บทที่ 43 รอยยิ้มที่ไม่ใช่การแสดง...

ชายหนุ่มพยักหน้าให้เบาๆ เป็นเชิงบอกว่า ‘ไม่เป็นไร เราเข้าใจ’ ก่อนจะจำใจหันกลับไปมองวิวข้างทาง ปล่อยให้ความรู้สึกโหวงเหวงกัดกินหัวใจไปทั้งอย่างนั้น

...

ล้อรถบัสหมุนเคลื่อนตัวออกจากรั้วมหาวิทยาลัยมุ่งหน้าสู่ชลบุรี เสียงเพลงจากกีตาร์โปร่งและเสียงหัวเราะเฮฮาของเหล่านักศึกษาดังกระหึ่มไปทั่วคันรถ

ผิดกับบร...