บทที่ 52 พี่เป็นคนหรือม้าเนี่ย!

เขาครางต่ำบอกชิดผิวเนื้ออ่อน ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอขาวจนขนอ่อนลุกชัน

 ปลายนิ้วแกร่งลากไล้ผ่านเอวบางที่สั่นระริก สื่อความหมายชัดเจนว่าเขาจะไม่มีวันหยุดอยู่แค่นี้

 พรึ่บ!

 วินาทีถัดมา โลกทั้งใบของปั้นแป้งก็ลอยหวือขึ้นจากพื้น

 คินน์ช้อนร่างเธอขึ้นแนบอกอย่างง่ายดายราวกับเธอไร้น้ำหนัก สองแขนเรียวรีบต...