บทที่ 67 ยอมเพราะรัก

“เอ่อ พี่ติณณ์ขา ไว้คืนนี้พิชชาจะชดเชยให้นะคะ” สุพิชชาบอกสามีเสียงหวานติณณ์ก็ยอมขึ้นมานั่งบนโซฟาเอนหลังพิงพนักพิงหลับตาข่มความต้องการลงอย่างหมดแรงจนสุพิชชาอดขำไม่ได้แล้วเธอก็มองไปที่เตียงอีกครั้ง เอาเถอะสงสารที่เขาอดทนรอเธอมานานแล้วลูกชายก็ยังคงไม่ตื่นเวลานี้หรอก มือเล็กเอื้อมไปกุมแกนกายลำใหญ่ที่มีก...