บทที่ 2 ไม่ฟังเหตุผล

Night Bar

Ace part

ปึก!

เสียงก้นแก้วกระทบลงกับโต๊ะอย่างรุนแรงด้วยฝีมือของผม หลังจากถูกบอกเลิกผมก็ออกมาเที่ยวและไม่คิดจะหันหลังกลับไปง้อยัยเด็กนั่นเด็ดขาด!

ผมไม่ได้ผิดไหมวะ อธิบายก็แล้ว บอกก่อนก็แล้วก็ไม่เคยจะเข้าใจกันเลยสักนิด

เราเป็นแฟนปลอม ๆ กันมา 6 ปี แน่นอนว่าเป็นเวลาที่ยาวนานของทั้งผมและกีต้าร์ แรก ๆ ผมก็ไม่ได้สนใจหรอก แค่ไม้กันหมามาตัดรำคาญแม่จอมจุ้น

แค่เพราะสัญญาของผู้ใหญ่วัยชราที่ใกล้จะหมดอายุขัยที่ขอให้บ้านเราเป็นทองแผ่นเดียวกันในวิกฤตธุรกิจช่วงหนึ่งที่บ้านเลยจะให้ผมหมั้นเป็นหลักประกัน แล้วทำไมเด็กแบบผมถึงต้องไปมีพันธะกับผู้หญิงเลว ๆ แบบนั้น

ทั้งที่ผมเลิกกับผู้หญิงคนนั้นไปแล้ว ในวันที่รู้ว่าเธอนอกใจ ไม่คิดเลยว่าจะเป็นแม่ที่ดึงเอายัยสารเลวนั่นกลับเข้ามาในชีวิตผมอีก พวกเขาไม่เคยจะถามความเห็นของผมเลย คิดจะจับผมหมั้นกับใครก็ทำ

ผมจึงเลือกเสียเงินจ้างยัยกีต้าร์มาอยู่ข้าง ๆ ดีกว่า เพราะเธอเป็นคนที่ผมไว้ใจ และควบคุมได้

หากกีต้าร์บอกเลิกผมตั้งแต่ตอนนั้นผมคงตอบตกลงโดยไม่รู้สึกอะไร และหาคนใหม่ได้ง่าย ๆ ใช้ชีวิตสนุกสนานไปกับการเปลี่ยนผู้หญิงที่หลากหลายนิสัยหาความตื่นเต้นไปวัน ๆ

ทว่าพอกีต้าร์ขึ้นมหาวิทยาลัยแล้วมาอยู่กับผม กลับกลายเป็นความชินที่ไม่อยากให้หายไป เธอสวยขึ้น…และมีหลายมุมให้ผมได้ทึ่งเสมอ

เราเสียเวลาไป 6 ปีแล้ว จะไปรู้จักคนอื่นอีกทำไม อยู่กันไปแบบนี้ก็ดีอยู่แล้ว

ผมชินกับการที่มีเธอ พ่อแม่ของเธอและผมก็เข้าใจว่าเราคบหาดูใจกัน มีเพียงเพื่อนของเราเท่านั้นที่รู้ว่าความจริงคืออะไร แต่…ทุกคนมันก็ดูออกนี่ ว่าตอนนี้ไม่ใช่สถานะปลอม ๆ แบบเมื่อก่อนแล้ว

ผมยังดูออกเลยว่าเธอมีใจให้ผม ทำไมเธอดูไม่ออก และหาว่าผมนอกใจอยู่เรื่อย?

“อยากเลิกก็เลิกไปดิวะ กูไม่ง้อแม่งหรอก คนเอาแต่ใจ!” มือกำแก้วแน่นจนแทบจะแหลกเละคามือ ทว่าแม้ปากจะพูดแบบนั้นแต่น้ำตาก็ไหลอาบแก้มอย่างห้ามไม่ได้

เธอใจร้าย ไม่ฟังผมอธิบายเลยสักนิด

1อาทิตย์ต่อมา

Guitar part

หนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมาถึงแม้ฉันกับพี่เอซจะยังพักอยู่ที่เดียวกัน แต่เราไม่ได้คุยกันเลย เรียกได้ว่าแม้แต่หน้าก็ยังไม่มอง

มันก็ดีแล้วแหละ...แต่แม่งอึดอัดฉิบหาย! ฉันคิดว่าจะย้ายออกจากคอนโดนี้เพราะห้องนี้เป็นห้องของพี่เอซ...ฉันก็แค่ตัวปลอมไหม หมดประโยชน์ก็ต้องออกไป และฉันทนไม่ได้หรอกที่จะต้องเห็นเขาหิ้วผู้หญิงคนอื่นขึ้นห้อง

รู้ไหมว่า 6 ปีที่ผ่านมา หัวใจของฉันเจ็บช้ำมามากเท่าไหร่ ก่อนที่ฉันจะขึ้นมหาวิทยาลัย ทั้งที่เขาให้ฉันมาอยู่ในสถานะแฟนปลอม ๆ ของเขาแล้ว แต่เขาทั้งคุยเยอะและเปลี่ยนคู่นอนบ่อย

ซึ่งคนอย่างกีรตาจะเรียกร้องอะไรได้ล่ะ ทำได้เพียงร้องไห้เสียใจกอดเงินที่เขาให้ไว้ราวกับคนไร้ค่า

ทุกครั้งที่ฉันบอกเลิกมันเกิดจากความเจ็บปวดที่ถูกสั่งสมไว้ในทุกๆ วัน บางครั้งก็รู้สึกเหมือนโดนดูถูก ด้อยค่า แต่ก็ไม่เข้าใจว่าพี่เอซจะรั้งฉันไว้ทำไมนักหนา

แม้คนภายนอกที่ไม่ใช่เพื่อนของเรา จะเข้าใจว่าฉันกับพี่เอซรักกันดี และนั่นแหละถึงได้มีพวกขี้อิจฉามาตามด่าฉัน ทว่าความเป็นจริงนั้นมันตรงข้าม

ไม่เคยถูกรัก และเป็นเพียงไม้กันหมาที่ถูกใช้งานมานานเท่านั้น

ฉันนั่งเลื่อนดูคอนโดกับหอพักว่าง ๆ ที่ราคาไม่สูงจนเกินไปในห้องนอนมานับสองชั่วโมงกว่า แต่ก็ไม่เจอเลยสักที ยิ่งเป็นช่วงเปิดเทอมที่มีนักศึกษาเข้าใหม่ ก็ยิ่งหายากเป็นเท่าตัว สงสัยคงต้องให้เพื่อนฉันมันช่วยด้วยแล้วล่ะ

"ทำไมหอพักถูก ๆ ในกรุงเทพฯมันหายากแบบนี้เนี่ย"ฉันบ่นแล้วเกาศีรษะอย่างปลงตก

และนี่คือผลกรรมของคนที่เลิกกับแฟน(ปลอม ๆ)โดยไม่วางแผนล่วงหน้าอะไรเลย ฉันมีเงินจากที่พี่เอซมันจ้างจึงพอเป็นเงินเก็บได้บ้าง ก็อย่างว่าต่อให้ฉันรักเขาแต่ฉันก็จะไม่ยอมมาเสียความรู้สึกฟรี ๆ หรอกนะ!

ตอนนี้แค่หมดความอดทนแล้วต่างหาก ฉันเองก็เหนื่อยจะคอยวิ่งตาม คอยหลอกคนอื่นเขาแล้ว อีกอย่างฉันก็ไม่ได้รู้สึกดีกับสถานะตอนนี้เลย

สถานะปลอม ๆ มันจะไปรู้สึกดีได้ไง การอยู่ตรงนี้ต่อไปมันก็ไม่ต่างจากการหลอกตัวเองอยู่แบบนี้

หาวน ๆ ดูหลาย ๆ เว็บก็แล้ว จนตอนนี้หัวใจมันก็เริ่มท้อส่วนท้องก็ร้องโครกเว้าวอนให้ออกไปหาอะไรกินบ้างนอกจากน้ำเปล่า

"...พี่มันอยู่ห้องปะวะ?" ฉันลองเปิดตารางเรียนพี่มันในโทรศัพท์ดูก็เห็นว่าวันนี้พี่มันมีเรียนตั้งแต่แปดโมง ตอนนี้เก้าโมงแสดงว่าคงออกไปแล้ว พี่เอซไม่มีทางไปสายแน่ ๆ เรื่องระเบียบความเนี้ยบเขาไม่เคยแพ้ใคร

ฉันเปิดประตูห้องออกไปแล้วชะเง้อหน้ามองซ้ายขวาอย่างหวาดระแวง ฉันไม่พร้อมเจอหน้าเขา ถ้าหลบได้ก็จะหลบ เลี่ยงได้ก็จะเลี่ยงให้สุด ตอนนี้ก็สวมรอยเป็นโจรออกล่าอาหารดี ๆ นี่เอง ฉันรีบเดินไปที่ห้องครัวเมื่อเห็นว่าที่ห้องนั่งเล่นนั้นว่างเปล่าไม่มีใคร

"เสร็จต้าร์แหละวะ" วันนี้จะได้กินข้าวอย่างสบายใจแค่นี้หัวใจไอ้ต้าร์มันก็พองโตมีความสุขเหลือเกิน ภาวนาให้ในครัวเหลือมาม่าสักห่อทีเพราะขี้เกียจจะสั่ง

"ทำตัวเป็นหนูออกหากินอยู่ได้" น้ำเสียงราบเรียบดังขึ้นอยู่ด้านหลังทำเอาฉันสะดุ้งโหยงตกใจ

นาฬิกาฉันตายเหรอวะหรือว่าดูตารางเรียนผิดวันทำไมไอ้พี่แว่นมันถึงยังยืนทักฉันอยู่ด้านหลัง!? โอ้ย!ไอเหี้ย!!