บทที่ 4 Episode 4

เมนูผัดเครื่องในไก่ใส่พริกหยวกคือเมนูโปรดของสิงห์ ที่มักจะสั่งไปทานกับดอกแก้วในห้องทำงาน เป็นเมนูที่ดอกแก้วชอบมากที่สุด และพลอยทำให้สิงห์ชอบกินไปด้วยโดยปริยาย

เวลา 20.30น.

"น้ำอิงได้เวลาพักแล้วนี่ ไปกินข้าวก่อนเถอะ ทางนี้ให้คนอื่นๆเขาทำกันไปก่อน" ปิ่นเดินเข้ามาน้ำอิงเมื่อเห็นว่าได้เวลาพักของน้ำอิงแล้วแต่ก็ยังไม่เห็นออกมาจากห้องครัว เธอจึงได้เดินเข้าไปดูในห้องครัว

"ขอปอกกระเทียมถ้วยนี้ให้หมดก่อนจ๊ะพี่ปิ่น หนูยังไม่ค่อยหิวหรอกค่ะ" ใบหน้าหวานหันมาบอกกับหัวหน้าแผนกด้วยรอยยิ้มที่สดใสเช่นเคย

"อืม..ตามใจก็แล้วกัน ข้าวเราพี่วางไว้ที่โต๊ะด้านหลังให้แล้วนะ"

"ขอบคุณค่ะพี่ปิ่น"

"อ๋อส่วนในถุงของลูกน้องนะ"

"พี่ปิ่นใจดีที่สุด" เป็นประโยคที่พูดออกมาด้วยความดีใจ ถึงแม้ปากจะพูดแต่มือเล็กๆก็ไม่เคยหยุด ยังคงทำงานที่ได้รับมอบหมายอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง

กระเทียมที่ถูกปอกไร้เปลือกที่แห้งและแข็ง ถูกมาวางไว้ในที่ที่ของมัน น้ำอิงเดินไปล้างมือก่อนจะเดินไปที่ด้านหลังที่มีข้าวของตนเองวางไว้อยู่พร้อมกับอาหารของลูกน้อง

"ว้าวว วันนี้ได้กินข้าวผัดกุ้งด้วย" หญิงสาวพูดด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความดีใจ เพราะนานๆทีพี่ๆในครัวจะทำกุ้งให้กิน

"กินแล้วนะคะ" น้ำอิงใช้เวลากินข้าวไม่ถึงสิบนาทีก็รีบลุกขึ้นเดินไปที่ด้านข้างผับพร้อมกับถุงอาหารของลูกน้อง

ในด้านของสิงห์ที่ตรวจเอกสารเรียบร้อยก็เตรียมตัวกลับบ้านใหญ่ ถ้าไม่ติดว่าพ่อของเขาอยากคุยด้วยเขาคงจะเลยกลับคอนโดที่อยู่ใกล้แถวผับอย่างแน่นอน

ตลอดทางที่ชายหนุ่มเดินผ่านก็ตกเป็นเป้าสายตาของหญิงสาวหลายๆคน ด้วยบุคคลิก หน้าตาทุกอย่างดูดีและลงตัว ส่วนใหญ่ลูกค้าใหม่ที่มาเที่ยวจะไม่รู้ว่าสิงห์เป็นใคร ด้วยที่ว่าเขาห่างหายจากที่นี้ไปนานถึงสิบปี

"ออกด้านหลัง"

"ครับคุณสิงห์" นี่แค่ช่วงหัวค่ำ ลูกค้ายังเยอะขนาดนี้นั่นแสดงให้เห็นถึงคุณภาพ ความสะอาดรวมไปถึงความปลอดภัยที่มีให้กับลูกค้า หลายๆคนจึงชอบจะมาเที่ยวที่ผับแห่งนี้

"มานี่เร็วพี่แดง พี่ดำ วันนี้มีหัวปลาด้วยน้าา"

น้ำอิงดูดปากตัวเองเพื่อทำเสียงเรียกสุนัขจรจัดที่มาอาศัยอยู่บริเวณผับแห่งนี้ ตั้งแต่วันแรกจนทุกวันนี้น้ำอิงมักจะขอเศษอาหารมาให้พี่แดง กับพี่ดำ จนพี่ๆในครัวสงสัยจึงได้ถามไปตรงๆว่าเอาไปให้ใคร คำตอบที่ได้มาพาให้คนอื่นๆที่ได้ยินคำตอบถึงกับอมยิ้มให้กับความใจดี มีเมตตาของเด็กคนนี้ และตั้งแต่วันนั้น กลายเป็นว่าใครมีเศษอาหารที่น่ากิน และพอที่ให้พี่แดงพี่ดำได้ ต่างก็พากันเอามาให้ที่น้ำอิง

"ค่อยๆกิน นี่อันนี้ด้วยนะน้องวางไว้ให้แล้ว น้องไปทำงานต่อก่อนนะ" น้ำอิงได้รับแรงสั่นของหางพร้อมกับการส่ายก้นไปมาเป็นการขอบคุณ

ทุกการกระทำล้วนอยู่ในสายตาของชายหนุ่มที่ยืนสูบบุหรี่อยู่เยื้องๆกลับทางออกของประตูหลัง เขาจำเธอได้เด็กที่เหยียบเท้าเขาบนรถเมล์ เขามองดูชุดที่น้ำอิงใส่ก็รู้ได้ทันทีว่าเธอทำหน้าที่อะไร

สิงห์ทิ้งก้นบุหรี่ลงดับที่ที่ดับบุหรี่ก่อนจะเดินตรงไปที่รถยนต์คันหรูของตนเองที่มีชนินทร์สตาร์ทเครื่องยนต์รออยู่และมีองอาจเดินตามหลังไม่ห่าง

"กลับคอนโด" เสียงทุ้มดังขึ้นให้พอได้ยินกันในรถ

"ครับคุณสิงห์" ชนินทร์ขานตอบพร้อมก้มศีรษะลงเล็กน้อย

"โทรบอกคุณพ่อให้ด้วย" ทันทีที่สิงห์สั่งคนของตนเขาก็เอนพิงเบาะรถแล้วหลับตาลงทันที วันนี้เขารู้สึกเหนื่อยและเพลีย เขาอยากจะกลับคอนโดเพื่อนนอนพักผ่อนมากกว่า เรื่องไปหาพ่อให้วันหลังก็แล้วกัน

"ครับคุณสิงห์"

ใช้เวลาไม่นานมากนักรถยนต์คันหรูก็ถูกขับเข้ามาจอดที่ชั้นหนึ่งเป็นที่จอดรถมีไว้สำหรับลูกค้าวีไอพีของคอนโดเท่านั้น แต่สำหรับเขา เขาเป็นเจ้าของคอนโดแห่งนี้และเขาจะจอดตรงไหนก็ได้เหมือนกันถ้าอยากจะจอด

คอนโดมิเนียมหรูใจกลางย่านธุรกิจ ล็อบบี้ถูกตกแต่งด้วยหินอ่อน มีพนักงานหน้าเคาน์เตอร์ตลอดเวลาพร้อมกับการรักษาความปลอดภัยขั้นสูง ลิฟต์ทุกตัวต้องเปิดด้วยระบบสแกนลายนิ้วมือเท่านั้น ความเร็วของลิฟต์ทำให้ใช้เวลาไม่ถึงสามนาที ทั้งสามคนก็มาถึงชั้นบนสุดได้อย่างรวดเร็ว

"วันนี้นายอยากผ่อนคลายไหมครับ" เป็นองอาจที่ถามขึ้นมา เพราะถ้าวันไหนนายของเขาดูเหนื่อยๆหรือเครียดเขามักจะพาหญิงสาวมาให้เจ้านายของเขาได้ผ่อนคลายเสมอ

"ขอคนเป็นงานก็แล้วกัน"

"ครับนาย"

ร่างสูงถอดเสื้อผ้าออกหมดเหลือเพียงชั้นในสีขาวที่ปกปิดความใหญ่โตเอาไว้อยู่ ขายาวก้าวเข้าไปในอ่างกุชชี่ที่มีน้ำตีฟองเตรียมเอาไว้ให้ สายตาคมทอดยาวผ่านกลางเมือง ที่มีสีสันของดวงดาวประดับเอาไว้อยู่ ท้องฟ้ากว้างเสียจนทำให้เขารู้สึกอ้างว้างอีกครั้ง

"มาแล้วครับนาย"

"ให้เขามาเลย"

"เข้าไปได้ครับคุณฟ้า"

"ค่ะ" ฟ้าหญิงสาวที่รับงานกับบุคคลระดับนี้โดยเฉพาะ และต้องกับลูกค้าวีไอพีเท่านั้น เพราะเธอเองต้องการเซฟตัวเองในเรื่องบนเตียง ความปลอดภัยต้องมาก่อนเงินเสมอ

ใบหน้าของเธอรูปไข่ สมบูรณ์แบบราวกับรูปวาด ดวงตากลมโตสีเข้ม คิ้วเรียวที่เข้ากันดีกับดวงตาทำให้เธอดูมีเสน่ห์ในแบบที่ผู้ชายคนไหนเห็นก็ต้องตกหลุมรัก แต่ทว่าไม่ใช่กับเขา

ร่างสูงใหญ่ที่เปลือยเปล่า มัดกล้ามเป็นมัด จุดเด่นที่น่ากลัว..รอยสักรูปสิงโตที่อ้าปากพร้อมที่จะขยับเหยื่ออยู่ที่ต้นแขนแกร่งด้านขวา เขาลุกขึ้นจากอ่างน้ำแล้วมานั่งที่แท่นเชื่อมกับอ่างก่อนจะเอ่ยขึ้น

"จัดการมันซะ" เสียงทุ้มแหบพร่าพูดพร้อมกับเลื่อนสายตามองไปที่ท่อนเอ็นใหญ่ที่กำลังตั้งผงาดแข็งชูชัน เต็มไปด้วยเส้นเลือดที่ปูดโปน

หญิงสาวจัดแจงถอดชุดของตนเองอย่างรวดเร็วในขณะที่สายตาไม่ได้ละไปจากแท่งใหญ่นั้นเลย