บทที่ 89 ตามเฝ้า ๑๐๐%

เธอเผลอกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ในขณะที่มือหนาอีกข้างเคลื่อนลงจับบีบข้อมือเล็กขึ้นมาในระดับสายตาแล้วเคลื่อนดวงตาคมกริบออกจากใบหน้าสวยหลุบลงยังแขนเรียวแทน

"เหมือนมันจะไม่ได้ทำงานมานานแล้วนะ"

"หื้อ? อะไร" ดวงตากลมเลิ่กลั่กมองตามพลันคิดในใจ แขนเธอก็ทำงานปกติทุกวันไม่มีวันไหนที่ไม่ได้ทำงานสักหน่อย แล้วเขาเอ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ