บทที่ 13 ระยะห่างที่มองไม่เห็น (2)

ระยะห่างที่มองไม่เห็น

“กลับบ้านดี ๆ ครับเพลงพิณ”

คำเรียกขานชื่อต้นสั้น ๆ ด้วยน้ำเสียงนุ่มลึกปนอบอุ่นทิ้งท้าย ทำเอาเพลงพิณแทบจะคว้ากระเป๋าสะพายแล้วโกยแนบออกจากห้องตรวจเบอร์ 4 ทันที หญิงสาวรีบเปิดประตูเดินลิ่ว ๆ ออกมาหน้าห้องตรวจที่บัดนี้เงียบเชียบ พี่ก้อยหัวหน้าพยาบาลกลับบ้านไปแล้ว เหลือเพียงพนักงาน...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ