บทที่ 71 ปราบพยศ ๑๐๐%

เวลาผ่านไปนานราวสามสิบนาทีได้ เปลือกตาหนาก็ค่อยๆ ปรือกลับขึ้นมองรอบกายอีกครั้ง สิ่งแรกที่จับสัมผัสได้คือหน้าท้องแบนราบของคนตัวเล็ก แล้วเลื่อนสายตามองขึ้นไปยังใบหน้าสวยบูดบึ้งที่เอาแต่จ้องไปยังหน้าจอด้านหน้าราวกับคนอารมณ์ไม่ปกติแต่ก็ยังไม่ยอมปริปากพูดออกมาสักคำ

ท่าทางของเธอทำให้เขาเผลอหลุดยิ้มบนมุมปา...