ล่ามรักมัจจุราช

ท่ามกลางสายฝนกระหน่ำลงมาอย่างหนักในเมืองเล็กๆ อย่างเมืองโปลินาโน เอ มาเร ประเทศอิตาลี เสียงฝีเท้าหลายสิบคู่วิ่งท่ามกลางสายฝนพร้อมกับเสียงตะโกนโหวกเหวกแข่งกับเสียงสายฝนสาดปะทะหลังคาเรือนดังเซ็งแซ่

ชายฉกรรจ์ร่างสูงใหญ่มีอาวุธพร้อมมือครบครันเหมือนกำลังมองหาอะไรบางอย่างท่ามกลางความโกลาหล ก่อนจะมีชายร่างท่วมสวมสูทดูดียกมือกุมหัวอาบชุ่มไปด้วยเลือดผสมกับน้ำฝนเดินออกมาด้วยใบหน้าเหี้ยมเกรียมดุดัน

"มันหายไปแล้วครับนาย"

"กูเลี้ยงสวะแบบพวกมึงมาได้ยังไงวะ! แม่งเอ้ยเสียข้าวเสียเงินที่พวกมึงเอาไปเล่นในบ่อนชายแดนชิบหาย"

"ขอโทษครับนาย"

"หามันให้เจอถ้าไม่เจอกูจะค่อยๆ ฆ่าพวกมึงทีละคนจนกว่าจะเจอมัน อ้อ... ห้านาทีกูจะฆ่าหนึ่งคน"

"ครับ"

เสียงเกรี้ยวกราดตวาดลั่นก่อนจะหมุนตัวหันเดินกลับ แต่ยังไม่ทันได้เดินออกไปได้ไกลก็เป็นอันต้องชะงักเท้าไว้เป็นถอยหลังแทน ดวงตาค้างนิ่งใบหน้ากระตุก

"จัดการมันสิวะยืนมองทำซากอะไรวะ!!" ตวาดเสียงลั่นขึ้นอีกก่อนจะแย่งอาวุธมีดในมือลูกน้องที่อยู่ใกล้ที่สุดมาถือไว้ ถอยออกมาปล่อยให้ลูกน้องเป็นคนจัดการแทน

ดวงตาคมกริบราวหมาป่าปรายขึ้นมองบุคคลด้านหน้านิ่งๆ ใบหน้าคมคายหล่อเหลาแต่กลับมีความน่ากลัวแฝงไว้ผมดกดำเปียกชุ่มไปด้วยหยาดน้ำฝนตกลงมาสู่ใบหน้าและร่างกายกำยำ มือหนามีเพียงประแจเลื่อนขนาดสิบแปดนิ้วเป็นอาวุธป้องกันตัว

ร่างสูงสวมใส่ชุดสีดำคลุมทั้งตัวช่วยอำพรางตัวในยามค่ำคืนให้สะดวกแก่การหลบหลีก ปราดตามองคนที่กำลังพุ่งตัวเข้าหานิ่งๆ

เสียงเครื่องมืออาวุธในมือกระทบร่างพร้อมกับเสียงร้องโหยหวนแข่งกับสายฝนดังขึ้นไม่ถึงห้านาทีก็เงียบไป เหลือเพียงชายร่างท้วมกับศัตรูตรงข้ามที่ยืนท่ามกลางกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งโชยขึ้นตามกลิ่นไอฝน

"มึงเป็นใคร ใครจ้างมึงมา"

"...."

"กูจ่ายให้สิบเท่าของที่มันจ่ายมึงถ้ามึงปล่อยกูไป"

"...."

"มึงอย่าเข้ามาถ้ามึงก้าวมาอีกก้าวเดียวกูไม่ปล่อยมึงไว้แน่"

"...."

ยังคงมีเพียงความเงียบเป็นคำตอบ เท้าหนักบนรองเท้าหนังสีดำขลับก้าวเข้ามาช้าๆ ด้วยใบหน้าเรียบนิ่งไร้ความรู้สึกดวงตาคมกริบยังคงจ้องมองคนที่ก้าวถอยหลังหนีนิ่งๆ ในมือมีประแจเลื่อนขนาดใหญ่มีเลือดสีเข้มหยดลงสู่พื้นไหลรวมกับน้ำสีเดียวกันบนพื้นน้ำนองกว้าง

"มึงอย่าเข้ามา!"

"...."

"กูจะจัดการมึงซะไอ้เศษสวะเอ้ย! ย๊าก!!" ร่างท้วมพุ่งเข้าหายกอาวุธมีดในมือเข้าหาฝ่ายตรงข้ามตวัดลงบนร่างใหญ่กว่า

นักฆ่าร่างสูงเบี่ยงตัวหลบพร้อมกับยกมือถืออาวุธในมือสาดใส่ร่างท้วมเข้าเต็มแรงด้วยใบหน้าเรียบเฉย ตามด้วยคว้าคอเสื้อยกขึ้นมาสาดใส่อาวุธเข้าหาอย่างหนักก่อนจะจบลงด้วยใช้มีดในมือของมันปาดหลอดลมลำคอจนขาดสะบั้นออกจากกันก่อนจะปล่อยร่างนั้นร่วงหล่นลงพื้น

ปรายหางตามองด้วยแววตาไร้ความรู้สึกปล่อยอาวุธในมือตัวเองลงพื้นโดยไร้ความสนใจก่อนจะเดินออกมาจากสถานที่เกิดเหตุมา

ครืน~ครืน

เสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์ภายในกระเป๋ากางเกงทำให้มือหนาลดลงสอดเข้าไปควานหาขึ้นมากดรับ ริมฝีปากบางเฉียบยังคงเม้มปิดรอจนปลายสายเป็นคนเปิดประเด็นก่อน

'ทำงานเรียบร้อยดีไม่ทำให้ผิดหวังจริงๆ'

"...."

'ค่าจ้างอยู่ที่เดิม จำไว้เก็บปากไว้ให้เงียบที่สุดอย่าแม้แต่จะพูดอะไรออกไปไม่งั้น... มึงที่จะเป็นคนที่จะถูกเก็บเป็นคนต่อไป'

"...."

มือหนาเลื่อนโทรศัพท์ออกจากใบหู ยื่นมือขึ้นไปคว้าเสื้อกล้ามสีดำจากเสาแขวนขึ้นมาสวมใส่ตามด้วยเสื้อแจ็คเก็ตหนังสีเดียวกัน ถุงมือหนังถูกสวมลงบนมือทั้งสองข้าง

โดโนแวนนักฆ่าเลือดเย็นที่ถูกขนานนามว่าเป็นหมาป่าโลกันตร์หรือไดร์วูล์ฟ ด้วยความโหดเหี้ยมและเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วบวกกับการลงมือที่ไม่ทิ้งหลักฐานไว้เลยมักจะถูกจ้างวานให้จัดการกับคนตำแหน่งใหญ่โตที่กฎหมายเข้าไม่ถึงโดยเฉพาะ มาเฟียและบุคคลในความมืด

เสียงฝีเท้าหนักเดินออกจากใต้อาคารที่พักชั่วคราว กวาดสายตาไร้ความรู้สึกมองความวุ่นวายรอบตัวด้วยใบหน้าเรียบนิ่งก่อนจะเดินไปขึ้นคร่อมรถบิ๊กไบค์คันใหญ่สตาร์ทเร่งเครื่องเสียงดังเรียกความสนใจจากผู้คนใกล้เคียงให้หันมองด้วยความสนใจ แล้วพุ่งทะยานออกสู่ถนนเส้นหลักไปยังที่หมายซึ่งเป็นล็อกเกอร์ที่ไปรับงานมาก่อนหน้านี้

.

.

เสียงฝีเท้าหลายคู่ดังกระทบพื้นภายในสนามบินโคเปนเฮเกนประเทศเดนมาร์ก ฮันน่านางแบบสาวสวยลูกครึ่งไทยอังกฤษพร้อมกับผู้จัดการส่วนตัวก้าวเดินออกมาด้านนอกตัวอาคาร กวาดสายตามองหารถของเอเจนซี่ที่ติดต่องานกันอยู่

"พี่เมลลี่หนูขอเข้าห้องน้ำแป๊บนะคะ"

"ได้ๆ อย่าช้านะ"

"โอเคค่ะ"

เสียงหวานตอบกลับผู้จัดการร่างสูงใหญ่ใจสาวน้อยพร้อมกับรอยยิ้มหวาน หมุนตัวเดินกลับเข้ามาด้านในตัวอาคารเพื่อเข้าห้องน้ำตามที่บอกไปก่อนหน้า

เท้าเล็กเดินตามป้ายมายังห้องน้ำจัดการทำธุระส่วนตัวเสร็จก็เตรียมตัวจะเดินกลับไปหาผู้จัดการแต่กลับต้องชะงักหยุดนิ่งไปกับภาพที่ไม่คาดคิดว่าจะได้เห็นในสถานที่โล่งแจ้งผู้คนมากมายแบบนี้

เสียงร้องเงียบลงพร้อมกับร่างสูงของชายคนหนึ่งร่วงหล่นลงบนพื้นโดยมีเลือดสีเข้มไหลออกมาจากหัวของเขา...

"ละ.. เลือด"