บทที่ 159 ความอบอุ่นหลังพายุซา 1

ความอบอุ่นหลังพายุซา

เมื่อเวลาแห่งความตึงเครียดผ่านพ้นไป ราตรีอันเงียบงันและเหน็บหนาวก็ค่อยๆ ถอยร่นเปิดทางให้แก่รุ่งอรุณแรกของวันใหม่

สายลมพายุที่เคยโหมกระหน่ำพัดกิ่งไม้จนสั่นไหวและห่าฝนที่ตกซู่ซ่าปานฟ้าพะเนินทลายเมื่อคืน ได้มลายหายไปจนสิ้น เหลือไว้เพียงสายลมยามเช้าพัดเอื่อยๆ ที่พาเอาไอเย็นชุ่ม...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ