บทที่ 85 ไม้กันหมา

 เสียงปลายสายสั่นเครือ เจือความตัดพ้อและงุนงงอย่างปิดไม่มิด

 คินน์ปรายตามองปั้นแป้งที่นั่งเงียบกริบ แกล้งทำเป็นสนใจเล็บตัวเองอยู่ข้างๆ เขาจึงเริ่มเข้าใจสถานการณ์ทั้งหมดทันที

 “อ้อ...กลัวเธอหิวน่ะ เลยสั่งไปให้ถึงที่เลย” คินน์ตอบกลับนิ่งๆ พร้อมรอยยิ้มอย่างรู้ทันในความแสบของคนข้างกาย “กินรองท้องไปก่อนเ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ