บทที่ 123 รักทางไกลไม่ไหวหวั่น

1 ปีผ่านไป

"ก๊อก ๆ คุณรองประธานครับ ไปกินข้าวกับเพื่อนฝูงหน่อยครับ"เสียงเคาะประตูจากหน้าทำให้ผมเงยมองตามต้นเสียงก็พบว่าเป็นไอ้วาย์ลันที่มาหา

"มาตอนไหน?"

"เมื่อครู่ค้าบ ไปกินข้าวเป็นเพื่อนกูหน่อยดิ"

"ถ่อมาถึงนี่เพื่อลากกูไปกินข้าวเหรอ?" ที่ทำงานมันอยู่ตั้งไกลแต่ก็ยังหอบสังขารมาถึงที่นี่ได้ ออ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ