บทที่ 5 ลงเอยรัก EP.5
หลังจากที่ฉันเปิดประสบการณ์เล่นเครื่องเล่นแทบทุกชิ้นกับคุณจิ้งจอก บอกได้คำเดียวว่า สนุกมาก ๆ ฉันประทับใจเครื่องเล่นที่ฉันกลัวมากเลย รู้สึกดีใจที่ได้เปิดใจลองมันสนุกกว่าที่ฉันคิดมาก ๆ เลย น่ากลัวน้อยกว่าความสนุกเสียอีก คงเป็นเพราะระบบความปลอดภัยทำให้ฉันมั่นใจระดับนึงน่ะทำให้ฉันกล้าเปิดใจจนได้สัมผัสกับความสนุกนี้
"เป็นไงบ้างสนุกไหม"
"สนุกมากค่ะ แต่ว่าฉันคอแห้งมาก"
"ไม่คอแห้งสิแปลกคุณกรี๊ดเสียงดังลั่นเลย 'ฉันบินได้แล้ว' ฮ่า ๆ " คุณจิ้งจอกพูดล้อเลียนเสียงฉันในยามที่เครื่องเล่นเหวี่ยงสูงสุดแล้วเหวี่ยงลงมาที่จุดเดิม ฉันจึงระบายความกลัวออกมาด้วยคำว่า 'ฉันบินได้แล้ว' เผลอปล่อยไก่ต่อหน้าคุณจิ้งจอกอีกแล้วน่าอายชะมัด!
"แหม~ คุณก็พอกัน 'อ๊าาาา!' เป็นจิ้งจอกพ่นไฟเลยนะคะ" ว่าแล้วฉันก็แซวคุณเขากลับบ้าง ถ้าอัดคลิปได้แล้วคุณจิ้งจอกมีพลังไฟพ่นออกจากปากนะ ฉันบอกเลยว่านำ้ทะเลต้องลุกเป็นไฟแน่ 'อ๊าาาา!' ฮ่า ๆ เสียงยังหลอนอยู่ในหัวของฉันอยู่เลย
"คุณลืม ๆ ไปเลยนะ เสียภาพลักษณ์หมดเลยบ้าชะมัด"
"ฮ่า ๆ อ๊าาาา! " ฉันล้อเลียนคุณจิ้งจอกกลับบ้าง
"พอเลยครับ แล้วนี่คุณจะไปไหนต่อไหม"
"ฉันว่าฉันจะไปโรงพยาบาลสักหน่อย แล้วก็คงกลับแล้วค่ะ"
"คุณเป็นอะไรเหรอ บาดเจ็บจากการเล่นเครื่องเล่นรึเปล่าครับ"
"อ่อ...ไม่ใช่ค่ะ พอดีเมื่อคืนฉันไปดื่มมาเยอะนิดหน่อย แล้วคงจะพักผ่อนไม่เพียงพอวันนี้ฉันเลยปวดหัวน่ะค่ะ"
"อ่อ...ถ้าอย่างนั้นผมไปเป็นเพื่อนครับ"
"ไม่เป็นไรค่ะ ๆ ฉันไปเองได้"
"ไม่เป็นไรครับผมเองก็ว่างเหมือนกัน เผื่อมีอะไรให้ผมช่วยไงอีกอย่างผมว่าจะไปหาพลัสเตอร์ยาด้วยน่ะ"
"อ่อ...อย่างนั้นก็ได้ค่ะ"
ฉันกับคุณจิ้งจอกพากันเดินมาที่โรงพยาบาล ลงทะเบียนเข้าการรอตรวจตามกระบวนการ ระบบการรักษาที่นี่รวดเร็วและดีมาก ๆ เป็นอีกหนึ่งอย่างที่ฉันประทับใจมากที่สุด มีคุณหมอพยาบาล ผู้ดูแลเฉพาะทางด้านอื่น ๆ เต็มไปหมด เรียกได้ว่าครบครันเลยที่สำคัญรักษาฟรีด้วย
"คุณ..." คนที่รอการรักษาคุณหมอเตียงข้าง ๆ ฉัน เขาดูคุ้นตาฉันมากจังเลย
"เธอมาทำอะไรที่นี่เหรอ" ใช่คุณเขาจริง ๆ ด้วย เมื่อวานยังนั่งจิบไวน์อยู่ดี ๆ นี่นา ทำไมวันนี้แขนหักเข้าเฝือกเสียได้ล่ะ
"ฉันมาขอยาแก้ปวดหัวน่ะค่ะ แล้วคุณเกิดอุบัติเหตุเหรอคะ" หวังว่าอุบัติเหตุคงไม่ใช่จากการเมาไวน์แล้วลื่นล้มจนแขนหักนะ เพราะถ้าเป็นอย่างนั้นฉันคงต้องเพลา ๆ เรื่องการดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ที่ทำให้ขาดสติลงบ้างแล้ว
"นิดหน่อยน่ะ" คุณเขาตอบเสียงเบา โชคดีที่ในห้องฉุกเฉินนี้มีแค่เราสองคนจึงทำให้รู้ว่าเรากำลังคุยกันอยู่จริง ๆ ส่วนคุณจิ้งจอกฉันไม่แน่ใจว่าเขานั่งรออยู่ข้างนอกรึเปล่า หรือแค่ซื้อพลัสเตอร์ยาแล้วกลับห้องเลยเรื่องนั้นฉันไม่สามารถตอบได้เพราะฉันถูกคุณพยาบาลสั่งให้นั่งรอผลตรวจก่อน
"ถ้าอย่างนั้นหายไว ๆ นะคะ"
"ขอบคุณมาก ส่วนเรื่องนั้นเธอคงยังไม่ลืมนะ"
"อ่อ...ถ้าเรื่องข้อตกลงคุณคงต้องรีบบอกนะคะ เพราะพรุ่งนี้ฉันคงกลับขึ้นฝั่งแล้วค่ะ" ถ้าหากคุณเขาตัดสินใจหรือคิดนานมากเกินไป ก็เหมือนสละสิทธิ์เพราะคงหมดเวลาที่ฉันจะทำตามข้อตกลงแล้ว
"พรุ่งนี้มาดูแลฉัน"
"คะ!?"
"ที่ห้องฉัน"
"เดี๋ยวก่อนค่ะคุณ!"
"ห้อง143"
"ฉันว่าคุณนอนที่โรงพยาบาลดีกว่าไหมคะ"
"ฉันจะรอ..." คุณเขาพูดจบแล้วก็เดินลุกจากเตียงออกไปจากห้องฉุกเฉินเลย ปล่อยให้ฉันนั่งเอ๋ออยู่คนเดียวในห้องฉุกเฉินตอนนี้
แล้วฉันเองผู้แก่นกร้านมากขนาดนี้ จะให้ไปดูแลคนที่แขนหัก เผลอ ๆ พรุ่งนี้เข้าห้องฉุกเฉินใหม่อีกรอบเพราะกระดูกหักเพิ่มฉันจะทำอย่างไร แต่ไม่เป็นไร...อย่างน้อยก็มีเลน ใช่...เลนน้องชายสุดที่รักของฉันไง หวังว่าพรุ่งนี้แกจะตื่นนะไอ้น้องรักของพี่
หลังจากที่ฉันนั่งรอไม่นานนัก มีคุณหมอมาตรวจพร้อมกับจัดยาให้และแนะนำการดูแลตัวเองเพื่อบรรเทาอาการปวดหัวจากการดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ เสร็จเรียบร้อย ฉันก็ได้กลับห้องแต่ออกมาไม่เจอคุณจิ้งจอกแล้ว สงสัยคงกลับห้องไปแล้ว...ฉันมองดูอย่างถี่ถ้วนแล้วจึงตัดสินใจเดินกลับมาที่ห้องเพื่อพักผ่อนบ้าง เพราะพรุ่งนี้ฉันมีงานใหญ่ก่อนเดินทางกลับฝั่งน่ะ
เช้าวันต่อมา
ณ ห้อง143
ฉันมองประตูห้องที่ป้ายประตูเขียนเด่นหรา ห้องพักโซนวีวีไอพีระดับหรูของเรือสำราญถูกเปิดใช้โดยคุณเขา ฉันไม่รู้ว่าควรกดกริ่งเรียกดีไหม หากว่าเช้าตรู่เวลานี้คุณเขายังไม่ตื่นแล้วฉันกดกริ่งไปรบกวนจนคุณเขาตื่น แล้วคุณเขาโมโหจะฆ่าฉันหมกซอกเรือให้ฉลามกินเนื้อทำลายหลักฐานรึเปล่านะ แล้วเลนยิ่งแนะนำบ้า ๆ อะไรใส่สมองฉันอยู่ด้วย
'พี่ลิลินระวังนะ ถ้าพี่ลิลินเผลอซุ่มซ่ามทำให้เขาโกรธเขาอาจจะกระทืบพี่จนนอนเป็นผ้าเช็ดเท้าให้เขาเลยก็ได้นะ'
พูดมาก็จินตนาการภาพฉันนอนพะงาบ ๆ หยังเขียดเลยนะแบบนั้น
'ไม่สิ ๆ พี่ลิลิน ถ้าเขาหิวแล้วเขาเป็นแวมไพร์อ่ะ เขากระโดดกัดคอพี่เพราะรำคาญพี่ลิลินทีนี้สูบเลือดพี่ลิลินจนหมดตัวนอนตายในห้องเขาเลนไม่รู้ด้วยนะ'
'ถ้าหักมุมเลยก็เขาอาจจะเป็นนักฆ่า แล้วพอพี่ลิลินเข้าไปในห้องรู้ความรับเขาแล้วเขาจับพี่โยนลงทะเล บรื๊ออ~ เลนไม่อยากจะคิด'
เอาไงดีอ่ะ...แล้วที่เลนเตือนมามันก็...
แกรก!
"เข้ามาสิ" ไม่ทันที่ฉันจะได้คิดต่อ เหมือนว่าคนข้างในเขาจะเห็นฉันมายืนนานแล้วเลยเปิดประตูให้ฉันเองเลยทั้งที่ยังไม่ได้กดกริ่ง จะรู้ว่ามีคนมายืนไม่แปลกเพราะในห้องมีระบบหน้าจอที่สามารถเห็นได้เต็มตัวเลยว่ามีใครมายืนหน้าห้อง คุณเขาคงเห็นฉันจากที่ตรงนั้นน่ะ
"ฉันดูแลคนป่วยไม่เก่งนะคะ" บอกเอาไว้ก่อนเลย เผื่อคุณเขาจะได้ระวังตัวจากการดูแลในรูปแบบของฉันมากขึ้น
"ฉันไม่ใช่คนป่วยสักหน่อย" คุณเขาพูดในขณะที่เดินไปเปิดตู้เย็นหรูเพื่อหยิบนำ้ให้ฉัน ในตอนนี้คุณเขาดูไม่เรียบร้อยนักเพราะไม่ได้ใส่เสื้อจึงโชว์หน้าท้องที่ได้รับการดูแลอย่างดีอยู่พร้อมกับสวมใส่กางเกงขายาวเป็นเหมือนกางเกงนอนธรรมดาเพียงเท่านั้น โดยที่มือข้างขวายังคงถูกงดการใช้งานแนบอกอยู่อย่างนั้น
"ถ้าอย่างนั้นฉันก็ไม่ต้องดูแลคุณแล้วใช่ไหมคะ"
"ใครบอกเธอ"
"ก็คุณไม่ได้ป่วยคุณดูแลตัวเองได้ไม่ใช่เหรอคะ"
"ฉันไม่ได้เป็นคนป่วย แต่ฉันเป็นคนเจ็บต่างหาก"
"แล้วคุณจะให้ฉันทำอะไรบ้างคะ" ฉันเริ่มถามเลยเพื่อไม่ให้เสียเวลา เอาแต่นั่งในห้องอยู่แบบนี้เหมือนฉันมานั่งเป็นเด็กเฝ้าห้องมากกว่าเป็นคนมาดูแล เสียเวลาเปล่าเผลอ ๆ คุณเขาต้องขอบคุณฉันด้วยซำ้อุตส่าห์ทวงประโยชน์ให้มากขนาดนี้น่ะ
"เธอคิดว่าดูแลคนเจ็บต้องทำอะไรบ้างล่ะ" แทนที่ฉันจะได้คำตอบกลับได้คำถามถามฉันกลับเสียอย่างนั้น
"ปกติฉันไม่เคยทำค่ะ" ฉันบอกออกไปตามตรงและเป็นความจริง หากคนที่บ้านป่วยเราเข้ารับการรักษาที่โรงพยาบาลตลอดและมีพยาบาลที่เราเสียเงินพิเศษจ้างโดยเฉพาะหากว่าอาการนั้นหนักจริง ๆ
"ฉันถนัดขวา ใช้มือซ้ายตักข้าวไม่สะดวก" คุณเขาเอ่ยบอกรายละเอียดกับฉัน แต่ฉันไม่เห็นว่าจะมีประโยชน์อะไรเลยสักนิด
"ค่ะ แล้วให้ฉันทำยังไงคะ"
"ตักข้าวให้ฉันกินหน่อยสิ ฉันต้องกินยาเช้าด้วยหลังอาหาร"
"ไหนข้าวล่ะคะ"
"ฉันพึ่งบอกเธอไปเองนะว่าฉันถนัดขวา เพราะฉะนั้นฉันไม่ได้สั่งอาหารขึ้นมา วันนี้ครัวของเรือแจ้งปิดปรับปรุงหนึ่งชั่วโมงและมันเลยเวลามาแล้วด้วย"
"อ้าว!" จริงด้วยวันนี้มีปิดปรับปรุงครัวเซอร์วิสของเรือสำราญหนึ่งชั่วโมงความจริงเขาเปิดให้สั่งอาหารก่อนหน้านี้ แต่นี่เลยเวลามาแล้วฉันเองก็ลืมไปสนิททั้งที่มีข้อความแจ้งเตือนและมีประกาศหลายรอบให้ทราบกันทั่วเรือแล้วด้วย
"ฉันไม่แน่ใจว่ามีอะไรอยู่ในตู้เย็นบ้าง เธอคิดเมนูให้ฉันก็แล้วกันก่อนแปดโมงเช้านะ อย่าลืมว่าฉันต้องกินยา" คุณเขาพูดปัด ๆ ไป แล้วหยิบแมคบุ๊กขึ้นมาทำงาน โดยใช้มือซ้ายที่ไม่ถนัดพิมพ์
แล้วฉันผู้ทำอาหารไม่เป็น ปกติฉันไปเรียนต่างประเทศฉันมีคนดูแล และบางทีก็ออกไปทานข้าวนอกบ้านกับเพื่อน ๆ ด้วย ถ้าฉันบอกไปฉันจะโดนคุณเขาหงุดหงิดใส่แล้วโดนฆ่าตายไหมเนี่ย ฮือ...เลน! พี่กลัวได้เป็นผ้าเช็ดเท้าจริง ๆ จังน้องรัก
ขอให้เจออาหารสำเร็จรูปที่เถอะ สาธุ~ พรึ่บ!
และแน่นอนว่าฉันเจอ มาม่าถ้วยคัพเพียงใส่นำ้ร้อนก็พร้อมทาน...สวรรค์ มาโปรดขอบคุณพระเจ้าที่รับฟังการขอร้องขอลูกช้างเจ้าค่ะ..
................................................................................................
