บทที่ 1 จบความสัมพันธ์

6 ปีที่แล้ว

"จะบ้าปะ จะให้ต้าร์ไปเป็นแฟนพี่? หัวกระแทกส้วมมาหรือไงฮะไอ้พี่แว่น"

"ก็แค่ปลอม ๆ ไหม กูไม่ได้จะเอามึงไปเป็นคนใช้สักหน่อย ค่าจ้างก็มีให้ แค่ตอบตกลงง่าย ๆ มันจะอะไรนักหนา บ้านมึงมีปัญหาเรื่องเงินอยู่ไม่ใช่เหรอ ยอม ๆ กูเถอะน่า"

"....แค่แฟนปลอม ๆ ใช่ไหม?"

"เออดิ แค่แฟนปลอม ๆ ไม่มีความรักเกี่ยวข้องอะ คบแป๊บเดียวเลิก กูแค่จะเอาไว้กันผู้หญิงของแม่แค่นั้น กูไม่อยากแต่งงานกับยัยนั่นของแม่ มึงก็รู้ดีว่าเพราะอะไร "

“ทำไมพี่ไม่บอกเหตุผลกับแม่พี่ไปตรง ๆ ล่ะ”

“หึ พูดไปเขาก็ไม่เชื่อ แม่ยัยนั่นสนิทกับแม่กู เขาไม่เคยรับฟังกู เพราะงั้นกูเลยมาขอให้มึงช่วยไง ถ้ามีมึงไปกันไว้ คุณน้าไม่กล้าเอาลูกตัวเองเข้ามาเป็นมือที่สามหรอก “

“เขาไม่รู้หรอว่าพวกพี่เคยคบกัน?”

“ไม่รู้แหละดีแล้ว ไม่งั้นคงโดนบีบคั้นกว่านี้ มึงก็แค่แสดงตบตา มึงจะได้ไม่ต้องไปทำงานพิเศษด้วย ค่าจ้างที่กูให้เยอะกว่าที่มึงทำที่คาเฟ่หลังเลิกเรียนทั้งเดือนอีก”

"...." เขาคงมองฉันเป็นเพียงเด็กที่ที่บ้านมีปัญหา แค่ใช้เงินฟาดหัวก็ยอมทำได้หมด

"เงียบทำไม"

"เปล๊า! ข้อเสนอดี ต้าร์ตกลงก็ได้ ไม่นานใช่ไหม"

"เออ ไม่นาน"

"มีกฎอะไรปะ"

"เหอะ ไม่มีอะ หรืออยากให้มี? เอาเป็นใครเผลอตกหลุมรักก่อนแพ้ไหมล่ะ? ได้นะ แต่กูคงไม่มีวันแพ้อะ ขอเหอะ กูไว้ใจมึงนะถึงเลือก เพราะมั่นใจว่ามึงไม่มีทางรักกู กูไม่อยากมีพันธะกับใคร กูอยากเป็นพี่น้องกับมึงแบบนี้มากกว่า"

พี่มันไม่แพ้...แต่ฉันแพ้ตั้งแต่ยังไม่เริ่ม...

หากเขาสบายใจแบบนั้นฉันจะยอมก็ได้ ถึงอย่างไรก็คงทำหน้าที่ตรงนี้ไม่นาน

.

.

.

.

Guitar part

แป๊บเดียว? ไม่นานที่ว่าเท่ากับหกปี จนตอนนี้พี่มันอยู่ปีสี่ส่วนฉันขึ้นปีสอง โอเค้ แป๊บเดียวของเราไม่เท่ากันสินะ

แต่ในที่สุดวันที่ฉันจะหลุดพ้นจากการเป็นไม้กันหมาก็มาถึง!! วันนี้จะเป็นครั้งที่ 20 ของปีที่ฉันตัดสินใจจะบอกเลิกเพื่อยุติความสัมพันธ์เฮงซวยนี้สักที

"เลิกกันไปเลยไหมล่ะ " การบอกเลิกทั้งที่ยังรู้สึก ฉันเองก็ไม่แน่ใจว่าเพราะอารมณ์พาไป หรือเพราะหมดหวังกับความสัมพันธ์นี้แล้วจริงๆ

"...ใจเย็นก่อนไหมต้าร์" คนตรงหน้าเอื้อมมาหมายจะคว้าข้อมือฉันแต่ฉันก็ไหวตัวทันรีบสะบัดหนีทันที

คนแบบพี่มันแม่งชอบทำตัวให้ระแวง แล้วมาบอกให้ไว้ใจ!

ความสัมพันธ์ของเราตลอด 6 ปีที่ผ่านมา นอกจากสถานะแฟนปลอม ที่ยังเหมือนเดิม ความสัมพันธ์ของเรากลับเหมือนจะก้าวข้ามเส้นนั้นไปแล้ว การกอดและจูบเริ่มเป็นเรื่องปกติในความสัมพันธ์ของเรา บางทีฉันก็คิดนะว่าพี่เขาก็ชอบฉันขึ้นมาแล้วเหมือนกันรึเปล่า แต่ทุกๆครั้งที่มีความคิดนี้โผล่มาพี่แกก็ชอบทำตัวให้ฉันรู้ว่าเป็นฉันที่คิดไปเองฝ่ายเดียวอยู่เสมอ

"เย็นเหี้ยไรพี่เอซ! ก็พี่ชอบให้ผู้หญิงมาอยู่ใกล้แล้วบอกว่าเป็นเพื่อนกันตลอด เห็นต้าร์หลอกง่ายมากเหรอ! และที่พี่ทิ้งต้าร์ให้อยู่คนเดียวในวันเกิด แล้วตัวเองไปอยู่กับผู้หญิงคนอื่นพี่จะให้ต้าร์คิดยังไง!?" ฉันอุตส่าห์เตรียมใจว่าจะถามความรู้สึกของเขาอย่างจริงจังสักครั้ง แต่เขากลับไปอยู่กับผู้หญิงคนอื่น

"ไอด้ามันแค่เพื่อนตั้งแต่สมัยเด็ก ๆ เลย มันเพิ่งบินมาจากต่างประเทศ มันทะเลาะกับแฟน มันไม่มีใคร พี่เลยต้องไปรับ จะปล่อยให้มันไม่รู้อิโหน่อิเหน่หลงทางมันก็ไม่ใช่"

"เลิกกันเถอะ ไม่อยากทะเลาะแล้ว อ้อ!จริงสิ ต้าร์ไม่มีสิทธิ์จะบอกเลิกด้วยซ้ำ เพราะเราไม่ได้เป็นอะไรกัน! พี่ไปหาผู้หญิงคนใหม่มาแทนเถอะ ต้าร์ไม่เอาด้วยละ"

ก็เป็นแค่แฟนปลอม ๆ ไว้กันหมาให้เขาไหมวะ แล้วใช่ว่าแม่เขาจะชอบฉันซะด้วยสิ เรื่องระหว่างเราแม่งมีแต่คำว่าปลอมแล้วก็ปลอม สำหรับพี่เขาคงไม่มีอะไรเป็นความจริงสักอย่างนอกจากแสดงละครตบตาไปวัน ๆ ถึงหกปี

"กีต้าร์!ฟังกู-"

ฉันรีบปิดประตูใส่ร่างสูงตรงหน้าอย่างหมดความอดทน ในที่สุดก็หลุดพ้นวงโคจรแฟนปลอม ๆ ที่แม่งไม่มีทางจะเป็นตัวจริงได้เลย

ดีใจจัง

ดีใจจนน้ำตาแม่งไหลเลยว่ะ...ก็ไม่เข้าใจคนอื่นหรอกว่าทำไมเวลาเลิกกับแฟนต้องร้องไห้เสียใจ จนมาเจอกับตัวถึงเข้าใจว่าการเสียอะไรบางอย่างไปแม่งโหวงฉิบหาย

กีต้าร์พอแล้ว ต่อจากนี้...

ก็ปล่อยแม่งไปเหอะจะไปไหนก็ไปเลย!

ฉันทนมามากพอแล้ว ทั้งถูกรังควาญเรื่องผู้หญิง ทั้วเรื่องการไม่ให้เกียรติกัน แม้ฉันจะเป็นเพียงแฟนปลอม ๆ แต่การที่ในอดีตเขามักพาผู้หญิงมาทำเรื่องอย่างว่า เก็บรูปแฟนเก่า เมาแล้วเพ้อถึงแฟนเก่า และการคุยไปทั่วจนเกิดเรื่องทะเลาะวิวาทก็ทำให้ฉันเสียใจทุกครั้ง ต่อให้เป็นแค่คนถูกจ้างก็ไม่ได้อยากถูกมองว่าเป็นคนโง่ถูกสวมเขาจนเป็นควาย

เหอะ จะให้ฉันไว้ใจอะไรเขาได้ เขาแม่งทำตัวเป็นของฟรีขนาดนี้ ทั้งเห็นแก่ตัวและเอาแต่ใจ ตัวเองทำได้แต่ฉันทำไม่ได้

ไม่อยากรักแล้ว!พอกันทีกับผู้ชายเฮงซวย!

End Guitar part