บทที่ 88 ความสุขจริงๆของเขา...อยู่ตรงนี้แล้ว

ปั้นแป้งชะงักไปนิด ก่อนจะยกมือขึ้นลูบหลังเขาอย่างอ่อนโยนปล่อยให้เขาใช้ตัวเธอเป็นที่พักพิงใจ 

 เธอรับรู้ได้ถึงความเปราะบางที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเข้มแข็งนั้น

 “มันจบแล้วล่ะแป้ง”

 เสียงทุ้มดังอู้อี้อยู่กับไหล่เธอ มันเป็นคำสั้นๆ ที่เจือไปด้วยความเหนื่อยล้า...

 แต่ก็โล่งใจเหมือนยกภูเขาออกจากอก

 คินน์เงยหน...