บทที่ 31 บทที่ 30 ไม่อยากให้ตายคาเตียง

บทที่ 30 ไม่อยากให้ตายคาเตียง

“ไอ้วัชมันถามว่าจะให้คนมารับไหม ฉันเลยตอบว่าไม่ต้องเพราะเธอจะไปเอง” ณัฐนารีถอนหายใจเมื่อปริญเข้ามาในห้องนอนโดยไม่ได้เคาะประตูห้อง เขาเดินเข้าเดินออกตั้งแต่เช้าตรู่ จนตอนนี้บ่ายกว่าไปแล้วก็เดินไปเดินมาอยู่แบบนี้

มือหนาหยิบโทรศัพท์มือถือของเธอไปกดเปิดอ่านข้อความ และก็ตอบ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ