บทนำ
บท 1
โรงพยาบาลที่ไม่ได้อยากมา
“ถ้าไตรมาสนี้ยอดตกลงแม้แต่เปอร์เซ็นต์เดียว พวกเธอเตรียมตัวหาบริษัทใหม่ได้เลย!”
เสียงประกาศกร้าวของผู้จัดการฝ่ายการตลาดผู้เป็นหัวหน้างานยังคงดังก้องอยู่ในหัวของเพลงพิณแม้ว่าตอนนี้เธอจะพาตัวเองมานั่งอยู่บนเก้าอี้พลาสติกสีขาวของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังแล้วก็ตาม
หญิงสาววัยยี่สิบเจ็ดปีในชุดสูทกางเกงสีครีมดูภูมิฐาน แต่เส้นผมที่เคยรวบตึงกลับเริ่มหลุดลุ่ยตามอารมณ์ของเธอ มือเรียวรัวนิ้วลงบนหน้าจอโทรศัพท์มือถือไม่หยุดหย่อน ใบหน้าหวานงอง้ำจนคนนั่งข้าง ๆ ยังต้องขยับออกห่าง
“โถ่คุณลูกค้าขา เพลงส่งใบเสนอราคาที่ปรับปรุงใหม่ไปให้ในอีเมลแล้วนะคะ ลองเช็กดูนิดนึง ใช่ค่ะ ๆ เพลงแถมส่วนลดพิเศษเพิ่มให้ด้วย เรื่องงบประมาณไม่ต้องห่วงเลยค่ะ เพลงคุยกับกรรมการบริหารให้แล้ว”
น้ำเสียงของเพลงพิณเปลี่ยนเป็นอ่อนหวานนุ่มนวลราวกับคนละคนในวินาทีที่กดรับสายลูกค้า คิ้วเรียวสวยขมวดมุ่น ดวงตาคู่คมกวาดอ่านเอกสารในแท็บเล็ตที่วางอยู่บนตัก ขาเรียวสั่นยิก ๆ ด้วยความเคยชินจากความเครียดที่สะสมมานานหลายเดือน
เธอคือเพลงพิณหรือเพลง เจ้าหน้าที่ดูแลลูกค้ามือหนึ่งของบริษัทโฆษณายักษ์ใหญ่ ผู้หญิงที่ใช้เวลาตื่นนอนยี่สิบชั่วโมงไปกับการทำยอดขาย รักษาฐานลูกค้า และแบกรับแรงกดดันของทีมเอาไว้บนบ่า สำหรับเพลงพิณแล้ว เงินและยอดขายคือสิ่งเดียวที่พยุงชีวิตของเธอในเมืองกรุง ความสำเร็จในหน้าที่การงานคือเกราะกำบังความโดดเดี่ยวในใจ
และสิ่งเดียวที่เป็นศัตรูตัวร้ายของเธอก็คือการเสียเวลา
“ทำไมโรงพยาบาลเอกชนค่าบริการแพงลิบลิ่วขนาดนี้ ยังต้องให้รอนานอีกนะ” เพลงพิณพึมพำหลังจากวางสายลูกค้า สายตามองตรงไปยังจอโทรทัศน์ส่วนกลางที่แสดงลำดับคิวตรวจสุขภาพประจำปีของบริษัทเธอ
ถ้าไม่ใช่นโยบายบังคับของบริษัทที่ว่า
‘หากพนักงานคนไหนไม่เข้ารับการตรวจสุขภาพประจำปี จะถูกหักเงินรางวัลปลายปีสิบเปอร์เซ็นต์’ มีหรือที่คนอย่างเพลงพิณจะยอมเสียเวลาลางานครึ่งวันเช้ามานั่งดมกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อที่นี่ สำหรับเธอ อาการปวดหัวตึบ ๆ ตอนบ่ายแก้ได้ด้วยยาพาราเซตามอล อาการปวดหลังร้าวลงเอวแก้ได้ด้วยแผ่นแปะแก้ปวด และอาการใจสั่นนอนไม่หลับก็แค่ดื่มกาแฟเพิ่มอีกแก้วในตอนเช้าเพื่อกระตุ้นให้ร่างกายทำงานต่อได้
ร่างกายมนุษย์ก็เหมือนเครื่องจักร ขอแค่เติมน้ำมันและใช้งานมันไปเรื่อย ๆ มันก็ไม่มีวันพังหรอกนั่นคือตรรกะสุดเพี้ยนที่เพลงพิณใช้หลอกตัวเองมาตลอดสามปี
“ยัยเพลง! แกเสร็จหรือยัง ยอดผู้ชมคลิปโฆษณาตัวใหม่ของลูกค้าแบรนด์เครื่องสำอางมันนิ่งแปลก ๆ อะ แกช่วยดูหน่อยดิ” เสียงฝีเท้าตึกตักพร้อมกับร่างของใบบัว เพื่อนสนิทและเพื่อนร่วมงานสายลุยวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาหา ในมือถือแก้วชานมไข่มุกที่พร่องไปครึ่งหนึ่ง
“ตรวจบ้าอะไรล่ะบัว นั่งรอมาครึ่งชั่วโมงแล้วเนี่ย คิวก่อนหน้าปัสสาวะไม่พอบ้างล่ะ ความดันสูงเกินจนต้องนั่งพักบ้างล่ะ ฉันอยากจะบ้าตาย! งานที่สำนักงานกองเท่าภูเขา” เพลงพิณบ่นอุบ ยื่นแท็บเล็ตให้เพื่อนดู
“ไหน ดูซิยอดนิ่งเหรอ อาจจะเป็นเพราะช่วงสายคนกำลังเข้างาน เดี๋ยวเที่ยง ๆ ก็พุ่ง แกสั่งอัดฉีดเงินโฆษณาเพิ่มไปอีกห้าพันซิ”
“เออ ๆ ได้ ๆ แล้วนี่แกตรวจอะไรไปบ้างแล้วเนี่ย” ใบบัวถามพลางมองใบรายการในมือเพื่อน
“เจาะเลือดไปแล้ว ชั่งน้ำหนัก วัดความดันเรียบร้อย เหลือตรวจร่างกายทั่วไปกับพบแพทย์เจ้าของไข้เนี่ยแหละ” เพลงพิณถอนหายใจยาว
“นี่บัวแกดูผลความดันฉันดิ ตัวบนล่อไปร้อยสามสิบห้า พยาบาลทำหน้าเหมือนฉันกำลังจะตายเลย ทั้งที่ฉันก็รู้สึกปกติ”
ใบบัวเหลือบมองตัวเลขแล้วเบ้ปาก
“ปกติบ้านแกดิเพลง ร้อยสามสิบห้านี่คือตึงเปรี๊ยะแล้วนะยะ แกบ้างานเกินไปแล้ว คืนก่อนก็อยู่ทำเอกสารนำเสนอถึงตีสามไม่ใช่หรือไง ถ้าแกหัวใจวายคาโต๊ะทำงานขึ้นมา ฉันไม่แบกแกส่งห้องฉุกเฉินนะ บอกไว้ก่อน”
“เออน่า ฉันยังไหว” เพลงพิณตัดบท แต่ยังไม่ทันขาดคำ เสียงประกาศจากระบบอัตโนมัติก็ดังขึ้นพร้อมกับตัวเลขบนจอที่เปลี่ยนไป
‘เชิญหมายเลขคิว เอศูนย์สี่ห้า ที่ห้องตรวจหมายเลขสี่ค่ะ’
“ว้าย คิวแกแล้วเพลง! ไป ๆ รีบไปตรวจ จะได้รีบกลับไปทำงานกัน” ใบบัวดันหลังเพื่อนสาวให้ลุกขึ้น
เพลงพิณสูดหายใจเข้าลึก รวบรวมแท็บเล็ตและโทรศัพท์มือถือยัดใส่กระเป๋าคู่ใจ ก่อนจะเชิดหน้าปรับบุคลิกให้ดูเป็นสาวมั่นใจตามสไตล์นักบริหารจัดการลูกค้า
แม้ในใจจะบ่นกระปอดกระแปดไม่หยุด หญิงสาวเดินตรงไปยังประตูไม้บานใหญ่ที่มีป้ายระบุชื่อแพทย์เวรประจำวัน
‘นพ. ภัทรเดช อัศวเหมันตร์ (ศัลยแพทย์ทั่วไป/แพทย์ที่ปรึกษาศูนย์ตรวจสุขภาพ)’
“หมอภัทรเดช” เพลงพิณอ่านชื่อนั้นพึมพำในลำคอ ความรู้สึกประหลาดสายหนึ่งแล่นพล่านผ่านไขสันหลัง ชื่อนี้ฟังดูคุ้นหูอย่างน่าประหลาด แต่นึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออก
มือเรียวเอื้อมไปผลักประตูห้องตรวจเบอร์สี่ออกช้า ๆ กลิ่นสะอาดสะอ้านของน้ำยาฆ่าเชื้อและน้ำหอมปรับอากาศกลิ่นยูคาลิปตัสอ่อน ๆ โชยมาแตะจมูก ภายในห้องสี่เหลี่ยมค่อนข้างเงียบสงบ แสงไฟสีขาวนวลส่องสว่างกระทบโต๊ะทำงานไม้ตัวยาว ที่เบื้องหลังโต๊ะตัวนั้นมีร่างของชายหนุ่มคนหนึ่งนั่งอยู่
เขากำลังก้มหน้าอ่านประวัติคนไข้ในจอคอมพิวเตอร์อย่างตั้งอกตั้งใจ เสื้อกาวน์สีขาวสะอาดสะอ้านที่สวมทับเสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินเข้มไม่ได้ช่วยลดทอนความกว้างของช่วงไหล่หนาแน่นหนะนั้นเลยแม้แต่น้อย เส้นผมสีดำสนิทตัดแต่งทรงอย่างเป็นระเบียบ จมูกโด่งเป็นสันตรง และแนวสันกรามที่คมกริบราวกับรูปสลัก
เพลงพิณถึงกับชะงักเท้าไปก้าวหนึ่ง ลำคอแห้งผากขึ้นมาเสียเฉย ๆ
‘หล่อ…หล่อเกินกว่าจะเป็นหมอในโรงพยาบาล’ นั่นคือความคิดแรกที่แวบเข้ามาในสมองของหญิงสาวที่เจอผู้คนมานักต่อนัก
“เชิญนั่งครับ คุณเพลงพิณ”
น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่นิ่งลึกและทรงพลังดังขึ้นโดยที่เจ้าตัวยังไม่ได้เงยหน้าขึ้นมาจากจอคอมพิวเตอร์ แต่น้ำเสียงนั้นกลับทำให้เพลงพิณรู้สึกเหมือนถูกกระแสไฟฟ้าอ่อน ๆ ช็อตเข้าที่กลางอก
บทล่าสุด
#170 บทที่ 170 หมอริสาบุกรุก 1
อัปเดตล่าสุด: 10/23/2026#169 บทที่ 169 สัญญาณรักของเพื่อนสนิท 2
อัปเดตล่าสุด: 10/23/2026#168 บทที่ 168 สัญญาณรักของเพื่อนสนิท 1
อัปเดตล่าสุด: 10/23/2026#167 บทที่ 167 ข้าวบ้านสวนและคาเฟ่ชุมชน 3
อัปเดตล่าสุด: 10/23/2026#166 บทที่ 166 ข้าวบ้านสวนและคาเฟ่ชุมชน 2
อัปเดตล่าสุด: 10/23/2026#165 บทที่ 165 ข้าวบ้านสวนและคาเฟ่ชุมชน 1
อัปเดตล่าสุด: 10/23/2026#164 บทที่ 164 สายใยในราตรีเดียวกัน (18+)
อัปเดตล่าสุด: 10/23/2026#163 บทที่ 163 สายใยในราตรีเดียวกัน (18+) 1
อัปเดตล่าสุด: 10/23/2026#162 บทที่ 162 คำขอบคุณ (18+)
อัปเดตล่าสุด: 10/23/2026#161 บทที่ 161 คำขอบคุณ (18+) 1
อัปเดตล่าสุด: 10/23/2026
คุณอาจชอบ 😍
อุบัติรักเพียงเมียราตรีเดียว
เพียงราตรีเดียว…เธอกลายเป็นผู้หญิงที่เขาเหยียบย่ำด้วยเงินหนึ่งใบ เพียงราตรีเดียว…เขากลายเป็นพ่อของเด็กชายคนหนึ่ง โดยไม่เคยรู้เลยว่าตนเองมีเลือดเนื้ออยู่บนโลกนี้
ขวัญแก้วเคยเชื่อว่าความอ่อนโยนในคืนนั้นเป็นเรื่องจริง จนกระทั่งเช้าวันต่อมา ปริญ ธาราปรินทร์ วางเช็คไว้ข้างเตียง พร้อมถ้อยคำที่ทำให้ศักดิ์ศรีของเธอแหลกละเอียดไม่เหลือชิ้นดี
เธอจากไปพร้อมหัวใจที่แตกสลาย และของขวัญชิ้นเดียวจากค่ำคืนนั้น…คือลูกชายที่เขาไม่เคยมีโอกาสได้รู้จัก
หลายปีผ่านไป เขากลับมาพบเด็กชายหน้าตาเหมือนตนเองราวกับเงาสะท้อน เลือดในกายทำให้เขาอยากทวงสิทธิ์ความเป็นพ่อ แต่บาดแผลในใจของเธอ ทำให้เขาได้รู้ว่า…บางครั้งการมีสายเลือดเดียวกัน ไม่ได้แปลว่าจะมีสิทธิ์ในหัวใจบางครั้งคำว่าขอโทษ ก็สายเกินกว่าจะลบทุกหยดน้ำตา และบางครั้ง ผู้ชายที่เคยใช้เงินซื้อศักดิ์ศรีของผู้หญิงคนหนึ่ง ต้องใช้ทั้งชีวิตพิสูจน์ว่าเขาไม่คู่ควรกับการให้อภัยง่าย ๆ
เขาเคยทำให้เธอหนีไปพร้อมลูก ครั้งนี้เขาจึงต้องเรียนรู้ว่า ความรักไม่ใช่การครอบครอง แต่คือ การยืนรอ…แม้ไม่รู้ว่าเธอจะหันกลับมาอีกหรือไม่
จากราตรีเดียวที่เคยเป็นตราบาป สู่ความรักทั้งชีวิตที่ต้องแลกด้วยน้ำตา การชดใช้ และหัวใจที่ยอมแพ้ต่อกันอย่างแท้จริง
แอบรักรุ่นพี่ตัวร้าย
ภารกิจให้เป็นคู่เดทเป็นเวลา1อาทิตย์...
โซ่ปรารถนา คุณหมอศัลย์
'อังคณา' พยาบาลสาวจบใหม่ประชดรักหักหลังด้วยการปล่อยตัวปล่อยใจไปกับค่ำคืนวันไนท์สแตนท์ เธอคิดว่ามันจะเป็นแค่ความทรงจำตื่นสายที่แยกย้ายแล้วจบกัน แต่ใครจะคิดว่า 'กระสุนนัดเดียว' ของชายแปลกหน้าในคืนนั้นจะแม่นยำจนทำให้เธอตั้งครรภ์!
และที่ช็อกยิ่งกว่า... คือพ่อของลูกดันเป็นถึง 'นายแพทย์ภาคินทร์' ศัลยแพทย์หนุ่มสุดเนี้ยบ ทายาทตระกูลมหาเศรษฐีอันดับต้น ๆ ของประเทศ แถมเขายังเป็นหมอในโรงพยาบาลที่เธอทำงานอยู่ด้วย!
การแต่งงานสายฟ้าแลบเกิดขึ้นตามคำสั่งของประมุขตระกูล ภาคินทร์ยอมรับผิดชอบทุกอย่าง ทว่าเขากลับสวมหน้ากากเฉยชาและบอกว่าทั้งหมดคือ ‘หน้าที่’ ทำให้อังคณาต้องเจียมตัว รักษาระยะห่างเพื่อไม่ให้เขาอึดอัด
โดยที่เธอไม่เคยรู้เลยว่า... ภายใต้แววตานิ่งสนิทคู่นั้น หมอหนุ่มแทบจะบ้าตายทุกครั้งที่มีชายอื่นเข้าใกล้เธอ!
เมื่อความลับใต้พรมเริ่มปะทุ และวิกฤตร้ายแรงในครรภ์เข้าขั้นวิกฤต คุณหมอผู้ไร้ความรู้สึกจะทำอย่างไร เมื่อรู้ว่า ‘หน้าที่’ นี้... แท้จริงแล้วมันคือ ‘ความปรารถนา’ ที่เขาอยากครอบครองเธอมาตั้งแต่แรกพบ
ลวงรักคุณหมอคาสโนว่า
เรื่องราวของคุณหมอ "คาสโนว่าตัวพ่อ" ควงผู้หญิงเป็นว่าเล่น ปากดี งี่เง่า เอาแต่ใจตัวเองอย่าง "คณาธิป"
เมื่อมาพบกับกวางน้อยไร้เดียงสาแต่สู้คนอย่าง "ชมชนก" เด็กนักศึกษาคณะบริหารที่มาฝึกงานในโรงพยาบาลของเขา
เธอคอยส่งทั้งขนม กาแฟและมักจะเดินมาให้เขาเห็นบ่อย ๆ
แต่เขาไม่ค่อยชอบเธอเท่าไหร่เพราะไม่ต่างกับพวกโรคจิต
ไม่ว่าเขาจะทำอะไรกับผู้หญิงคนอื่นที่ห้องไหน
ทำไมต้องเจอกับเธอทุกทีสิน่า!!
** นิยายเรื่องนี้พระเอกเริ่มแรกไม่ใช่คนดีนะคะ ปากร้ายและเอาแต่ใจ
นิยายเป็นแนว 18+ มีฉากอีโรติกค่อนข้างละเอียด
ควรใช้วิจารณญาณในการเสพ
คลั่งรักลูกหนี้
กลางวันเธอจึงต้องทำงานในไร่
ส่วนกลางคืน
เธอต้องทำงานบนเตียง
จนกว่าเจ้าของเงินกู้ก้อนใหญ่อย่างเขา
‘จะพอใจ’
ทาสสวาทอสูรเถื่อน
“แพงไปหรือเปล่า สำหรับค่าตัวของคุณอย่างมากก็คืนละแสน” ฟรานติโน่พูดไปพร้อมกับมองร่างบางที่กำลังนั่งอยู่บนตักของเขาด้วยสายตาหื่นกระหาย เขายอมรับว่าเขาชอบผู้หญิงคนนี้ เพราะเธอสวยและที่สำคัญนมตูมชะมัดยาก
มันโดนใจเขาจริงๆ ยิ่งสเต็ปการอ่อยของผู้หญิงคนนี้เขาก็ยิ่งชอบ เพราะมันทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นกับสิ่งที่เธอกำลังทำ
“ถ้าคุณไม่สู้ก็ปล่อยฉันสิคะ ฉันจะได้ไปหาคนที่เขาใจถึงกว่าคุณ” พิชชาภาพูดจบก็เอามือยันหน้าอกของฟรานติโน่แล้วทำท่าจะลุกออกจากตักของเขา ก่อนจะถูกมือใหญ่รั้งเอวไว้ไม่ให้ลุกขึ้น
“ได้ ผมจะให้คุณคืนละล้าน แต่คุณต้องตามใจผมทุกอย่าง” ฟรานติโน่พูดไปพร้อมกับรอยยิ้มมุมปากเจ้าเล่ห์ คิดว่าคนอย่างเขาจะยอมเสียเงินหนึ่งล้านบาทง่ายๆงั้นเหรอ คอยดูเถอะเขาจะตักตวงจากเธอให้คุ้มสมราคาที่เขาต้องจ่ายไป
สมรสแสร้งสมรัก:เจ้าสาวตัวแทน
ครั้งนี้... หากตฤณอยากได้เธอกลับคืน เขาจะต้องพิสูจน์ว่าเธอไม่ใช่ตัวแทนของใคร ไม่ใช่เงาของผู้หญิงคนอื่น แต่คือผู้หญิงเพียงคนเดียวที่เขาเลือกด้วยหัวใจ... และจะเลือกทุกวันตลอดชีวิต
แด๊ดดี้คนคูล
"มีสติหน่อยสิแม็กซ์...เราเลิกกันแล้วนะคะ"
เพียงแค่ได้ฟัง ดวงตาคมกริบก็ตวัดขึ้นมองสบตากับเจ้าของคำพูดนั้น ความเข้มแข็ง ความเย็นชาของดวงตาที่ไม่เคยแสดงความรู้สึกใดๆ ก็วูบไหวลงทันที
"ละ ลูกล่ะ เธอจะทิ้งลูกงั้นเหรอ"
"เรื่องนี้เราคุยกันแล้วนะคะ ฉันไม่ได้จะทิ้งลูก หากวันไหนว่าง ฉันสามารถไปรับมิลินได้ แต่ถ้าแม็กซ์เลี้ยงลูกไม่ไหว หลังแต่งงาน..."
"ไม่มีวัน!" เสียงตวาดดังก้องไปทั่วทั้งบริเวณนั้น
"หากจะเลิกกัน ฉันก็ไม่มีวันปล่อยลูกไปอยู่กับเธอ!"
"ฮึก...ฮื่อ...คูมพ่อ มิลินอยากหาคูมพ่อ"
เสียงเด็กผู้หญิงที่ดังอยู่ทางด้านหลัง ส่งผลให้เขาหมุนตัวกลับไปมองที่ต้นเสียงนั้น พบเด็กหญิงผมยาว เจ้าของใบหน้าจิ้มลิ้ม ที่บัดนี้แก้มทั้งสองข้างเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา
หัวใจคนเป็นพ่อแทบสลาย สัญญาที่ให้ไว้เขาทำให้ลูกไม่ได้ สี่ปีที่ผ่านมา ลูกของเขาไม่เคยมีแม่อยู่ข้างกาย
ในวันพรุ่งนี้ ซึ่งเป็นวันเกิดของมิลินก็เวียนมาบรรจบอีกจนได้
วันพรุ่งนี้ ที่เขาสัญญาว่าลูกจะต้องมีแม่อยู่ข้างกาย แต่ความจริงที่เขารับรู้อยู่แก่ใจ กำลังย้ำเตือนว่า ก้าวสู่ปีที่ห้า ที่มิลินไม่เคยมีแม่เลย!
ร้ายซ่อนรักฉบับโหด
เขา ริกกี้ ชีวิตที่ไร้ซึ่งกฏเกณฑ์ หัวหน้าทีม RED SUN ผู้ซ่อนรอยร้าวไว้ใต้ใบหน้าแสนเลือดเย็น ความหื่นร้ายของเขาสยบผู้หญิงได้ทั่วราชอาณาจักร ยกเว้น...
ปัง!!
ใครจะคิดว่าในโลกนี้ยังมีคนโง่เอาตัวเข้าไปบังกระสุนให้คนอื่นโดยที่ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันเลย ทว่า เสียงกระสุนที่ดังขึ้นในวันนั้นกลับเป็นเหมือนด้ายแดงผูกโชคชะตาของหัวใจสองดวงเข้าไว้ด้วยกัน
เมียนักศึกษาของหมอบดินทร์
สัญญาลับถูกร่างขึ้นพร้อมกฎเหล็กข้อสำคัญ: ห้ามให้ใครรู้เรื่องนี้เด็ดขาด และห้ามล้ำเส้นก้าวก่ายชีวิตส่วนตัว
ในเวลางาน เขาคืออาจารย์หมอที่เย็นชาและเข้มงวดจนเธอกดดันแทบร้องไห้ แต่เมื่ออยู่ใต้ชายคาเดียวกันในยามวิกาล เขากลับเป็นผู้ชายที่คอยต้มข้าวต้ม ดุด้วยความห่วงใย และปลอบประโลมเธอด้วยอ้อมกอดที่แสนเร่าร้อนจนหัวใจสั่นไหว
เมื่อความรักเริ่มก่อตัวสวนทางกับกฎที่ตั้งไว้ ท่ามกลางสายตาจับผิดของผู้คนรอบข้างและเงาอดีตที่คอยตามหลอกหลอน ปลายฝนจะพิสูจน์ตัวเองอย่างไรให้คู่ควรกับการยืนเคียงข้างเขา และอาจารย์หมอจอมปากแข็งจะยอมทลายกำแพงเพื่อปกป้องภรรยาตัวน้อยของเขาด้วยวิธีไหน?
พยาบาลที่รักของนายจอมเหวี่ยง
"แหม ผู้ชายเพอร์เฟกต์ดูแลตัวเองได้มันจืดชืดจะตายค่ะ มะลิชอบดูแลคนไข้ดื้อๆ ปากแข็งแบบคุณคิรินมากกว่า... ท้าทายดี!"
ใครจะไปคิดว่า 'คิริน' ท่านประธานจอมเหวี่ยงที่เอาแต่ขังตัวเองในห้องและไล่พยาบาลออกเป็นว่าเล่น จะต้องมายอมสิ้นฤทธิ์ให้พยาบาลจบใหม่หน้ามึนอย่าง 'มะลิ'
จากที่ตั้งป้อมเกลียดชัง ทำไปทำมา... กำแพงที่กั้นไว้กลับพังทลายไม่มีชิ้นดี
และจากคนไข้ปากร้ายที่เอาแต่ไล่ตะเพิดเธอในวันนั้น กลายเป็นคนไข้สายรุกที่ขยันชวนพยาบาลส่วนตัวทำ 'กายภาพบำบัด' บนเตียงทุกคืนไปซะได้













