บทที่ 67 เหมือนกลิ่นคนขี้หึง

มุมปากที่บึ้งตึงเมื่อครู่ค่อยๆ ยกยิ้มขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่

 มือหนาละจากเกียร์มาบีบจมูกรั้นของคนข้างๆ ด้วยความมันเขี้ยว

 “รู้ตัวก็ดี เด็กน้อย...”

 เสียงทุ้มอ่อนลงจนกลายเป็นความละมุน

 “อย่ามาทำเสียงอ้อนแบบนี้บ่อยๆ ล่ะ...เดี๋ยวพี่เปลี่ยนใจไม่พาไปงาน แล้วพาเลี้ยวกลับไปฟัดที่ห้องแทนไม่รู้ด้วยนะ”

 “พี่คินน...