บทที่ 63 ความทรงจพหายไป

"รู้นะต้าร์"

"แค่ประโยคสุดท้ายน่ะ อย่าคิดมากเลย ต้าร์เข้าใจแม่พี่นะ ต้าร์ก็สู้กับแม่พี่มาหลายปี ถ้าหากมองในมุมของคนเป็นแม่แล้วต้าร์เข้าใจนะ"

"แต่พี่ไม่เข้าใจ ทำไมพี่ถึงต้องเป็นคนที่ต้องได้รับในสิ่งที่ไม่เคยต้องการจริง ๆ ล่ะ "

"...."

"เหนื่อยว่ะต้าร์" ผมซบไหล่เธอ ปิดเปลือกตาลงเพื่อคิดทบทวนถึงสิ่ง...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ