บทที่ 18 บท 5.2
อย่างน้อย ๆ คืนนี้เชก็ได้รู้ว่าพี่โปรดไม่ใช่คนเมาแล้วเรี่ยราดไปเรื่อย พี่โปรดก็คือพี่โปรด ไม่ใช่เมาแล้วโวยวายหรือทำอะไรแปลก ๆ อีกฝ่ายยังนั่งนิ่ง ดื่มในส่วนของตัวเอง คุยนั่น มองนี่ไปเรื่อย แต่แค่อยู่ในสภาพที่ตาเยิ้มผิดปกติก็เท่านั้น
อันที่จริงเชไม่ได้เชื่อว่าพี่โปรดแค่อยากเมาให้เขาดูเฉย ๆ อีกฝ่ายอยากทำให้ตัวเองเมาเพราะอะไร เชไม่มีทางรู้ได้ เขาพยายามเดา แต่ก็เดาไม่ออกเหมือนอย่างที่เคยผ่าน ๆ มา สุดท้ายคงต้องรอให้พี่โปรดเป็นฝ่ายเฉลยเอง
“ระวังครับ!” เชท้วงเสียงดัง ในขณะที่เขากำลังพยุงพี่โปรดเดินไปยังรถของเจ้าตัว จู่ ๆ อีกฝ่ายก็เดินเซกะทันหัน ทำท่าจะล้มกองกับพื้น คล้ายกับไอ้ซันในครั้งก่อนอย่างไม่มีผิดเพี้ยน
“มา ๆ เดี๋ยวกูช่วยเอง มึงจะเป็นคนขับรถใช่ปะ” ซันวิ่งเข้ามาช่วยเชพยุงพี่โปรด
“ใช่ เดี๋ยวกูขับเอง” เชตอบ เขาปล่อยซันรับช่วงต่อในการพยุงพี่โปรด ส่วนตัวเองก็รีบวิ่งไปประตูรถเบาะหลังไว้รอเพื่อน
โชคดีที่เชขับรถเป็น เขาจึงจะเป็นคนขับรถพี่โปรดกลับหอซึ่งการพาคนเมาไปนอนค้างครั้งนี้ มีไอ้ซันกลับไปด้วย เพราะเราอยู่หอเดียวกัน
“ทำไมเมาหนักจังวะ มึงมอมเหล้าพี่โปรดเหรอ” หลังโยนพี่โปรดไว้เบาะด้านหลังเสร็จ ไอ้ซันก็รีบปิดประตู ก่อนจะเดินมาถามเชอยู่ข้างรถ
“จะบ้าเหรอ ทำไมกูต้องมอมเหล้าเขาด้วย”
“ก็เค้นความจริงไง…เรื่องนั้นอะ”
“....”
“คนชื่อหญิงไง” ไอ้ซันขยายความเสียงแผ่ว
“ไม่ ๆ กูไม่ได้เค้นหาความจริงอะไรทั้งนั้น พี่โปรดมอมตัวเอง” เชปฏิเสธ
“ฮะ?”
“เขาบอกกูว่าอยากเมา ทุกอย่างเลยเป็นอย่างที่เห็น”
“อะไรวะเนี่ย” ไอ้ซันพึมพำ ก่อนจะพูดต่อ “แล้วมึงจะปล่อยเบลอเรื่องนั้นไปปะ เรื่องแฟนเก่าเขาอะ”
“ไม่รู้ดิ เอาจริง ๆ นะมึง กูไม่อยากเป็นฝ่ายถามอะ อยากให้เขาเล่าเองมากกว่า”
“ถ้ามึงอยากให้เขาเล่าเอง มึงก็ต้องทำให้เขารู้ตัวว่ามึงรู้เรื่องนี้แล้ว”
“แล้วเขาจะโกหกกูไปเพื่ออะไรวะ” เชว่าพลางขมวดคิ้ว จนถึงตอนนี้เขายังนึกไม่ออกเลยว่าพี่โปรดจะโกหกไปเพื่ออะไร
“มันต้องมีเหตุผลแหละ คนเราจะทำแบบนี้โดยไม่มีเหตุผล มันเป็นไปไม่ได้หรอก”
“พวกเรากลับได้แน่นะ” ไม่ทันที่เราจะได้พูดอะไรต่อ เพื่อนพี่โปรดที่ออกมาจากร้านในเวลาไล่ ๆ กันก็เดินมาถามด้วยความเป็นห่วง
“สบายมากครับพี่” เชยืนยันพร้อมส่งยิ้มให้เธอ
“แน่ใจนะว่าดูแลไอ้โปรดไหว”
“ตอนนี้พี่เขาหลับไปแล้วครับ แค่ให้เขานอนพักที่ห้องเฉย ๆ คงไม่เป็นไร”
“โอเค ๆ งั้นพวกพี่กลับแล้วนะ ถ้ามันเมาแล้วแผลงฤทธิ์ใส่ ดูแลไม่ไหว เราโทรมาได้เลยนะไม่ต้องเกรงใจ”
“ได้ครับ เจอกันครั้งหน้านะครับ”
“จ้า บ๊ายบาย”
หลังโบกมือร่ำลารุ่นพี่เสร็จ เชก็หันมาคุยกับซันต่อ ดูเหมือนวันนี้เพื่อนของเขาจะขี้สงสัยมากเป็นพิเศษ เพราะเมื่อหันกลับมามองซัน เขาก็เห็นอีกฝ่ายกำลังยืนกอดอกพร้อมขมวดคิ้วอยู่
“มองแบบนี้มีอะไรล่ะ” เชถามเพื่อน
“กูกำลังสงสัยทำไมต้องเป็นมึงด้วยที่ดูแลพี่โปรด ทำไมมึงไม่ให้เพื่อนเขาดูแล”
“....”
“แถมตอนมึงไปเข้าห้องน้ำ พี่โปรดก็เดินตามมึงไปด้วย ตอนนั้นมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?” ไอ้ซันเอ่ยถามสายตาของอีกฝ่ายกำลังจ้องเชราวกับจะเค้นความจริงให้ได้
“ไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้นแหละ พี่โปรดอยากเข้าห้องน้ำเหมือนกัน พอกูลุกเขาก็เลยขอไปด้วยเฉย ๆ”
“แล้วทำไมพี่โปรดถึงเมา”
“ก็บอกแล้วไงว่าเขามอมตัวเอง กูพยายามถามแล้วว่ามีเรื่องอะไรไม่สบายใจหรือเปล่า แต่พี่โปรดก็ไม่ยอมบอก บอกแค่ว่าอยากลองเมาดูเฉย ๆ”
“...”
“แล้วก่อนที่พี่โปรดจะเมา เขาก็ขอกูว่าถ้าเขาเมาจะขอไปค้างที่ห้องกูได้ไหม กูก็รับปากไปแค่นั้นเอง”
“คือทำไมมันทะแม่ง ๆ จังวะ ทำไมเขาถึงอยากให้ตัวเองเมา ทำไมต้องขอค้างที่ห้องมึง ทำไมต้องเป็นห้องมึงด้วย...มีอะไรที่กูไม่รู้ปะเนี่ย”
