตา (หรือใครบางคน) ออกแบบให้เขาทั้งคู่กลับมาบรรจุรับราชการในจังหวัดเดียวกัน... ในฐานะคนแปลกหน้าที่คุ้นเคยที่สุด

ความอึมครึมที่ยากจะอธิบาย ความเจ็บปวดที่สุดไม่ใช่การไม่ได้เจอกัน แต่คือการที่ต้องยืนห่างกันเพียงไม่กี่ก้าว แต่กลับทำได้เพียงพยักหน้าทักทายตามมารยาท แมนยังคงเป็นแมนที่เงียบงันและขีดเส้นกั้นตัวเองไว้ด้วยยศถาบรรดาศักดิ์ ส่วนโบว์ก็ทำหน้าที่ครูผู้แสนดีได้อย่างไร้ที่ติ โดยที่ไม่มีใครรู้เลยว่า ภายใต้ท่าทีเหล่านั้น หัวใจของทั้งคู่ยังคงเต้นเป็นจังหวะเดิมที่เคยเกิดขึ้นเมื่อสิบปีก่อน

ความลับที่ซ้อนทับ เรื่องราวยิ่งซับซ้อนขึ้นเมื่อ แนน น้องสาวแท้ๆ ของแมน กลายมาเป็นเพื่อนร่วมงานคนสนิทของโบว์ แนนมักจะเล่าเรื่องพี่ชายให้โบว์ฟังเสมอ โดยหารู้ไม่ว่า "พี่ชาย" คนนั้น คือคนเดียวกับที่เป็นเจ้าของความทรงจำสีจางๆ ในใจของเพื่อนสาว ทุกครั้งที่ทั้งสามคนต้องมาเจอกัน ความอึดอัดที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่าจะปกคลุมไปทั่วบริเวณ แมนทำได้เพียงมองโบว์ผ่านกระจกมองหลัง และโบว์ทำได้เพียงส่งยิ้มให้แนนในขณะที่สายตาเหลือบไปเห็นเงาของแมนที่ยืนอยู่ไกลๆ

"เรามาถึงจุดนี้ได้ยังไง จุดที่รักกันแทบตาย แต่ต้องแสร้งทำเป็นว่าเราไม่เคยมี 'วันวาน' ร่วมกัน"

ในเมืองที่เงียบสงบแห่งนี้ ใครเป็นคนออกแบบให้ความรักของเขาและเธอต้องเป็นความลับ? ใครออกแบบให้ความใกล้ชิดกลายเป็นความทรมาน? และสุดท้าย... พวกเขาจะยอมให้ "โชคชะตา" เป็นคนขีดเส้นตาย หรือจะลุกขึ้นมา "ออกแบบ" เส้นทางรักครั้งนี้ด้วยตัวเอง แม้ว่ามันอาจจะต้องแลกมาด้วยความแตกสลายของใครบางคนก็ตาม