บทที่ 26 คำขอโทษ

กีต้าร์เงียบมาตลอดทาง ผมพยายามชวนคุยเธอก็ไม่ค่อยตอบอะไร ทั้ง ๆ ที่ผมก็ไม่ใช่คนพูดเก่งอะไร แต่ในตอนนี้ก็พยายามดึงเธอขึ้นมาจากความมืดนั้นให้ได้

ไม่รู้ว่าเธอเสียใจเรื่องอะไร

แต่ไม่อยากให้เธอต้องเสียใจคนเดียวแล้วกอดตัวเองไว้

มาถึงที่ห้องเธอก็ถอดรองเท้าส้นสูงแล้ววางไว้บนชั้นวางก่อนจะไปนั่งพักเหนื่อยที...