บทที่ 12 บท 3.5
“คนนี้เขาชื่อหญิง เรียนบัญชี พี่กับเขาเคยคบกันตอนปีสองอะ เชน่าจะไม่ทัน….” พี่โปรดเว้นวรรคไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดต่อ “เราเคยคบได้ประมาณหกเดือน แล้วเป็นพี่บอกเลิกเขาเอง”
“ตอนนั้นก็รู้สึกนะว่าตัวเองตัดสินใจผิดที่บอกเลิกเขาไป บอกเลิกเพราะความงี่เง่าของตัวเอง แต่ก็ไม่ได้กลับไปขอคืนดีอีก เพราะเป็นฝ่ายบอกเลิกเขาเอง”
“……”
“แล้วเมื่อสัปดาห์ก่อน เราบังเอิญเจอกันอีกครั้ง เขาก็กลับเข้ามาในชีวิตพี่ กลับมาขอคืนดี ขอลองเริ่มต้น ทั้ง ๆ ที่ครั้งนั้นพี่เป็นคนบอกเลิกเขาเองแท้ ๆ เอาจริงพี่ทำตัวไม่ถูกเลยวะ เพราะให้ว่ากันจริง ๆ ตอนเลิกกันครั้งนั้นพี่เป็นฝ่ายผิด พี่งี่เง่าเอง แต่เขาที่เป็นฝ่ายถูกกลับมาขอคืนดีกัน”
“…..”
“เชว่าพี่ควรจะกลับไปคบเขาไหม?” พี่โปรดไม่ได้ถามเปล่า แต่ยังหันมาสบตาเชอีกด้วย
เมื่อได้ฟังเรื่องราวของพี่โปรดพร้อมกับคำถามหัวใจของพี่เขา หัวใจของเชเต้นช้าลง อันที่จริงมันเต้นช้าลง ตั้งแต่อีกฝ่ายพูดถึงแฟนเก่าแล้ว เขาไม่คิดว่าเลยว่าตัวเองจะต้องมาเป็นที่ปรึกษาเรื่องความรักให้กับคนที่แอบชอบ มันทำให้เชทำตัวไม่ถูก
“พ—พี่โปรดจะมาถามผมได้ยังไงครับ ผมเป็นคนนอก…ไม่รู้หรอกว่าความรักระหว่างพี่โปรดกับพี่หญิงมีคุณค่า มีความทรงจำมากน้อยแค่ไหน” เชว่า
เชพูดพยายามพูดเลี่ยง ๆ ให้มากที่สุด ไม่อยากตัดสิน ไม่อยากบอกเป็นคำตอบว่าให้กลับไปคบหรือไม่ให้คบ เพราะถ้าจะให้ตอบอย่างใจจริง
ถ้าคนนั้นไม่ใช่เช เขาก็อยากให้พี่โปรดโสดตลอดไป….
“ถ้าพี่โปรดยังรู้สึกดีกับเขา ยังรักเขาอยู่ เชคิดว่าพี่โปรดคงรู้นะครับว่าควรตอบแบบไหน”
“แล้วพี่ควรตอบแบบไหนดี” พี่โปรดย้อนถามอีก
“พี่โปรดต้องรู้ใจตัวเองสิครับ ยังรักเขาอยู่หรือเปล่า มีแต่พี่โปรดนั่นแหละที่รู้คำตอบ”
“นั่นสินะ….” พี่โปรดว่าพร้อมระบายยิ้มมุมปากเล็กน้อย “แล้วถ้าพี่ตอบตกลง กลับไปคบกับเขา เชจะรู้สึกยังไง”
“ครับ?”
”เชจะรู้สึกอะไรไหม”
“จะให้รู้สึกอะไรล่ะครับ….เชไม่มีส่วนได้ส่วนเสียกับเรื่องนี้สักหน่อย”
“นั่นสิ พี่ถามอะไรก็ไม่รู้ เชอย่าถือสาพี่เลยนะ”
เมื่อกลับมาถึงห้อง เชถึงกับต้องนั่งรวบรวมสติ ประมวลเหตุการณ์เมื่อกี้อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่จะส่งไลน์ ทักไปหาซัน เพราะต้องการที่ปรึกษาและอยากระบายบางอย่างให้เพื่อนฟัง
‘ว่างไหม เดินมาหากูที่ห้องหน่อย มีเรื่องจะเล่าให้ฟัง ด่วน!’
รอไม่ถึงห้านาที หลังจากที่ซันเปิดอ่านข้อความ เสียงเคาะห้องเชก็ดังขึ้น เขาไม่รอช้า รีบเปิดประตูให้เพื่อนเข้ามาในห้องก่อน
“ว่าไงวะ”
“มึง! คือกูแบบ….โอ๊ยจะร้องไห้” จู่ ๆ เชก็เกิดอาการพูดไม่ออก เมื่อนึกถึงบทสนทนาระหว่างตัวเองและพี่โปรด เขาอยากจะร้องไห้ออกมาเสียดื้อ ๆ ไวเท่าความคิด…ยังไม่ได้อธิบายให้เพื่อนฟังว่าเกิดอะไรขึ้นบ้างระหว่างไปกินเบียร์หน้าร้านสะดวกซื้อกับพี่โปรด น้ำตาเขาก็ไหลออกมา รู้สึกเจ็บจนหน่วงหัวใจไปหมด
พี่โปรดใจร้ายมาก ๆ กล้าถามเรื่องนี้กับคนที่แอบชอบตัวเองได้ยังไง
“มึง….กูไม่ไหวแล้ว พี่โปรดโคตรใจร้าย ใจร้ายเหี้ย ๆ”
“เชค่อย ๆ เล่าหายใจเข้าลึก ๆ”
“พี่โปรดเล่าให้กูฟังว่าแฟนเก่าเขาชื่อหญิง เคยคบกันตอนปีสอง มาขอคืนดี แล้วเขาก็มาปรึกษากู”
“…..”
“มึงคือตอนนั้นกูอึ้งมาก แบบเอาจริงเหรอวะ จะให้กูให้คำปรึกษาเรื่องนี้จริง ๆ เหรอวะ” เชว่า น้ำตาของเขายังไหลออกมาไม่หยุด
“กูไปต่อไม่ถูกเลยมึง เจ็บจนไม่ไหวแล้ว”
“แล้วมึงคำตอบพี่โปรดว่าไง”
“กูว่าบอกประมาณว่ากูไม่รู้ว่าระหว่างเขากับพี่หญิง ความสัมพันธ์ ความทรงจำมันมีคุณค่ามากแค่ไหน กูให้คำตอบอะไรไม่ได้ จะคบไม่คบก็ขึ้นอยู่กับใจของพี่โปรดว่ายังรักเขาอยู่ไหม”
“ชื่อหญิงเหรอ ใครวะ? กูอยากเห็นหน้าเลย ถามพี่เฟิร์นแป๊บ” ไอ้ซันไม่ว่าเปล่า อีกฝ่ายหยิบโทรศัพท์ออกมา กดไล่หาเบอร์ของพี่เฟิร์นแล้วก็ออกไปคุยโทรศัพท์ที่ริมระเบียงห้อง ส่วนเชก็นั่งร้องไห้อยู่บนเตียง ยิ่งพยายามเช็ดออกมากเท่าไร มันก็ยิ่งไหลออกมามากขึ้นเท่านั้น
เชอายเหมือนกันที่ต้องร้องไห้ต่อหน้าเพื่อน แต่มันควบคุมไม่ได้จริง ๆ ขณะที่เขากำลังนั่งเช็ดน้ำตาตัวเองอยู่นั้น ไอ้ซันก็เดินกลับเข้ามาและคำพูดของอีกฝ่ายก็ทำให้เชต้องขมวดคิ้ว
“มึง….พี่โปรดเขาไม่เคยมีแฟนเก่าชื่อหญิง แฟนล่าสุดที่คบเขาคือตอนมอปลาย”
“มึงบ้าเหรอ พี่โปรดเล่าให้กูฟังอยู่เนี่ย!”
“พี่เฟิร์นเถียงกูเสียงแข็งเลยนะมึง พี่โปรดคบใคร เพื่อนเขาต้องรู้อยู่แล้ว เขาคบกันมาตั้งแต่สมัยมัธยม ถึงพี่โปรดจะปิดก็ปิดได้ไม่นานหรอก ตอนนี้พี่เฟิร์นท้าให้กูเอาหลักฐานไปฟาดหน้าเขาด้วยเนี่ย”
“…..”
“กูว่ามึงโดนพี่โปรดหลอกแล้ว”
