บทที่ 99 อยากหยุดเวลาไว้ตรงนี้นานๆ

สัมผัสเย็นวาบจากโลหะเงินตัดกับความอุ่นซ่านที่แผ่ไปถึงหัวใจ ปั้นแป้งมองแหวนบนนิ้วตัวเองผ่านม่านน้ำตา

 ความกลัวเมื่อกี้มลายหายไปจนหมดสิ้น

 แพ้แล้ว...เธอแพ้ผู้ชายคนนี้ราบคาบเลยจริงๆ

 “ฮึก.........” เธอยกหลังมือปาดน้ำตาป้อยๆ ปากก็เบะออกเหมือนเด็กขี้แย “พูดอะไรซึ้งๆ เป็นกับเขาด้วยเหรอ...”

 คินน์หลุดขำออก...