บทที่ 1 แหวนเปื้อนเลือด -1-
แหวนเปื้อนเลือด -1-
“เอเลนา...โทรหาลูกาติดไหมลูก”
เสียงของแม่ดังขึ้นเป็นครั้งที่สาม ขณะช่างแต่งหน้ากำลังจะเติมลิปสติกให้เจ้าสาว
เอเลนายกมือห้าม ก่อนกดโทรออกอีกครั้ง
ไม่สามารถติดต่อหมายเลขปลายทางได้
เธอแทบอยากขว้างโทรศัพท์ทิ้ง
“เป็นยังไงบ้างลูก”
“เหมือนเดิมค่ะ”
สิบเอ็ดโมงสามสิบสองนาที อีกยี่สิบแปดนาทีพิธีแต่งงานจะเริ่มขึ้น แต่เจ้าบ่าวของเธอกลับหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย!
“เขาอาจมีธุระกะทันหันก็ได้” โซเฟียพยายามปลอบ ทั้งที่ตัวเองเดินวนรอบห้องจนช่างแต่งหน้าต้องขยับหลบเป็นครั้งที่สอง “หรือรถเสีย แม่ว่าให้คนออกไปดูตามทางดีไหม”
“ถ้ารถเสีย เขาก็ต้องโทรมาสิคะ”
เอเลนาเปิดข้อความล่าสุดอีกครั้ง
พรุ่งนี้เจอกันที่งานแต่งนะ เจ้าสาวของผม
ส่งมาตอนห้าทุ่มสิบแปดนาที พร้อมภาพกาแฟสองแก้วจากร้านประจำ แก้วหนึ่งเป็นของลูกา อีกแก้วเป็นกาแฟดำไม่ใส่น้ำตาลของเธอ
ตลอดสองปีครึ่งที่คบกัน ลูกาไม่เคยลืมเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ของเธอ เขารู้ว่าเธอจะปวดหัวถ้าทำงานจนลืมกินข้าว และยอมมานั่งรอหน้าห้องข่าวจนเกือบตีสองในคืนที่เธอต้องตามข่าวสำคัญ
เมื่อคืนเขายังโทรมาย้ำให้เธอรีบนอน
“พรุ่งนี้ห้ามแอบเช็กข่าวระหว่างพิธีนะ”
“ขอคิดดูก่อน”
“เอเลนา!”
“โอเค ๆ เจ้าบ่าวขี้บ่น”
เธอยังจำเสียงหัวเราะของเขาได้ดี แล้วผู้ชายที่ตื่นเต้นกับงานแต่งงานยิ่งกว่าเจ้าสาวจะหายตัวไปเฉย ๆ ได้อย่างไร
“หรือเขาจะเปลี่ยนใจ” โซเฟียหลุดปาก ก่อนรีบยกมือปิดปากตัวเอง
เอเลนาหันขวับ “แม่!”
“แม่ขอโทษลูก แม่แค่...”
เสียงเคาะประตูทำให้ทั้งคู่หยุดพูด
ผู้จัดการโรงแรมเปิดประตูเข้ามา สีหน้าของเขาทำให้เอเลนาลุกพรวดจนช่างแต่งหน้าแทบรับกล่องเครื่องสำอางที่ถูกชนไม่ทัน
“เจอลูกาแล้วใช่ไหมคะ”
“เราพบรถของคุณเบลลินีครับ”
รอยยิ้มที่กำลังจะปรากฏบนใบหน้าเธอหยุดลง
“แล้วเขาล่ะ”
“ยังไม่พบครับ”
“หมายความว่ายังไง รถอยู่ที่ไหน”
“ใกล้โกดังเก่าฝั่งตะวันออกของท่าเรือครับ เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเป็นคนพบและแจ้งตำรวจ”
“รถชนหรือเปล่า กระจกแตกไหม ประตูถูกงัดหรือมีร่องรอยอะไรบ้าง”
“เอ่อ...ผมไม่ทราบรายละเอียดครับ”
“แล้วคุณรู้อะไรบ้าง!”
ผู้จัดการสะดุ้ง เอเลนากัดริมฝีปากทันทีเมื่อเห็นสีหน้าของเขา
“ขอโทษค่ะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ”
เธอสูดลมหายใจ พยายามเรียกสติกลับคืนมา ก่อนหันไปขอให้ช่างแต่งหน้าและคนอื่น ๆ ออกจากห้อง
ทันทีที่ประตูปิด โซเฟียก็คว้าแขนลูกสาว
“แม่จะโทรหาคนรู้จัก ให้เขาช่วยตามหาอีกทาง”
“แม่รอก่อนค่ะ หนูขอถามตำรวจก่อน”
เอเลนาพูดยังไม่ทันจบ โทรศัพท์ในมือก็ดังขึ้น
เธอรีบรับสายโดยไม่ทันดูหมายเลข
“ลูกา!”
“ขอสายคุณเอเลนา มาริโนครับ”
หัวใจที่พองขึ้นเมื่อครู่ห่อเหี่ยวทันที
“พูดอยู่ค่ะ”
“ผมเป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจ ติดต่อมาเกี่ยวกับรถยนต์ของคุณลูกา เบลลินี ไม่ทราบว่าเขาเกี่ยวข้องอะไรกับคุณครับ”
“เขาเป็นคู่หมั้นฉันค่ะ วันนี้เราจะแต่งงานกัน”
ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง
“ทางเราอยากให้คุณมาที่สถานีเพื่อให้ข้อมูลเพิ่มเติมครับ”
เอเลนากำโทรศัพท์แน่นขึ้น
“เกิดอะไรขึ้นกับรถของเขา”
“เรายังอยู่ระหว่างการตรวจสอบ”
“มีเลือดไหมคะ”
คราวนี้ตำรวจเงียบไปนานกว่าเดิม
“มีครับ”
เสียงร้องของโซเฟียดังขึ้นพร้อมกับที่เอเลนารู้สึกเหมือน มีใครกระชากพื้นออกไปจากใต้เท้า
เธอเอื้อมมือคว้าขอบโต๊ะเครื่องแป้งไว้
“มากแค่ไหน”
“พบเป็นหยดเลือดบริเวณเบาะคนขับครับ แต่ยังยืนยันไม่ได้ว่าเป็นเลือดของใคร”
“แล้วลูกาล่ะ มีใครเห็นเขาบ้างไหม”
“ตอนนี้ยังไม่มีข้อมูลครับ”
เอเลนาอยากถามต่ออีกเป็นสิบคำถาม แต่กลับนึกอะไรไม่ออกชั่วขณะ
เมื่อคืนลูกายังหัวเราะกับเธออยู่เลย เขายังบอกว่าจะมารอรับเธอตรงปลายทางเดิน และวันนี้เธอควรได้เห็นเขายืนอยู่ที่นั่น ไม่ใช่มานั่งฟังตำรวจพูดเรื่องเลือดของใครก็ไม่รู้!
“ลูก...”
โซเฟียเข้ามากอด เอเลนากอดตอบโดยอัตโนมัติ ก่อนฝืนบังคับตัวเองให้กลับมาสนใจเสียงจากโทรศัพท์
“ฉันจะไปให้ข้อมูลค่ะ แต่ถ้าพบอะไรเพิ่มเติม ช่วยติดต่อฉันทันทีได้ไหมคะ”
“ได้ครับ แล้วขอให้คุณอย่าเข้าไปในพื้นที่ท่าเรือด้วยตัวเองนะครับ”
เธอรับคำแล้ววางสาย โซเฟียยังคงกอดลูกสาวแน่น
“ลูกาอาจไม่เป็นอะไรก็ได้ใช่ไหม”
เอเลนาอยากตอบว่าใช่ อยากบอกแม่ว่าทุกอย่างจะเรียบร้อย และอีกไม่กี่นาทีลูกาอาจเดินเข้ามาพร้อมข้อแก้ตัวสักอย่างให้เธอโกรธจนต้องเลื่อนงานแต่งไปก่อน
แต่เธอเป็นนักข่าว เธอรู้ดีว่าความหวังไม่ใช่หลักฐาน ตอนเด็ก ๆ พ่อเคยสอนเสมอว่า ยิ่งกลัวมากเท่าไร ยิ่งต้องระวังอย่าเอาสิ่งที่คิดไปปนกับสิ่งที่รู้
ตอนนี้เธอรู้เพียงว่าพบรถของลูกาใกล้ท่าเรือ เขาหายตัวไป และมีเลือดหนึ่งหยดบนเบาะคนขับ
แค่นั้นจริง ๆ
เอเลนาผละจากแม่แล้วเปิดแอปติดตามตำแหน่งที่เธอกับลูกาใช้ร่วมกัน
จุดสุดท้ายของเขาปรากฏเมื่อ 06.47 น. เธอขยายแผนที่ ก่อนขมวดคิ้ว
“เป็นไปไม่ได้”
“อะไรลูก”
“เขาไปทำอะไรที่ท่าเรือ”
