บทที่ 79 ไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยถาม...

วินาทีนั้น ความโกรธเกรี้ยวที่เคยมีกลับมอดดับลงจนเหลือเพียงความว่างเปล่า

 สมองของเขาขาวโพลน สั่งการอะไรไม่ได้อีกต่อไป

 ใจจริงเขาอยากจะตะคอกถาม อยากจะถามว่าทำไมถึงเลือกแบกรับทุกอย่างไว้คนเดียว

 แต่เพียงแค่เห็นรอยแผลที่ย้ำเตือนถึงนาทีชีวิตของเธอ ความรู้สึกผิดและความสงสารก็ถาโถมเข้ามาจนจุกแน่นที่อก 

 แล...