บทที่ 47 เป็นของพี่คนเดียว nc (นิดๆ)

"...รู้แล้ว เชื่อแล้ว"

เธอกอดปลอบผมไว้ส่วนผมก็ซุกหน้ากับซอกคอหอม กอดรัดเธอไว้แน่น พอได้พูดออกไปแล้วแม่งโล่งฉิบหาย แต่เธอจะเชื่อไหมก็ไม่รู้ ขอให้เชื่อเถอะ ไม่เอานะไม่อยากเสียเธอไปเด็ดขาด หมาตัวนี้รักเจ้าของมันฉิบหายเลย

"พี่เอซต้าร์หนักอะ ขอเปิดไฟก่อน" ผมขยับออกจากตัวเธอเล็กน้อยแต่แขนสองข้างยังกอดเธ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ