บทที่ 33 ทำร้องไห้

"ไม่มีในความทรงจำแล้ว มึงเป็นพ่อต้าร์หรือไง" ผมล่ะงงจริง ๆ คิดว่าตัวเองแสดงออกชัดเจนมากแล้วนะ สงสัยภาพลักษณ์ผมคงเป็นคนเหี้ยล่ะมั้ง

"กูก็ไม่ต่างจากเป็นพี่ชายมันไหม กูจะบอกให้นะ ต้าร์รู้เรื่องที่มึงมีรูปน้ำชาในโทรศัพท์"

"กูลบไม่หมด" เมื่อก่อนเคยคลั่งรักไง ตามลบฉิบหายตายห่าอยากบีบคอตัวเองจริง ๆ พยายามลบให้หมดก็ยังจะมีหลงเหลืออีกเหรอ

"มึงไม่เคยมีรูปต้าร์ในในโทรศัพท์" มันยกอีกประเด็นมาพูดเหมือนจะให้ผมเป็นแบบนั้นให้ได้

"ไม่มีห่าไร โทรศัพท์กูกับของต้าร์แทบจะเป็นอันเดียวกัน กูมีอัลบั้มแยก จะดูไหมละ กูซ่อนไฟล์ไว้เพราะต้าร์ชอบเอาโทรศัพท์กูไปเล่นเกม เดี๋ยวมันเห็น กูก็โดนล้ออีก" ผมมีรูปต้าร์มากกว่ารูปตัวเองอีก ส่วนที่เธอเข้าใจผิดผมไม่รู้จะหาจุดตรงไหนไปเคลียร์เพราะมันคงนานแล้วแน่ ๆ

"เค ไม่ด่าละ ถือว่าหลอกถามมึงสำเร็จ"

"ไอ้สัสนี่ แล้วกูควรจะทำไงดีวะ ต้าร์อยากรู้เรื่องนี้มาก ๆ " ผมอยากช่วยเธอให้ได้มากที่สุด ความรู้สึกของต้าร์คงเจ็บปวดมามากแล้วที่ทั้งเสียแม่ไปไม่กี่ปีก่อนและพี่สาวก็ยังหายตัวไป พอมาเจอตัวก็ดันจำเธอไม่ได้ราวกับเป็นคนแปลกหน้า

ผมไม่รู้เลยว่าเบื้องหลังของครอบครัวเธอมันหนักมากมายขนาดนี้ ที่เธอแบกทุกอย่างอยู่ในทุกวันนี้ก็ทำเพื่อพ่อของตัวเองทั้งนั้น และหลายครั้งที่ในช่วงนี้เธอร้องไห้เพราะเรื่องครอบครัว

"ปรึกษาไอ้ลันกับไอ้โน่ มันน่าจะพอมีทาง โดยเฉพาะไอโน่"

"....อืม จะลองดู"ช่วงนี้ผมไม่ค่อยเจอไอโน่มันเพราะเห็นว่ายุ่ง ๆ กับเรื่องที่บ้าน โทรศัพท์ก็ไม่ชอบตอบแชทอีก วันไหนนักกินข้าวด้วยกันคงต้องลองคุยเรื่องนี้ดู ส่วนไอลันช่วงนี้อินเลิฟไม่ค่อยสนใจเพื่อนฝูงนัก เป็นบ้าในโลกของตัวเองซะส่วนใหญ่

"วันนี้มึงกลับไวปะเอซ"

"ทำไม?"

"ว่าจะคุยงานนิดหน่อย"

"นานไหม จะพาต้าร์ไปห้างซื้อของเข้าห้องอะ"

"อ่อ งั้นพรุ่งนี้ดีกว่า"

ผมนั่งคุยเรื่องอื่นกับมันบ้างพยายามหลีกเลี่ยงเรื่องงานให้มากที่สุดเพราะวัน ๆ ไอ้คีนฝังตัวเองไว้กับงานจนเหมือนคนคลั่งงานขึ้นทุกวันขอบตาดำคล้ำจนผมนึกสงสาร อะไรช่วยได้ผมก็จะพยายามช่วย

แต่อีกไม่นานมันคงมีคนที่เข้ามาช่วยทำให้ชีวิตมันสดใสมากขึ้นล่ะมั้ง

17.30น.

ผมมานั่งรอต้าร์ที่ใต้ตึกเรียนคณะเธอ พอเธอเดินลงมาจากตึกแล้วแยกกับเพื่อนผมจึงเดินเข้าไปหา

"วันนี้อยากกินอะไร" คำถามแรกที่จะถามในทุกวันก็ไม่พ้นเรื่องของกิน

"เอซ--"

"กินพี่?" ผมถามแหย่ให้เธอด่าผมเล่น ๆ

"ไม่ใช่! จะบอกว่าวันนี้เรียนเหนื่อยไม่ใช่เหรอ ทานข้าวนอกก็ได้ ต้าร์ช่วยจ่ายได้" ผมโอบไหล่เธอไว้ อยากจะหอมแก้มให้หายเหนื่อยแต่ก็ต้องอดใจเอา

"อยากกินข้างนอกเหรอ" นาน ๆ ทีเธอจะเอ่ยชวนแบบนี้หรือว่าเบื่อฝีมือผมแล้วเหรอวะ

"พี่เหนื่อยแล้วไง"

"เป็นห่วง?"

"โอ๊ยยยถามย้ำเพื่อ!? " ปากแข็งจริง ๆ แต่เวลาจูบปากก็นิ่มดีนะ

"โอเค กินข้างนอกก็ได้ จะซื้ออะไรบ้างล่ะเติมของในห้องอะ"

"ขนม นม น้ำ บลา ๆ ๆ "

"โอเค" ผมพอรู้รายการของที่เธอจะซื้อมาเติมในห้องคร่าว ๆ อยู่แล้ว

ห้างสรรพสินค้า

"ซื้อของก่อนค่อยกินข้าว หรือกินข้าวก่อนค่อยซื้อของ"

"ซื้อของก่อนค่อยกินข้าว"เธอตอบผมจึงพยักหน้ารับตามใจคุณเธอเขา เคยขัดอะไรได้บ้างอะก็ดื้อจะทำให้ได้เดี๋ยวนั้นมาตลอดอะ

ผมเข็นรถไปตามโซนที่กีต้าร์เดินนำไปก่อน พวกของใช้จะเป็นต้าร์ที่เลือก ส่วนของสดจะเป็นผม นาน ๆ ทีเราจะคุยกันแบบไม่ตีกัน...มันก็ทำให้คู่เราดูน่ารักดี

"ของครบยังอะ"เธอถามพลางก้มหน้ามองของที่หยิบมาในรถเข็น

"พี่นับที่เธอหยิบมาแล้วก็ครบนะ" ผมคอยดูตลอดนั่นแหละ มีอย่างเดียวที่เกินมาเยอะคือขนมเธอ

"เค ครบละ เห้ย! เดี๋ยว ๆ ต้าร์ลืมขนมต้าร์ไปได้ไงเนี่ย"

"ที่พี่หยิบมามันไม่พอเหรอ" ทั้ง ๆ ที่ขนมเต็มรถเข็นมากกว่าของใช้ที่จะมาซื้อ สงสัยปริมาณความเยอะในสายตาของเราคงไม่เท่ากัน

"หึ ไม่อะ เดี๋ยวหยิบกาแฟพี่มาเผื่อด้วยแล้วกัน"

"เดี๋ยวไปด้วย " ผมรู้ว่าต้าร์ชอบกินขนมมาก ขนมที่ผมหยิบมาพอประมาณมันทำให้เธอกินไม่ถึงสามวันด้วยซ้ำ ยัยนี่ชอบทำงานแล้วกินขนมแก้เครียดไปด้วยมันเลยหมดไวบ่อย ๆ ผมก็เหนื่อยจะห้ามแล้ว

ผมเข็นรถตามกีต้าร์ไป แต่จู่ ๆ เธอก็หยุดชะงักขึ้นมา

"พี่เอซ"

"..." ผมมองผู้หญิงที่ยืนเลือกของอยู่ข้างหน้าแล้วมองสลับไปมาระหว่างกีต้าร์และผู้หญิงคนนี้

คุณวี ไวโอเล็ต ยืนอยู่ข้าง ๆ กับผู้ชายที่แต่งตัวมิดชิดใส่แมสและแว่นดำปกปิดใบหน้า...บางทีเขาอาจจะเป็นสามีของเธอ แต่ทำไมแต่งตัวมิดขนาดนี้ก็ไม่รู้

หน้าคล้ายต้าร์มากจริง ๆ ส่วนกีต้าร์ในตอนนี้ที่ยืนนิ่งน้ำตาคลออยู่ คงจะไม่กล้าไปทักพี่สาวตัวเอง

"สวัสดีครับคุณวี ผมเอซ อลันนะครับลูกชายของคุณแอมแปร์" ผมเดินเข้าไปทักพร้อมกับส่งยิ้มให้เธอบาง ๆ ผมคิดว่าบางทีให้พี่น้องเขาได้คุยกันสักนิดก็คงจะดี กีต้าร์คงดีใจมากแน่ ๆ

"สวัสดีค่ะคุณเอซ" เธอตอบรับแล้วทักทายกลับอย่างเป็นมิตร ไม่รู้ว่าผมคิดไปเองไหมแต่ผมรู้สึกได้ถึงรังสีข่มบางอย่างจากผู้ชายคนข้าง ๆ เธอ

"งานครั้งก่อนผมไม่ได้ไปทักทายเลยขอโทษด้วยนะครับ นี่แฟนผมครับ เธอชื่อกีต้าร์" ผมโอบกีต้าร์เข้ามาใกล้ ๆ เธอยังคงมองแต่คนตรงหน้าอย่างนิ่งงัน

ผมเพิ่งสังเกตว่าที่คอของคุณวีเธอมีสร้อยจี้ไวโอลิน และของคนข้าง ๆ ผมเป็นจี้รูปกีต้าร์ บังเอิญไปหรือเปล่านะที่สร้อยของคุณวีจะเหมือนกับคนในรูปที่ต้าร์เอาให้ดูเมื่อคืน

ผมเชื่อว่าเธอคือพี่สาวของกีต้าร์จริง ๆ