บทที่ 90 คุณนายลลินยื่นคำขาด...

 “เดินมันช้า...” ชายหนุ่มโน้มหน้าลงมาบอกชิดพวงแก้ม น้ำเสียงเจ้าเล่ห์จนน่าหมั่นไส้ “พี่อยากถึงห้องนอนเร็วๆ”

 ปั้นแป้งหน้าร้อนวูบจนแทบไหม้เมื่อเข้าใจในสิ่งที่เขาพูด 

 ดูพูดเข้า! ไปกินดีหมีหัวใจเสือมาจากไหนเนี่ย หน้าไม่อายที่สุด!

 “ลามก!” มือเล็กระดมทุบไหล่เขาดังปั้กๆ แก้เขิน “ปล่อยแป้งลงเดี๋ยวนี้เลยนะ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ