บทที่ 9 คืนแรกในคฤหาสน์วาเลนเต -2-

เอเลนายืนมองประตูอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเผลอยิ้มตาม โทรศัพท์ในกระเป๋าสั่นขึ้น เมื่อเห็นชื่อบนหน้าจอ รอยยิ้มของเธอก็จางลงเล็กน้อย

แม่

เอเลนารีบกดรับ

“แม่คะ”

“ถึงแล้วใช่ไหมลูก”

เสียงของโซเฟียทำให้ความตึงเครียดที่สะสมมาตลอดทั้งวันคลายลงอย่างประหลาด

“ถึงแล้วค่ะ แล้วแม่ล่ะ ถึงบ้านหรือยัง”

“ถึงตั้งนานแล้ว ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ