บทที่ 9 บท 3.2
ขณะที่เชกำลังอ่านหนังสืออยู่นั้น แสงสว่างจากหน้าจอโทรศัพท์ก็ทำให้เขาต้องละความสนใจอีกครั้ง เชนิ่งไปครู่หนึ่ง เมื่อเห็นการแจ้งเตือนของไลน์ มันเป็นของพี่โปรด หัวใจเขาเต้นแรงเพียงแค่เห็นว่าอีกฝ่ายส่งข้อความมา
จนถึงกระทั่งตอนนี้….แม้เชจะพยายามหมกหมุ่นอยู่กับตัวเองตลอดเวลา แต่พี่โปรดก็ยังมีอิทธิพลกับเขาเสมอ เผลอ ๆ อาจจะมากกว่าเดิมซ้ำ เพราะความคิดถึงเริ่มทำงาน
แต่ก่อนเชคิดว่าเขาไม่ได้เป็นหนักขนาดนี้ แต่นับตั้งแต่วันที่เราต้องแบกไอ้ซันขึ้นห้องด้วยกัน ไปกินข้าวด้วยกันและถูกพี่โปรดขอไลน์ ขอเบอร์เอาไว้ อาการแอบชอบมันก็ชักจะหนักข้อขึ้นเรื่อย ๆ จนในที่สุดเชก็มีพี่โปรดอยู่ในความคิดตลอดเวลา
ตอนแรกก็ว่าจะเพิกเฉยข้อความของพี่โปรด ก้มหน้าอ่านหนังสือหนังหาของตัวเอง แต่จิตใจของเชก็พะวงอยู่แต่กับโทรศัพท์ จนทำให้เขาไม่สามารถอ่านหนังสือได้อย่างรู้เรื่องอีกต่อไป ถ้ายังไม่ได้ตอบไลน์พี่โปรด
‘อยู่ไหนอะ ไปกินข้าวรอบดึกเป็นเพื่อนพี่หน่อยดิ’ นั่นคือข้อความที่พี่โปรดส่งมาหาเช เขานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบกลับอีกฝ่ายไปว่าอยู่ห้องสมุด กำลังอ่านหนังสือเตรียมสอบอยู่
‘สี่ทุ่มแล้วนะ ยังอยู่ที่นั่นอีกเหรอ?’
‘งั้นพี่ขอโทรไปหาได้ไหม คุยแป๊บเดียว’
ยังไม่ทันที่เชจะได้ตอบโต้อะไรกลับไป พี่โปรดโทรเข้ามาทันที โชคดีที่เชตั้งเงียบไว้ ทำให้โทรศัพท์ของเขาไม่ได้ส่งเสียงรบกวนนักศึกษาคนอื่น เชมองหน้าโทรศัพท์อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกดรับสายแล้วพูดกับพี่โปรดเสียงเบา
“ตอนนี้เชกำลังอ่านหนังสืออยู่ในห้องสมุดอะ คงไปกินข้าวด้วยไม่ได้”
[แย่จัง แล้วเราไม่หิวเหรอ]
“ถ้าหิวก็อาจเข้าเซเว่นในมอครับ แต่คงไม่ออกไปนอกมอ”
[ก็ได้….แล้วตอนนี้เชอยู่กับเพื่อนใช่เปล่า]
“ไม่ครับ ไอ้ซันเพิ่งกลับไปเมื่อกี้นี่เอง”
[แสดงว่าตอนนี้เราอยู่คนเดียวเหรอ ให้พี่ไปหาไหม?]
“มาทำไมครับ” เชถามอย่างงุนงง
[ไม่รู้ดิ ไปอยู่เป็นเพื่อนรอให้เชอ่านหนังสือเสร็จมั้ง]
“ไม่ต้องเลย พี่โปรดนอนไปเลยครับ จะมานั่งรอเชอ่านหนังสือทำไม” เชรีบปฏิเสธทันที แอบใจเต้นแรงเล็กน้อย เพียงแค่อีกฝ่ายบอกว่าจะมาหากัน
[งั้น….พรุ่งนี้พี่จองตัวเราได้ไหม]
“ครับ?”
[ตอนเย็นวันพรุ่งนี้ ไปกินข้าวกัน]
“เหี้ยเถอะ ใครมันจะตัดใจได้วะ”
เมื่อกลับมาถึงห้องพัก เชก็ทิ้งตัวนอนอย่างหมดแรง จากที่ตั้งใจไว้ว่าจะกลับห้องตอนเที่ยงคืน ก็กลายเป็นว่าได้กลับจริง ๆ ตอนตีสอง เหตุเพราะว่าช่วงเที่ยงคืน เขากำลังอ่านหนังสือได้ที่ อ่านอะไรก็เข้าหัวไปหมด จนสุดท้ายเชก็อยู่ในห้องสมุดนานกว่าที่คิด
เชเม้มปากแน่น เมื่อเรื่องของพี่โปรดผุดขึ้นมาในความคิดอีกครั้ง ดูเหมือนการตัดใจของเขาจะเป็นเรื่องยากตอนนี้เชเริ่มอยากจะตัดใจแล้ว แต่ก็ต้องมีเหตุให้ทุกคนพูดถึงรุ่นพี่คนนี้อยู่เรื่อย ไม่ว่าจะเป็นงานถ่ายแบบของพี่เขาหรือรูปหล่อ ๆ ที่พี่โปรดลง
เรื่องราวของพี่โปรดยังคงวนเวียนอยู่ในชีวิตเช….แล้วเขาจะตัดใจได้ยังไง
ไหนจะเรื่องที่พี่โปรดบอกว่าจะมานั่งเป็นเพื่อนกัน ระหว่างรอเชอ่านหนังสืออีก จนถึงตอนนี้เขาก็ยังไม่เข้าใจเลยว่าอีกฝ่ายจะทำแบบนั้นไปเพื่ออะไร เพราะขนาดไอ้ซันที่เป็นเพื่อนสนิทกันแท้ ๆ ยังขอตัวกลับห้องก่อนเลย แล้วพี่โปรดล่ะ? เราสนิทกันแค่ในวงเหล้า แล้วทำไมอีกฝ่ายต้องมานั่งเฝ้าด้วย
นี่อาจเป็นอีกหนึ่งพฤติกรรมของพี่โปรด สำหรับอีกฝ่ายมันก็เป็นแค่ความใจดีที่อยากหยิบยื่นให้ใครสักคน แต่สำหรับคนอื่นมันคือความใจร้ายต่างหาก
ใจดีของพี่โปรด ใจร้ายของคนอื่น
คงไม่มีใครแฮปปี้กับการทำเหมือนมีใจให้ แต่แท้ที่จริงแล้วไม่ได้คิดอะไรด้วย เชก็เป็นอีกคนที่ไม่ได้ยินดีเลยหากต้องตกอยู่ในสถานะเช่นนั้น มันเหมือนจะมีความสุข แต่มันกลับทำให้ทุกข์ชัด ๆ
