บทที่ 99 ยอมทิ้ง

"มึงกินอะไรหน่อยไหมไอ้เอซ นั่งจ้องถ้วยกาแฟจนมันจะทะลุอยู่แล้ว"

​เสียงของเวคีนเอ่ยขึ้นท่ามกลางบรรยากาศสบาย ๆ ของร้านอาหารกึ่งบาร์ที่คนไม่พลุกพล่านนัก แต่นาทีนี้ต่อให้มีอาหารที่อร่อยที่สุดในสามโลกมาวางอยู่ตรงหน้า ผมก็กลืนมันไม่ลง สายตาของผมยังคงเหม่อลอย ใบหน้าซูบซีดและขอบตาแดงก่ำจากการผ่านการร้องไห้แ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ