บทที่ 12 ผัวครับ ไม่ใช่พี่

16.30 น.

Ace part

ตอนนี้ยังเป็นช่วงพักดูก่อนจะต้องเปลี่ยนห้องไปเรียนอีกวิชาในคลาสถัดไปวิชาสุดท้ายของวันนี้ ผมตั้งใจจะไปรับกีต้าร์ก่อนไม่อยากให้เธอกลับคนเดียว

ยัยตัวดีก็ดื้อซะเหลือเกิน กินอะไรก็ไม่ห่วงสุขภาพตัวเอง ผมเห็นกีต้าร์กินต้มมาม่ามาจะอาทิตย์นึงเพราะช่วงที่เธองอนเธอไม่แตะอาหารที่ผมทำไว้ให้เลย

ตอนนี้เหมือนเรากำลังเริ่มห่างกันเรื่อย ๆ อย่างบอกไม่ถูก...

ผมขับรถมาจอดหน้าคณะสถาปัตย์ แล้วโทรหายัยหมาไซบีเรียนนั่น แต่เธอก็ไม่รับสายไม่นานนักก็เห็นเจ้าของสายเมื่อครู่หอบอุปกรณ์เดินลงมาพร้อมกับผู้ชายคนหนึ่งที่ไม่ใช่คนในกลุ่มเพื่อนสนิทเธอ

เออเจริญแล้ว ไม่รับสายกูแต่ยืนอยู่กับผู้ชายอีกคน

ผมเป็นแฟนที่ยังไม่ออกปากเลิก เธอจะเลิกคนเดียวก็เรื่องของเธอ ผมคงต้องออกหน้าบ้างแล้วมั้ง คนอื่นเขารู้กันหมดว่ากีต้าร์คบกับผม สงสัยไอ้หน้าจืดนี่จะตามข่าวไม่ทัน

เพราะงั้นผมถึงต้องแจ้งข่าวมันสักหน่อย

ผมลงจากรถมายืนพิงหน้าฝากระโปรงยืนรอเธอที่ยังยืนคุยกับไอ้หน้าจืดนั่น แต่ใจมันก็ร้อนจนทนไม่ไหว ขาของผมก็ก้าวเดินเข้าไปใต้ตึกอาคารทันที

"พี่กีต้าร์ครับ ขอบคุณนะครับที่ให้ชีทผม "

"เห้ย ๆ ไม่เป็นไร ๆ แกช่วยพี่ตอนนั้นอะ ถ้าไม่ได้แกพี่โดนรถชนตายแล้วมั้ง"

"โห่พี่ พูดจาไม่เป็นมงคลเล้ย"

เหอะ ยิ้มเข้าไปไอ้เวร

"กีต้าร์ เมื่อไหร่จะกลับ" ผมเดินเข้าไปโอบไหล่ยัยดื้อแล้วถามเนียน ๆ แม้สายตาจะยังมองไอ้หน้าจืดนี่ไม่วางตา

น่ารำคาญว่ะ

"อะไรของพี่เนี่ย!? ต้าร์จะกลับเองไง" ยัยกีต้าร์หันหน้ามาโวยวายทั้งที่เมื่อเช้าเราตกลงกันแล้ว

"อยู่ด้วยกันก็กลับพร้อมกันดิ" ผมเน้นประโยคที่บอกว่าอยู่ด้วยกันเน้น ๆ เพื่อให้เด็กมันรู้ซะบ้าง กระแทกหน้ามึงไปเลยสิ

"พี่ชายพี่เหรอครับ?" มันยังคงถามหน้าซื่อแล้วชี้มาที่ผม

"อ้อ!ใช--"

"ผัวครับ ไม่ใช่พี่"

"ผัวบ้าอะไร!?ไม่--อื้อ!" ยังไม่ทันทีเธอจะแก้ตัวจบผมก็เอามือปิดปากเธอไว้ก่อน แล้วก็สมกับฉายาไซบีเรียนเธอเล่นกัดนิ้วผมจนแทบพรุน

"ครับ ตามนั้น ปีหนึ่งใช่ไหมเรา อืม พี่น้องก็พอ" ประเมินสถานะแล้ว..ก็เป็นได้แค่พี่น้องแหละนะ มากกว่านี้อย่ามาสะเหล่อเป็น ผมเป็นให้ยัยนี่ได้หมดแล้ว

"อ่าครับ...อะไรวะ งง " ผมไม่ได้สนใจประโยคหลังของมันที่เอ่ยขึ้นด้วยใบหน้างง ๆ ผมลากตัวยัยกีต้าร์เดินออกมาไปที่รถ จากนั้นก็เปิดประตูยัดตัวยัยนี่เข้าไป

"พี่เอซ! เป็นบ้าอะไรเนี่ย!?" พอเข้ามาในรถกีต้าร์ก็ยังไม่หยุดโวยวาย

"มันเป็นใคร" ผมถามน้ำเสียงเรียบนิ่ง แม้ความหงุดหงิดร้อนรุ่มอยู่ในอกจะทำให้ผมอยากถามมากกว่านั้นจนแทบจะระเบิดออกมา

"รุ่นน้องไง เป็นบ้าอะไรอีกเนี่ย!?"

"ไม่ชอบ" ทุกรอบที่ทะเลาะกัน ผมบอกต้าร์เสมอว่าอย่าไปกอดคอรุ่นน้องผู้ชายซี้ซั้วต่อให้สนิทใจแค่ไหนหรือไปลูบหัวใครตามใจชอบ ใจดีให้ยืนคุยกันโดยไม่ให้ห่างห้าเมตรก็ดีแค่ไหน

"มีสิทธิ์อะไรมาไม่ชอบฮะ!? เลิกก็เลิกกันแล้ว อ้อ!ไม่สิเราไม่เคยเป็นแฟนกันจริง ๆ อยู่แล้วนี่เพราะงั้นต้าร์จะทำอะไรมันก็สิทธิ์ของต้าร์!" เธอไม่วายประชดด้วยหัวข้อเดิมที่ยังค้างคามาเป็นอาทิตย์

"เลิกบ้าเลิกบออะไร!" เป็นผมที่ขึ้นเสียงเพราะไม่พอใจกับคำว่า'เลิก'ของเธอ

จะย้ำอะไรนักหนาว่าเลิกกันแล้ว ไอ้สถานะปลอม ๆ นั่นมันเกินเลยมาตั้งนานแล้วด้วยซ้ำทำไมเธอยังไม่รู้ตัวสักที!?

หรือเธอตัดใจได้แล้วก็จะไปง่าย ๆ แบบนี้!?

แล้วใครจะปล่อยวะแม่ง!

"ไม่มีสถานะมาตั้งแต่ต้น ต้าร์ไม่มีสิทธิ์บอกเลิกถูกแล้วหนิ เพราะงั้น...พอเถอะพี่เอซ " เธอตัดพ้อด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง

"..." ผมเงียบเพื่อสงบสติอารมณ์ก่อนจะใจร้อนใส่เธอไปมากกว่านี้ ผมพึงระลึกเสมอว่ากีต้าร์ไม่ชอบคนขึ้นเสียงใส่

"พี่นี่โคตรแย่เลยรู้ปะ ต้าร์เหนื่อยจะคุยแล้วจริง ๆ " เธอว่าแล้วเบือนหน้าหนีไปทางกระจก

"เธอยังเป็นแฟนฉันอยู่" ผมย้ำสถานะที่สุดแสนจะเห็นแก่ตัว

แต่ผม...ผมไม่รู้จะทำยังไง สมองผมมันรวนไปหมดจนประมวลผลไม่ทัน เราไม่เคยทะเลาะกันจนมาถึงจุดนี้จริง ๆ

"ประสาทหรือไงบอกว่าไม่!ก็คือไม่! เราเลิกกัน!จบ--อื้อ!!" ผมคว้าใบหน้าสวยให้หันมาขณะที่เธอยังโวยวายและเน้นย้ำสถานะอยู่แบบนั้น ความอดทนผมหมดลงทุกครั้งที่เธอบอกว่าเลิกกันแล้ว ถึงทุกครั้งผมจะทนมาได้...แต่ครั้งนี้มันก็ไม่ไหวแล้วจริง ๆ

ผมกดจูบลงริมฝีปากบางเพื่อหยุดให้เธอพูดคำนี้สักที ดูดดึงแล้วขบเม้มริมฝีปากเพื่อให้เธอเปิดปากให้แล้วสอดเรียวลิ้นร้อนเข้าไปในโพรงปากเพื่อฉกชิมความหวาน มือบางขย้ำเสื้อผมแล้วออกแรงผลักออกแต่ผมก็ยังเมินเฉย ผมจับมือเธอไว้เพื่อให้เธอหยุดผลักผมสักที

มันไม่ใช่ครั้งแรกที่เราจูบกัน ทำขนาดนี้เมื่อไหร่ความซื่อบื้อเธอจะลดลงบ้าง 

ผมยังฉกชิมความหวานไม่รู้จักพอส่วนเธอนั่นก็เริ่มนิ่งไป ผมค่อย ๆ ถอนริมฝีปากออกมาอย่างอ้อยอิ่งแล้วกดจูบลงซ้ำ ๆ 

"...."

"หยุดพูดสักที" ผมกำมือเธอไว้แน่น สบเข้าไปในดวงตากลมโต....น้ำตาสีใสเอ่อคลอที่ดวงตาของเธอ

และ....ผมเป็นคนทำ