บทที่ 1 แหวนเปื้อนเลือด -1-

แหวนเปื้อนเลือด -1-

“เอเลนา...โทรหาลูกาติดไหมลูก”

เสียงของแม่ดังขึ้นเป็นครั้งที่สาม ขณะช่างแต่งหน้ากำลังจะเติมลิปสติกให้เจ้าสาว

เอเลนายกมือห้าม ก่อนกดโทรออกอีกครั้ง

ไม่สามารถติดต่อหมายเลขปลายทางได้

เธอแทบอยากขว้างโทรศัพท์ทิ้ง

“เป็นยังไงบ้างลูก”

“เหมือนเดิมค่ะ”

สิบเอ็ดโมงสามสิบสองนาที อีกยี่สิบแปดนาทีพิธีแต่งงานจะเริ่มขึ้น แต่เจ้าบ่าวของเธอกลับหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย!

“เขาอาจมีธุระกะทันหันก็ได้” โซเฟียพยายามปลอบ ทั้งที่ตัวเองเดินวนรอบห้องจนช่างแต่งหน้าต้องขยับหลบเป็นครั้งที่สอง “หรือรถเสีย แม่ว่าให้คนออกไปดูตามทางดีไหม”

“ถ้ารถเสีย เขาก็ต้องโทรมาสิคะ”

เอเลนาเปิดข้อความล่าสุดอีกครั้ง

พรุ่งนี้เจอกันที่งานแต่งนะ เจ้าสาวของผม

ส่งมาตอนห้าทุ่มสิบแปดนาที พร้อมภาพกาแฟสองแก้วจากร้านประจำ แก้วหนึ่งเป็นของลูกา อีกแก้วเป็นกาแฟดำไม่ใส่น้ำตาลของเธอ

ตลอดสองปีครึ่งที่คบกัน ลูกาไม่เคยลืมเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ของเธอ เขารู้ว่าเธอจะปวดหัวถ้าทำงานจนลืมกินข้าว และยอมมานั่งรอหน้าห้องข่าวจนเกือบตีสองในคืนที่เธอต้องตามข่าวสำคัญ

เมื่อคืนเขายังโทรมาย้ำให้เธอรีบนอน

“พรุ่งนี้ห้ามแอบเช็กข่าวระหว่างพิธีนะ”

“ขอคิดดูก่อน”

“เอเลนา!”

“โอเค ๆ เจ้าบ่าวขี้บ่น”

เธอยังจำเสียงหัวเราะของเขาได้ดี แล้วผู้ชายที่ตื่นเต้นกับงานแต่งงานยิ่งกว่าเจ้าสาวจะหายตัวไปเฉย ๆ ได้อย่างไร

“หรือเขาจะเปลี่ยนใจ” โซเฟียหลุดปาก ก่อนรีบยกมือปิดปากตัวเอง

เอเลนาหันขวับ “แม่!”

“แม่ขอโทษลูก แม่แค่...”

เสียงเคาะประตูทำให้ทั้งคู่หยุดพูด

ผู้จัดการโรงแรมเปิดประตูเข้ามา สีหน้าของเขาทำให้เอเลนาลุกพรวดจนช่างแต่งหน้าแทบรับกล่องเครื่องสำอางที่ถูกชนไม่ทัน

“เจอลูกาแล้วใช่ไหมคะ”

“เราพบรถของคุณเบลลินีครับ”

รอยยิ้มที่กำลังจะปรากฏบนใบหน้าเธอหยุดลง

“แล้วเขาล่ะ”

“ยังไม่พบครับ”

“หมายความว่ายังไง รถอยู่ที่ไหน”

“ใกล้โกดังเก่าฝั่งตะวันออกของท่าเรือครับ เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเป็นคนพบและแจ้งตำรวจ”

“รถชนหรือเปล่า กระจกแตกไหม ประตูถูกงัดหรือมีร่องรอยอะไรบ้าง”

“เอ่อ...ผมไม่ทราบรายละเอียดครับ”

“แล้วคุณรู้อะไรบ้าง!”

ผู้จัดการสะดุ้ง เอเลนากัดริมฝีปากทันทีเมื่อเห็นสีหน้าของเขา

“ขอโทษค่ะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ”

เธอสูดลมหายใจ พยายามเรียกสติกลับคืนมา ก่อนหันไปขอให้ช่างแต่งหน้าและคนอื่น ๆ ออกจากห้อง

ทันทีที่ประตูปิด โซเฟียก็คว้าแขนลูกสาว

“แม่จะโทรหาคนรู้จัก ให้เขาช่วยตามหาอีกทาง”

“แม่รอก่อนค่ะ หนูขอถามตำรวจก่อน”

เอเลนาพูดยังไม่ทันจบ โทรศัพท์ในมือก็ดังขึ้น

เธอรีบรับสายโดยไม่ทันดูหมายเลข

“ลูกา!”

“ขอสายคุณเอเลนา มาริโนครับ”

หัวใจที่พองขึ้นเมื่อครู่ห่อเหี่ยวทันที

“พูดอยู่ค่ะ”

“ผมเป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจ ติดต่อมาเกี่ยวกับรถยนต์ของคุณลูกา เบลลินี ไม่ทราบว่าเขาเกี่ยวข้องอะไรกับคุณครับ”

“เขาเป็นคู่หมั้นฉันค่ะ วันนี้เราจะแต่งงานกัน”

ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง

“ทางเราอยากให้คุณมาที่สถานีเพื่อให้ข้อมูลเพิ่มเติมครับ”

เอเลนากำโทรศัพท์แน่นขึ้น

“เกิดอะไรขึ้นกับรถของเขา”

“เรายังอยู่ระหว่างการตรวจสอบ”

“มีเลือดไหมคะ”

คราวนี้ตำรวจเงียบไปนานกว่าเดิม

“มีครับ”

เสียงร้องของโซเฟียดังขึ้นพร้อมกับที่เอเลนารู้สึกเหมือน มีใครกระชากพื้นออกไปจากใต้เท้า

เธอเอื้อมมือคว้าขอบโต๊ะเครื่องแป้งไว้

“มากแค่ไหน”

“พบเป็นหยดเลือดบริเวณเบาะคนขับครับ แต่ยังยืนยันไม่ได้ว่าเป็นเลือดของใคร”

“แล้วลูกาล่ะ มีใครเห็นเขาบ้างไหม”

“ตอนนี้ยังไม่มีข้อมูลครับ”

เอเลนาอยากถามต่ออีกเป็นสิบคำถาม แต่กลับนึกอะไรไม่ออกชั่วขณะ

เมื่อคืนลูกายังหัวเราะกับเธออยู่เลย เขายังบอกว่าจะมารอรับเธอตรงปลายทางเดิน และวันนี้เธอควรได้เห็นเขายืนอยู่ที่นั่น ไม่ใช่มานั่งฟังตำรวจพูดเรื่องเลือดของใครก็ไม่รู้!

“ลูก...”

โซเฟียเข้ามากอด เอเลนากอดตอบโดยอัตโนมัติ ก่อนฝืนบังคับตัวเองให้กลับมาสนใจเสียงจากโทรศัพท์

“ฉันจะไปให้ข้อมูลค่ะ แต่ถ้าพบอะไรเพิ่มเติม ช่วยติดต่อฉันทันทีได้ไหมคะ”

“ได้ครับ แล้วขอให้คุณอย่าเข้าไปในพื้นที่ท่าเรือด้วยตัวเองนะครับ”

เธอรับคำแล้ววางสาย โซเฟียยังคงกอดลูกสาวแน่น

“ลูกาอาจไม่เป็นอะไรก็ได้ใช่ไหม”

เอเลนาอยากตอบว่าใช่ อยากบอกแม่ว่าทุกอย่างจะเรียบร้อย และอีกไม่กี่นาทีลูกาอาจเดินเข้ามาพร้อมข้อแก้ตัวสักอย่างให้เธอโกรธจนต้องเลื่อนงานแต่งไปก่อน

แต่เธอเป็นนักข่าว เธอรู้ดีว่าความหวังไม่ใช่หลักฐาน ตอนเด็ก ๆ พ่อเคยสอนเสมอว่า ยิ่งกลัวมากเท่าไร ยิ่งต้องระวังอย่าเอาสิ่งที่คิดไปปนกับสิ่งที่รู้

ตอนนี้เธอรู้เพียงว่าพบรถของลูกาใกล้ท่าเรือ เขาหายตัวไป และมีเลือดหนึ่งหยดบนเบาะคนขับ

แค่นั้นจริง ๆ

เอเลนาผละจากแม่แล้วเปิดแอปติดตามตำแหน่งที่เธอกับลูกาใช้ร่วมกัน

จุดสุดท้ายของเขาปรากฏเมื่อ 06.47 น. เธอขยายแผนที่ ก่อนขมวดคิ้ว

“เป็นไปไม่ได้”

“อะไรลูก”

“เขาไปทำอะไรที่ท่าเรือ”

บทถัดไป