บทที่ 3 ตอนที่ 3
สาวน้อยอุทาน ร่างต่างไซส์ปะทะเข้าด้วยกันอย่างจัง ทรวงอกอวบใหญ่ของฟางข้าวเบียดกระแทกเข้ากับลำตัวหนาของคนที่บังเอิญผ่านมาชนกันโดยไม่ตั้งใจ
เมื่อฟางข้าวแหงนหน้าขึ้นมองจึงรู้ว่าเจ้าของร่างสูงใหญ่ที่เธอชนเข้าอย่างจังก็คือพ่อเลี้ยงเขตต์ตะวันนั่นเอง
“ผีหลอกมาหรือยังไง... วิ่งหน้าตื่นมาเชียว”
เขาเอ่ยขึ้นหลังจากคว้าร่างเอิบอิ่มของสาวน้อยมากอดเอาไว้ได้ทัน ก่อนที่ฟางข้าวจะถลาลงไปในลำคูน้อยๆ ที่ทอดผ่านมาทางหลังบ้าน
“ปะ... เปล่าค่ะ”
ฟางข้าวส่ายหน้า ทรวงอกที่ยังเบียดกันแน่นทำให้เขตต์ตะวันรู้ว่าเธอคงเจอเหตุการณ์ระทึกใจอะไรมาสักอย่าง ไม่งั้นหัวใจคงไม่เต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมาจากทรวงอก
“ยังจะมาปากแข็ง... อืม หน้าแดงแบบนี้ หัวใจเต้นแรงแบบนี้แสดงว่าคงไปเห็นอะไรเด็ดๆ มาละสิ”
พ่อเลี้ยงเหลือบมองไปยังชั้นสองของบ้าน เห็นบิดาของตนนุ่งผ้าขนหนูตัวเดียว เดินออกมายืนพุงพลุ้ยสูบไปป์ยาอยู่ที่ระเบียง ทำให้พอจะคาดเดาได้ว่าฟางข้าวเพิ่งเห็นอะไรมา
“ฟาง... เอ่อ”
หญิงสาวยังคงอึกอัก
“สงสัยแม่เธอคงจัดหนักให้พ่อฉัน... ใช่มั้ย อย่าบอกนะว่าเธอแอบดูคนเอากัน”
คำพูดในเชิงปักปรำของเขตต์ตะวันทำให้ฟางข้าวเถียงออกมาด้วยความลืมตัว
“ฟางเปล่าแอบดูนะคะ... มันบังเอิญเห็นค่ะ ฟางไม่ได้ตั้งใจ”
เธอหลุดสารภาพออกมาจนได้
“นั่นไง... นึกอยู่แล้วเชียวว่าต้องไปเห็นอะไรมา... อืม ว่าแต่เห็นแล้วอยากทำบ้างไหมล่ะ... ”
เขาทำตาเล็กตาน้อย ฟางข้าวสังเกตเห็นแววหื่นวาววาบขึ้นในดวงตาของเขา นึกในใจว่าถ้าตัดความหื่นและความหยาบคายออกไปเสียบ้าง พ่อเลี้ยงเขตต์ตะวันคนนี้จะยิ่งหล่อเหลากว่าที่เป็นอยู่
“ไม่คิดว่าคุณจะหยาบคายแบบนี้”
เธอตำหนิเขาด้วยความเหลืออด
“ก็ถามตรงๆ... ถ้าอยากทำอย่างที่ได้เห็นมาเมื่อกี้แล้วละก็... คืนนี้ฉันจะสงเคราะห์ให้หนักๆ... ดึกๆ ไม่ต้องล็อคประตูห้องนะ รับรองว่าเธอจะเสียวไปจนถึงเช้าเลยทีเดียว”
ไม่เพียงแทะโลมด้วยคำพูดหยาบคาย หากแต่แววตากระหายของพ่อเลี้ยงหื่นยังแลสำรวจเรือนร่างรัดรึงของเธอตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าด้วยท่าทางหื่นหิวอย่างเห็นได้ชัด
ทั้งที่ฟางข้าวอยากจะตอบโต้ใจคนหยาบคายใจจะขาด ทว่าในสถานการณ์เยี่ยงนั้นเธอก็ทำได้เพียงแค่กำมือแน่น ริมฝีปากเม้มสนิทเป็นเส้นตรงด้วยความรู้สึกต่อต้านเขาที่แสดงออกมาด้วยความลืมตัว ถ้าไม่ติดว่าเธอกับมารดาเพิ่งเข้ามาอยู่ร่วมบ้านกับเขาในฐานะ ‘ผู้อาศัย’ เธอคงตบหน้าเขาสักฉาด
“ขอตัวนะคะ... ฟางไม่อยากพูดกับคนหาเรื่อง”
หญิงสาวรู้ว่าคนพรรค์นี้ถ้าหลีกเลี่ยงเสียได้เป็นดีที่สุด
“เดี๋ยวสิ... จะรีบไหน”
เขตต์ตะวันรีบคว้าข้อมือของเธอเอาไว้
“ปล่อยนะคะ”
ฟางข้าวสะบัดเบาๆ
“ทำไม... เนื้อตัวเป็นทองคำหรือยังไงถึงแตะต้องไม่ได้ อย่าลืมว่าฐานะของเธอกับแม่ก็แค่ ‘คนขออาศัย’ บ้านฉันอยู่ ถ้าพูดแบบไม่อ้อมแม่เธอก็แค่ ‘นางบำเรอ’ ของพ่อฉันเท่านั้นเอง เอางี้... เรามาตกลงกันดีๆ เอาเป็นว่าฉันชอบเธอนะ คืนนี้เธอบริการฉันให้เต็มที่ บางทีฉันอาจจะเลี้ยงเธอไว้เป็นนางบำเรออีกคน เวลามีอารมณ์ขึ้นมาจะได้ไม่ต้องออกไปปลดปล่อยนอกบ้าน”
ฟางข้าวกัดฟันกรอดกับคำพูดดูแคลนของเขา คิดไม่ถึงว่าเขตต์ตะวันจะเสนอเงื่อนไขอำมหิตโดยไม่นึกถึงจิตใจของเธอเลยสักนิด และมันทำให้ความอดทนของสาวน้อยขาดสะบั้นลงในที่สุด
เพียะ...
ฝ่ามือน้อยๆ ฟาดเข้าที่ใบหน้าของพ่อเลี้ยงอย่างจัง
“มือหนักดีเหมือนกันนะ”
เขตต์ตะวันยกมือขึ้นลูบใบหน้าข้างที่โดนตบ สายตาเหี้ยมเกรียมจ้องหน้าฟางข้าวอย่างนึกคาดโทษราวจะฉีกเธอออกเป็นชิ้นๆ
“รู้หรือเปล่าว่าเธอเป็นผู้หญิงคนแรกที่กล้าตบหน้าฉัน”
“คุณก็เป็นผู้ชายคนแรกที่ดูหมิ่นฉันกับแม่อย่างหยามเกียรติ”
“ก็ฉันพูดจริงนี่นา... แม่เธอก็นักร้องกลางคืนที่ร้องเพลงบ้างขายตัวกับแขกบ้าง และเธอเองก็คงขายมาแล้วเหมือนกันสินะ”
ฟางข้าวกัดฟันกรอด ครั้นแล้วก็ทำท่าว่าจะเดินหนีออกมาจากคนพาล แต่ดูเหมือนว่าเหตุการณ์คงไม่จบลงง่ายๆ เหมือนที่เธอคิดเอาไว้
“เดี๋ยวสิ... ตบแล้วจะหนีไปเฉยๆ ได้ยังไง”
เขตต์ตะวันคว้าข้อมือของหญิงสาวเอาไว้ เขาผลักแรงจนร่างบอบบางของเธอกระแทกเข้ากับผนังแล้วโผเข้าสอดสองมือโอบใบหน้านวล จากนั้นก็บดเคล้าริมฝีปากเข้าหากลีบปากเย้ายวนของเธออย่างบ้าคลั่ง
“อื๊อ... ”
ด้วยริมฝีปากที่ผนึกแน่นเข้าหากัน ฟางข้าวทัดทานได้เพียงสั้นๆ เพราะเสียงร้องถูกกลืนหายเข้าไปในลำคอ พร้อมๆ กับเรียวลิ้นร้อนๆ ของพ่อเลี้ยงเขตต์ตะวันที่สอดเข้ามาในร่องปาก กวาดต้อนเอาเรียวลิ้นน้อยๆ ของเธอออกมารัดเลียกันจนได้ในที่สุด
สาวน้อยไม่เคยจูบมาก่อน ไม่เคยมีใครกระทำกับร่างกายของเธอเยี่ยงนี้มาก่อน เมื่อเจอลีลาจูบแสนเร่าร้อนของพ่อเลี้ยงมากลีลา ก็ทำเอาหัวใจกระตุกวูบ มือไม้อ่อนระทวย สองขาอ่อนเปลี้ยวราวกับว่าจะยืนไม่อยู่
“ปล่อยนะ... ฮือๆ”
ฟางข้าวรีบกระชากริมฝีปากหนีจูบดูดดื่ม เมื่อสติคืนกลับมาในช่วงสั้นๆ หลังจากเผลอจูบตอบโต้ด้วยเรียวลิ้นที่รัดเลียกันพัลวันอยู่นานเป็นครู่ ดวงตาแดงเหมือนจะร้องไห้เพราะไม่คิดว่าจะโดนเจ้าของบ้านรังแกด้วยวิธีการที่คาดไม่ถึง
