บทที่ 9 ชีวิตกาก ๆ กับผู้ชายกาก ๆ

"ฮายยยย ตัวเองจ๊ะ" เดียน่าเพื่อนหนุ่มหัวใจสาวโบกมือทักทายด้วยความเบิกบานกับจริตแสนล้นเหลือ

"อะไรคะอิเดีย"

"ผัวมันมาส่งอีกละ แล้วบอก กูเลิกแล้ว งื้อ ๆ ๆ ครับผม ไปร์ทรับทราบแล้วคร้าบ"ไอ้ไปร์ทแซวด้วยท่าทางล้อเลียน

"ไม่ใช่ผัวโว้ยยยย! อะไรของพวกมึงเนี่ย ไม่มีงานการทำก็แดกคงแดกข้าวบำรุงสมองยามเช้าหน่อย"

"โอ๊ยยยยย!โวยวายกลบเกลื่อนอีกแล้วสาว ไม่ใช่ผัวแต่ขี้หวงกว่าผัวกูอีกเด้อ เขาก็รู้กันทั้งมหา’ลัย ว่ามึงคบกันค่ะ" อัยย์กิเอ่ยแซวสมทบ

“ก็เขาไม่รู้ความจริงไง พวกมึงอะสมัครพรีเมียม ได้รู้ความจริงขอฃพวกกู จะแซวเพื่อ” แรก ๆ เพื่อนก็ไม่รู้หรอก ทว่าตอนเราเลิกกันบ่อยครั้งฉันไปนั่งปรับทุกข์กับพวกมัน แล้วความก็แตกเฉยเลยเพราะฉันหลุดปากตอนเมาเหล้า

คนทั้งมหาวิทยาลัยจะเข้าใจว่าเราคบกันก็ไม่แปลก นอกจากพี่เอซจะชอบมาตัวติดกับฉันแล้ว ทุกครั้งที่มีเรื่องเขาจะออกตัวแทนเสมอ ฉันก็ไม่แน่ใจว่าอะไรทำให้ทุกคนเข้าใจไปในทิศทางเดียวกันหมดว่าเราคบกัน จริง ๆ ฉันตั้งใจจะปิดเป็นความลับด้วยซ้ำ

"เพ็ดดีกรีหน่อยปะ รู้สึกเหมือนกูจะได้กินอีกแล้วว่ะ หูกับหางกูงอกพร้อมวิ่งตามกระดูกฉิบหาย"ไอ้กุมภ์ไม่วายที่จะแซะ

อีพวกนี้นี่ชอบซ้ำเติมมนุษย์ที่เป็นแฟนปลอม ๆ คนนี้จริง ๆ

"ทำไมไม่บอกชอบพี่มันสักทีวะ"ไอ้ไปร์ทเอ่ยถามขณะที่ฉันนั่งลงข้าง ๆ อัยย์กิ

"บอกทำไม บอกไปพี่มันก็ได้หัวเราะจนฟันร่วงอยู่ดี กูไม่มีทางพูดก่อนแน่อะ ไม่อยากเป็นตัวตลก" กฎของพี่มันตั้งมาเจาะจงฉิบหายว่าใครชอบใครก่อนคนนั้นแพ้

แล้วฉันแม่งดันแพ้คนแรก!! แบบนี้มันยอมไม่ได้!

"งั้นก็อยู่ในสถานะส้นตีนนี่ต่อไป สรุปจะหาห้องใหม่ไหม?" ไอ้อัยย์กิถามต่อแต่ก็ไม่วายซ้ำเติมฉันอีก

"หาดิ ไม่หาได้ไงก่อน สรุปมีปะเนี่ย พวกมึงจะคบกันแค่นี้จริงดิ แบบไม่มีคนรู้จักอื่นบ้างเหรอ!?"

"ขนาดมึงยังมีเพื่อนแค่พวกกูยังจะมีหน้ามีว่าพวกกูอีก"

"เดียน่าเห็นด้วยกับกุมภ์ที่สุดเลยค่ะ!!"

"อีเดียมึงอยู่เฉย ๆ ดิ๊"

ฉันได้แต่ถอนหายใจอย่างเบื่อหน่ายกับการละเล่นในแต่ละวันของพวกมัน เหนื่อยกับไอ้พี่เอซไม่พอยังต้องหน่ายใจกับเพื่อนแต่ละคนอีก ชีวิตไอ้กีรตานี่มันสู้จริงจริ๊ง!

"อีกีต้าร์! อีแรด!"

เจ้ากรรมนายเวรกูมาแต่เช้าเลย ฉันปรายตามองเจ้าของเสียงแหลมแว้ด ๆ ที่เดินมาโวยวายถึงที่โต๊ะ

"อีตะหลิวขึ้นสนิม! โหยหวนอะไรแต่เช้านักวะ!" อัยย์กิลุกขึ้นสวน ก็คิดดูแล้วกันว่าพวกมันสองคนจะสู้ห้าคนกับพวกฉันได้ยังไง

"อีกีต้าร์มันทำให้พี่ไนต์ไล่กูออก! ค่าจมูกกูมันก็ไม่ยอมจ่าย! มันต่อยจมูกกูจนเบี้ยว!รู้ไหมมันแพงนะอีบ้า!"

"โอ้โห!ทั้งตัวมึงมีอะไรแพงนอกจากจมูกบ้างไหมเนี่ย หาเรื่องแต่กูไปวัน ๆ หิวแสงเหรอ?ก็ว่าอยู่ทำไมฝนตกจนผ้ากูไม่แห้งแม่งมีตัวดูดแสงสันดานแบบนี้! ทีปากเน่า ๆ ของมึงด่ากูลับหลังแบบนู้นแบบนี้นะอีสภาพ!กรรมใดใครก่อกรรมนั้นสนองถึงตัว มึงตบกูก่อนค่ะอีควายไม่มีเขาเอ๊ย!" ฉันลุกขึ้นประชันหน้ากับมัน ก้าวไปหามันทีละก้าวเพื่อด่าตอกหน้ามันอย่างไม่ยอม

"ว่านหลิวพอแล้ว....คนมองแล้วนะ อย่าหาเรื่องน้องกีต้าร์เลย เธอผิดก่อนจริง ๆ มันจะดูไม่ดีนะว่านหลิว" พี่สีเทียนเอ่ยปรามพลางดึงเพื่อนของตัวเองออกห่างจากฉัน

"นี่!ทำไมเราต้องไปยอมมันด้วยล่ะ!อีนี่มัน!อีแรดเงียบ!อีตอแหล!"

"โอ๊ยยยย มารยาทค่ะสาว นี่ใต้ตึกคณะนะคะไม่ใช่ตลาดสด เอาเวลามาแว้ด ๆ ด่าไปรักษาจมูกให้หายดีก่อนจะได้รักษาตรงอื่นเพิ่มเถอะค่ะ!" เดียน่าลุกขึ้นโต้บ้างส่วนไอ้ไปร์ทกับไอ้กุมภ์ก็นั่งเชียร์กันอย่างสนุกสนาน

"พอแล้วว่านหลิว ...พี่ขอโทษน้องทุกคนแทนเพื่อนพี่ด้วยนะคะ ขอโทษค่ะ"

"จะไปขอโทษมันทำไมฮะ!?" ยัยนี่ยังไม่ยอมจบ สงสัยต้องสักหมัดกันแล้วมั้ง

"พอแล้วว่าน" พี่สีเทียนช่วยลากยัยหมาบ้านั่นออกไป

เจอแต่เช้าเลยว่ะ เหนื่อยจริง ๆ กับชีวิตแสนประสาทแดก ใครปล่อยหมาหลุดนักหนาล่ะวะ โชคดีนะที่พี่สีเทียนลากออกไปก่อน ไงั้นฉันคงแถมหมัดเพิ่มให้อีกสักที่

"อะไรอะ พี่ไนต์ไล่นังนี่ออกเหรอ?" อัยย์กิหันมาถามฉันด้วยสีหน้างง ๆ

"กูจะรู้กับผัวมึงหรือไง จู่ ๆ มันก็มาเห่าใส่ กูทำอะไรตอนไหนยังไม่รู้เลย"ฉันว่าพลางถอนหายใจอย่างเบื่อหน่าย

"พี่เอซหรือเปล่า?" กุมภ์สันนิษฐานชื่อ

"บ้าหรือไง วันนั้นก็ว่ากูกลางร้านต่อหน้าอีนั่น"เขาเห็นแต่ฉากที่ฉันกำลังต่อยยัยบ้านี่ ก็ดูมันว่าฉันสิ มันลามไปถึงพี่เอซว่ามันจะแย่งแฟน(ปลอม ๆ )ฉันอีก ตอนนั้นมันฟิวส์ขาด ก็เล่นซัดหมดไม่สนลูกใครเลย

กลับมาก็โดนไอพี่เอซด่าอีก

ตอนนั้นเสียใจมาก เหมือนเขาไม่แคร์เลยว่าฉันโดนอะไรทำไมถึงทนไม่ได้แบบนั้น เอาแต่โทษฉันอยู่ฝ่ายเดียว ทั้งที่เขานั่นแหละเป็นสาเหตุที่ทำให้ฉันถูกมองแบบนั้น

ใครให้เขาหิ้วสาวไม่เลือกหน้าบ่อยล่ะ เขาเคยจิ๊จ๊ะกับว่านหลิว พอเห็นฉันอยู่กับพี่เอซนานกว่าใครก็เลยตามหาเรื่องแซะเหมือนหมาบ้า

"แต่ก็ไม่แน่ปะ หลังจากเห็นว่าหน้ามึงมีรอยมือ แล้วมึงก็ชิเชอะสะบัดตูดเดินออกไป พี่เอซก็ด่ายัยนี่ยับ ด่าชนิดที่ว่ากูอึ้งไปเลยที่คนเงียบขรึมแบบพี่แกปากแซ่บได้ขนาดนี้"อัยย์กิว่าต่ออย่างอึ้ง ๆ และชื่นชม

"ช่างเถอะ เตรียมขึ้นไปเรียนดีกว่า เหี้ยแต่เช้า" วันดี ๆ ฉันต้องหมดลงไปเพราะยัยหมาบ้านี่แท้ ๆ

เรื่องมันผ่านไปแล้วฉันก็ไม่อยากสนใจอีก เพราะนึกไปก็เจ็บใจ ถึงอย่างไรตัวฉันในสายตาพี่เอซก็ไม่ใช่คนดี อยากหลุดพ้นจากผู้ชายคนนี้สักที

สถานะที่ชัดเจนไม่เคยให้ แต่จะรั้งให้อยู่ต่อด้วยเงินเหมือนกับการซื้อตัวไม่ซื้อใจ ฉันต้องตกเป็นเบี้ยล่างของเขาอยู่ร่ำไป เพราะสุดท้ายเขาก็จะหาเหตุผลมากมายมากดตัวฉันไว้กับที่

End Guitar part